Πρωινό ξύπνημα με άρωμα μπουγάτσας...

Τι όμορφα που είναι να ξυπνάς και να μοσχοβολά το σπίτι βανίλια, τυρί, κανέλλα... έρχεται μετά και το άρωμα του καφέ και το πρωινό μοιάζει να ξεκινά περίφημα. Η καλή μέρα λένε άλλωστε πως φαίνεται από το πρωί. Βρήκα ένα κείμενο σχετικά με μπουγάτσες. Όχι, δεν είναι από αυτά που κοροιδεύουν συνήθως εμάς τους Βορειοελλαδίτες για την μοναδική μπουγάτσα που έχουμε. Είναι ένα κείμενο τρυφερό, γλυκό. Ζεστό και μοσχοβολιστό, σαν μια μερίδα μπουγάτσα...
Υπάρχουν πολλά είδη μπουγάτσας. Άλλωστε, μπουγάτσα λέγεται το φύλλο, για όσους δεν το γνωρίζουν. Μπαίνεις μέσα στο μπουγατσάδικο και ζαλίζεσαι από τις μυρωδιές. Ανακατεμένες όλες μαζί, μα τόσο ταιριαστές, γαργαλούν τη μύτη σου. Μπουγάτσες ένα σωρό, έτσι για να σε παιδέψουν μέχρι να διαλέξεις. Και πάντα θυμάσαι τα φοιτητικά σου χρόνια. Μπουγάτσα φοιτητική. Μιας άλλης εποχής. Απαραίτητα με γάλα κακάο. ΑΓΝΟ κατά προτίμηση, σε κείνα τα πλαστικά μπουκαλάκια με τις όμορφες καμπύλες.
Η μπουγάτσα είναι από μόνη της ερωτική. Το φύλλο παίζει με τη γέμισή του, ανεξαρτήτως ποια είναι αυτή. Έχει εναλλαγές, οπότε μπορείς να τρως άφοβα χωρίς να χορταίνεις ή να παχαίνεις. Όπως ο έρωτας…

Με τυρί... Η κλασική. Συνοδεύεται απαραιτήτως με ελληνικό καφέ, σερβίρεται με αγκαλιά και ανεξαρτήτως ώρας. Ο ύπνος πριν δε θεωρείται υποχρεωτικός.

Με κιμά... Η διαφορετική. Συνοδεύεται από ψιλό γαζί δούλεμα και φιλί, σερβίρεται με γλώσσα ή χωρίς, αλλά με πολύ γέλιο. Ο καφές αγνοείται για λίγο, μέχρι να συνηθίσεις τη γεύση.

Με (τα) χέρια... Επιθυμητό το σερβίρισμα με τα δάχτυλα για να γλείφεις (ναι θέλω, θέλω...) την πρώτη μου φορά πάνω στην αλήθεια σου. Σερβίρεται με φιλί διαρκείας, με σώμα και με ένταση.

Με είναι... Συνοδεύεται με σκέψη, τσιγάρο και τηλέφωνο (όταν είναι μακριά), πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, νύχτα, ξημέρωμα, και όλα τα δευτερόλεπτα που κυλάνε με αισθήσεις καινούργιες, άγνωστες. Εδώ ή εκεί, αλλά συνέχεια.

Με θέλω... Σερβίρεται με γλώσσα, με επαφή, με πάπλωμα ή κουβέρτα, με ψιθύρους και μουσική, με βλέμματα λάγνα. Με μπλε, πολύ μπλε, ίσως και λίγο άσπρο.

Με όνειρα... Σε πετάει από το παρελθόν στο μέλλον και πάλι πίσω. Είναι γλυκιά σαν ζάχαρη όταν την τρως με παρέα. Όταν είσαι μόνος μπορεί να σου αφήσει μια πίκρα στο τέλος. Συνοδεύεται με κλείσιμο των ματιών και μισάνοιχτα χείλη.

Με αγάπη... Συνοδεύεται από μένα και σένα. Σερβίρεται και τώρα και πάλι, χωρίς σταματημό, γυρισμό, τέλος. Για πάντα.

Με ψυχή... Τρως όσο θέλεις καθώς δεν παχαίνει, γεμίζει πάντα την ψυχούλα σου και σερβίρεται με ότι τραβά η ψυχούλα σου. Επίσης συνοδεύεται με ότι τραβά η ψυχούλα σου. Απαραίτητη προυπόθεση στο πιατάκι που την σερβίρεις να έχει ένα blackredrose.

Ξέρεις ποια είναι η καλύτερη; Αυτή που τα έχει όλα και έχει χώρο να προσθέσεις όταν το θες και άλλα υλικά από στιγμές...

Η συνομωσία μιας παράξενης άνοιξης

H άνοιξη τούτη είναι περίεργη. Μέχρι να προσαρμοστώ μαζί της θα περάσει και δεν θα το έχω καν καταλάβει. Οι απολογισμοί μου βγαίνουν ελλειματικοί, το σώμα μου κουράζεται και η ψυχή μου κλείνει τα παραθυρόφυλλα και μένει ώρες στο σκοτάδι. Συχνά κάνω σκέψεις ανόητες. Γιατί η αγάπη με προσπερνάει, αν θα συνεχίσει να το κάνει για το υπόλοιπο της ζωής μου, και άλλα τέτοια φαιδρά.
Τα πρωινά πηγαίνω πάνω κάτω. Η νερατζιά μου σφυρίζει. Το άρωμα της τρυπάει σα λόγχη τις αναμνήσεις μου με το πιο βίαιο τρόπο. Θυμάμαι το πρώτο φιλί της ζωής μου. Ήταν άνοιξη, και ο κόσμος μύριζε ανθισμένα άνθια λεμονιάς και θάλασσα. Τότε, ήταν που κατάλαβα ότι ένα ερωτευμένο σώμα πρέπει να μυρίζει εσπεριδοειδή. Τότε επίσης κατάλαβα, ότι η μυρωδιά του έρωτα δεν μπορεί να είναι άλλη, από εκείνη του λεμονοδάσους την άνοιξη. Πηγαίνω πάνω κάτω λοιπόν, λουσμένη στο άρωμα της νερατζιάς μου, που στέκει έξω από το παράθυρο μου και προσπαθώ να κάνω την αδιάφορη.

Μα δεν είναι εύκολο... Σηκώνω το βλέμμα και την κοιτάζω με ζήλια. Πως αντέχει να μυρίζει τόσο ωραία; Πως αντέχει να εκθέτει τόσο προκλητικά τα άτακτα μπουμπούκια της σε κοινή θέα; Πως αντέχει να είναι τόσο, μα τόσο ερωτική; Δεν ντρέπεται που την βλέπουν όλοι; Έτσι ξεγυμνωμένη και τάχα αθώα, η blance epifanie των δέντρων την άνοιξη, στέκεται προβάλλοντας ειρωνικά στα μάτια μου την απίστευτη και γεμάτη υπονοούμενα ομορφιά των μισάνοιχτων μπουμπουκιών της. Και είναι φορτωμένη φέτος... Και με κοροιδεύουν τούτα τα μπουμπούκια. Ερωτροπούν με το μυαλό μου. Στιλπνά, λευκά, σχεδόν κέρινα. Ξεχωρίζουν μέσα στα σκονισμένα φυλλώματα και μαγνητίζουν την όραση μου. Γλυκεριό, μου φωνάζουν, είναι καιρός για έρωτες, το ξέχασες; Τι να πω; Πως να το ξεχάσω; θα πρέπει να παραδεχτώ την ήττα μου. Κάνω πως δεν ακούω και συνεχίζω το πάνω κάτω.

Πιέζω πολύ τον εαυτό μου για να είμαι μαζί με ανθρώπους. Εκείνο που θα θελα στα αλήθεια, είναι να κοιμόμουν, μέχρι να περάσει τούτη η άνοιξη και να σταματίσουν να μυρίζουν αυτά τα μισότρελα δέντρα. Τα βράδυα, χαζεύω που και που κάποια ταινία στην τηλεόραση και στα happy endings βρίσκομαι αγκαλιά με τα χαρτομάντηλα. Συγκεντρώσου, σκέφτομαι. Κανένας άντρας δε θέλει μια γυναίκα που κλαίει στις χαζοταινίες και τις διαφημίσεις. Όμως τα βρυσάκια δεν κλείνουν. Όταν βγαίνω έξω, φοράω τα αυστήρα μου ρούχα, το μεγάλο χαμόγελο και κανείς δεν υποψιάζεται τη φουσκοθαλασσιά. Βλέπουν όλοι τον ατσαλάκωτο εαυτό μου. Τα βράδυα με σφιγμένα δόντια, με όπλο το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, συνεχίζω το πάνω κάτω. Η νερατζιά με παραμονεύει. Νομίζεις πως είσαι κοριτσάκι, μου σφυρίζει με τη μυρωδιά της. Όμως, δεν είσαι. Είναι εποχή για έρωτες, το ξέχασες; Γιατί πας κι έρχεσαι μόνη μες το σκοτάδι πάνω κάτω;

Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Μπαίνω στο σπίτι, κάθομαι στο γραφείο μου, πίνω τον καυτό καφέ μου και ταξιδεύω μακρυά. Ταξιδεύω... για να περάσει ο χρόνος. Να περάσει η άνοιξη. Να εξατμιστεί το άρωμα της.

Η συνομωσία της νερατζιάς δεν θα περάσει...

Παραλλαγή σε ένα κείμενο με λέξεις που αγόρασα ψες βράδυ από ένα μικρό φτερωτό άγγελο της άνοιξης...

Ένα μπερδεμένο κουβάρι...

Παράξενη βραδυά... γεμάτη αντιφατικά συναισθήματα. Η ένταση μπερδεμένη με την ηρεμία. Η χαρά με τη λύπη. Το χαμόγελο με το δάκρυ. Το φως με το σκοτάδι. Σκέψεις που τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου κι εγώ τις απομακρύνω. Δε θέλω να σκεφτώ τίποτα. Δε θέλω να ονειρευτώ πιο πέρα από τα σύνορα του ουρανού μου. Ξαφνικά, έτσι ξαφνικά με έπιασαν οι ανασφάλειες μου. Χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ένας καλός φίλος πριν πολλά χρόνια. Σε μια παρόμοια στιγμή που ένιωθα πως είμαι τα κομματάκια από ένα μπερδεμένο παζλ.
Είχε πει ο Λουκιανός τότε... Για να νικήσουμε τις ανασφάλειες σου που είναι σαν τους δίδυμους πύργους ψηλές, πρέπει να ανάψουμε μεγάλη λαμπάδα και να κάνουμε γερό τάμα. Μόνο που τις ανασφάλειες τις ξεπερνά ο καθένας μόνος του. Ούτε οι λαμπάδες, αλλά ούτε και τα τάματα βοηθούν. Μάχες επαναλαμβανόμενες η ζωή. Μάχες μικρές και μεγάλες για να κερδίσουμε τον πόλεμο.
Παράξενη βραδυά... λες και όλα κινούνται αργά μα και ταχύτατα συγχρόνως. Λες και σταμάτησε ο χρόνος. Τον κάρφωσαν κι αυτόν, στεφάνι του Μαγιού. Να μαραθεί μέχρι να έρθει η ώρα να τον κάψουν. Αδυνατώ να ανατρέψω πίσω. Στο παρελθόν. Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα. Τα έσβησε όλα η σβήστρα του χρόνου. Η σβήστρα του μυαλού. Αδυνατώ να τρέξω στο αύριο. Να κάνω όνειρα.
Έτσι παραμένω στο παρόν, παρέα με μια παράξενη βραδυά να ακροβατώ ανάμεσα στο τώρα και στο μετά. Σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί...

Το Μαγιάτικο στεφάνι...

O καιρός θυμίζει περισσότερο φθινόπωρο στο έμπα του Μάη τούτου. Οι γαζίες, τα κρίνα, οι πασχαλιές, και κάτι βιαστικά τριαντάφυλλα, λαμποκοπάνε έτσι όπως ξεπλένονται κάτω από την απαλή βροχή που πέφτει. Μια παράξενη αίσθηση πλανιέται στον αέρα. Σαν να χορεύουν ψυχές, πιασμένες χέρι χέρι, για να υποδεχτούν τον τελευταίο μήνα της Άνοιξης. Το προμήνυμα του καλοκαιριού...


Την ώρα που ξύπνησα η μαμά είχε κάνει δυο πανέμορφα στεφάνια. Με λουλούδια από τον κήπο. Ζουμπούλια, κισσό, τριαντάφυλλα. Το ένα θα το πάμε στο μπαμπά. Τον θυμάμαι πολύ έντονα από χτες. Τέτοια μέρα ο κήπος άλλα χρόνια γέμιζε φωνές, γέλια, κόσμο. Μέρα μαγιού και ο μπαμπάς στην πρώτη γραμμή, να ψήνει για να ευχαριστήσει τους φίλους που ερχόταν για να ευχηθούν. Φέτος όλες οι γιορτές μοιάζουν άχρωμες, όσο κι αν προσπαθώ να τις δω με καθαρό βλέμμα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Όλα άλλαξαν.


Και παρόλο που είμαι υπέρ των ανανεώσεων, στο κεφάλαιο "άνθρωποι" τις φοβάμαι, τις τρέμω, τις αλλαγές. Εδώ και κάποια χρόνια τρέμω μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ. Τους ανθρώπους που επέλεξα να είναι κοντά μου, που έχουν μια θέση στην καρδιά μου. Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω. Πιστεύω, ότι αυτός ο φόβος δε θα φύγει ποτέ. Θα με ακολουθεί μια ζωή. Σα στάμπα με ανεξήτιλο μελάνι. Μερικά πράγματα, όσο κι αν τα παλέψεις, όσες μάχες κι αν δώσεις, δεν τα νικάς. Θριαμβεύουν πάντα και έτσι μαθαίνεις και τα αφήνεις στην άκρη. Δεν τα αγγίζεις. Από φόβο μην τυχόν και ξυπνήσουν.


Πρωτομαγιά, μέρα χαράς, μέρα με πολλά χρώματα, γεμάτη αρώματα. Μόνο που εδώ δεν κατοικεί πια τίποτα από όλα αυτά..

Μέρα Μαγιού

Λίγο ο ήλιος που λάμπει αν και δειλά τούτη τη μέρα, λίγο τα πουλάκια που κελαηδούν γλυκά, θες που ανήκουμε σε μια γενιά που με μεγαλειώδη τρόπο συνδύαζε ανέκαθεν μια χαζοχαρούμενη αφέλεια με ένα στρες μέχρι τα μπούνια;
Θες δεν θες, έτσι είχαν τα πράγματα. Παιδικά χρόνια, μικρά κοριτσάκια πλέκαμε μικρά όνειρα με πρωτομαγιάτικες γιρλάντες λουλουδιών. Ένας τεχνικολόρ μικρόκοσμος, κόντρα στον ζόφο των καιρών. Εαρινά μπαλκόνια και βεραντούλες.
Ξεχυνόμασταν από νωρίς στους μπαξέδες και τους ανθισμένους κήπους για να μαζέψουμε τα πιο όμορφα λουλούδια.
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη...
Πού το θυμήθηκα ύστερα από τόσα χρόνια; Σαν αναστάσιμη καμπάνα, η δωρική λαλιά της Μοσχολιού.
Πρωτομαγιά με το σουγιά...
Σε μικρά κοριτσίστικα δωμάτια, κούκλες ασάλευτες, άκουγαν τα μυστικά μας... Μουντζουρωμένα τετράδια... Βιβλία με ζωγραφιές στο περιθώριο... Το περιθώριο της σελίδας... Το περιθώριο του αιώνα που περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι του δεκάλεπτου διαλείμματος... Τα ονόματά μας πλαισιωμένα με μικρές ανόητες καρδούλες... Το αγόρι απέναντι... Του αγοριού απέναντι πείτε του πως το θέλω- μεν, ντρέπομαι να του μιλήσω δε... Πρωτομαγιά με το σουγιά, μαζεύαμε λουλούδια για το στεφάνι. Μιλάμε για μια εποχή που υπήρχαν λουλούδια, υπήρχαν στεφάνια, υπήρχαν εξοχές, υπήρχαν αγροί. Και καμιά κυβέρνηση δεν είχε κατορθώσει να ποινικοποιήσει ακόμη τη φύση. Αυτό έγινε πολλά χρόνια αργότερα.


Βάζαμε τα λουλούδια σε μεγάλα καλάθια- τι τρελό φολκλόρ θυμάμαι, αλήθεια- και με τη μαμά φτιάχναμε το πρωτομαγιάτικο στεφάνι. Το κρεμάγαμε κι έμενε εκεί μέρες, εβδομάδες...
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη...
Χρόνια σαν μισοσβησμένη κιμωλία... Απόγευμα Πρωτομαγιάς, εμείς τα κορίτσια με τις πλαστικές πασχαλίτσες στα μαλλιά, μαζευόμασταν στα κοριτσίστικα δωμάτια να μοιραστούμε τα «αβυσσαλέα» μυστικά τους. Εκεί στις παρυφές της δεκαετίας του ΄80, τα παλιά ινδάλματα καλά κρατούν: Η Σίσσυ, η πονεμένη αυτοκράτειρα από τη γενιά της μαμάς... Η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη. Το προαιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα αντιστεκόταν στη φθορά του χρόνου: Αλίκη ή Τζένη;
Όταν παίζαμε κρυφτό, τραγουδούσαμε στη μικρή πλατεία: «Αλίκη Βουγιουκλάκη- Κώστας Κακκαβάς- Τζένη Καρέζη- βγαίνεις και τα φυλάς!»... Και στο περίπτερο, ο κυρ Μιχάλης μας έδινε τις σοκολάτες των δυο δραχμών. Ναι, υπήρχε κι αυτό το νόμισμα κάποτε. Έσκιζες το ασημόχαρτο και μέσα έβρισκες κάρτες σταρ του σινεμά, ποδοσφαιριστών του συρμού ή την Κρουέλα Ντε Βιλ από τα 101 σκυλιά της Δαλματίας...
Πρωτομαγιά με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη...


Πού τα θυμήθηκα σήμερα, όλα αυτά...
Τα παλιά... Τα παιδικά... Τα κοριτσάκια που γίναν γυναίκες... Οι κολλητές που χάθηκαν απ΄ τη ζωή μας... Οι φιλενάδες που μοιραστήκαμε μυστικά και ψέματα... Και που αν συναντιόμασταν σήμερα στον δρόμο, θα προσπερνούσαμε η μια την άλλη...
Γιατί σήμερα αυτή η επωδός; Γιατί σήμερα αυτό το τραγούδι; Ίσως γιατί από εκεί αρχίζουν όλα. Ξεχασμένη παιδική ηλικία... Χαμένο κοριτσίστικο όνειρο...

Πρωτομαγιά με το σουγιά...
Νυν και αεί μες στη ζωή σε είχα αραξοβόλι...