Αγαπώ τους κύκλους. Οι καμπύλες τους είναι αρκετές φορές πολύ πιο ανώδυνες από τις μυτερές γωνίες των τετραπλεύρων. Σε κάνουν να νιώθεις μια ασφάλεια. Τελευταία τους βλέπω παντού. Στο δρόμο, στο σπίτι, στον κήπο, ακόμη και μέσα μου. Οι κύκλοι άλλοτε δηλώνουν πρόσθεση και άλλοτε αφαίρεση. Άλλες φορές περικλύουν κάτι και άλλες το αφήνουν απ έξω. Και στη ζωή μας συμβαίνει συνεχώς αυτό. Κύκλοι που κλείνουν και ανοίγουν. Άλλοι γρήγορα και άλλοι αργά. Χιλιάδες κύκλοι, ομόκεντροι και παράλληλοι. Κύκλοι που στροβιλίζονται μέσα σε δίνες και άλλοι που αναπαύονται νωχελικά. Που πετάγονται από το πουθενά και γίνονται βραχιόλι στον καρπό μας.
Κάθε φορά που προγραμματίζουμε, σχεδιάζουμε, ονειρευόμαστε γεννιέται κι ένας νέος κύκλος. Και κάθε φορά που αναθεωρούμε, δίνουμε μια κλωτσιά και γκρεμίζουμε τον κύκλο που μέχρι πριν περιστρεφόταν γύρω μας. Είμαστε οι δημιουργοί των κύκλων της ζωής μας. Εμείς αποφασίζουμε ποιος θα ανοίξει και ποιος θα κλείσει. Ποιος θα μεταβληθεί, ποιος θα αλλάξει τροχιά και ποιος ταχύτητα. Δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να γνωρίσει, να πειραματιστεί, να αποτύχει.
Ας μην αφήσουμε τους εαυτούς μας να βρίσκονται σε τροχιές ανούσιες. Τροχιές που περιστρέφονται γύρω από πράγματα που δεν αξίζουν. Ας δημιουργήσουμε κύκλους που θα μας κάνουν πιο σοφούς. Πιο έντιμους. Πιο ανθρώπους. Ας νιώσουμε τη χαρά που μας χαρίστηκε. Να είμαστε δημιουργοί της δικής μας ζωής. Κι ας προσέχουμε, να μην γκρεμίζουμε κύκλους στις ζωές άλλων.
Υπάρχουν πολλά πράγματα γύρω μας που μπορούν να μας χαρίσουν λίγες σταγόνες μαγείας. Αγαπώ το νερό και το αεράκι. Κι αυτά είναι δυο στοιχεία που με κάνουν να ονειροπολώ. Σ' αυτά έρχονται να προστεθούν κι άλλα μικρότερα που κάνουν τις στιγμές λίγο καλύτερες.
Τα δυο βιβλία που παρήγγειλα και ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου, οι όμορφες ζωγραφιές που έκανα, τα καινούργια μου μολύβια.
Άψυχα όλα, αλλά με γέμισαν χαρά. Κάποιες φορές σου δίνουν περισσότερα τα άψυχα από αυτά που αναπνέουν. Δεν ειναι παράξενο;
Mε ένα μπουκέτο λουλούδια ας υποδεχτούμε τον Απρίλη που είναι προ των πυλών. Η άνοιξη έρχεται και όλα δείχνουν πως ο γέρο χειμώνας ετοιμάζεται να φύγει. Μια γλυκειά μέρα, η σημερινή. Και παρόλο το λιγοστό γκρίζο που απόμεινε στον γαλανό ουρανό, έχεις τη διάθεση να βγεις έξω. Μου άρεσε το μίνι ταξίδι του Σαββατοκύριακου. Θαρρώ πως πρέπει να το κάνω πιο συχνά αυτό. Βλέπεις άλλες εικόνες, άλλους ανθρώπους, αλλάζεις παραστάσεις. Τα λατρεύω τα ταξίδια. Είναι το μοναδικό που θα ήθελα να κάνω. Να γνωρίζω καινούργια πράγματα. Να βλέπω, να παρατηρώ. Άνοιξη μπαίνει και βοηθάει στις μικρές ή τις μεγάλες αποδράσεις.
Μερικές φορές, νιώθουμε να κρατάμε τον κόσμο ολόκληρο στα χέρια μας. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ακόμη και τα πιο απίθανα. Μερικές φορές, ο κόσμος μοιάζει με πολύχρωμο τόπι που στριφογυρίζει ανάμμεσα στις παλάμες μας. Οι δρόμοι ανοίγουν μπροστά μας και όλα αποκτούν νόημα. Ένα μαγικό πινέλο, γεμίζει ακόμη και τις πιο μικρές χαράδρες της καρδιάς μας με φως και ζεστασιά. Και τούτες τις στιγμές ένα χαμόγελο είναι χαραγμένο στα χείλη μας. Ένα μόνιμο χαμόγελο, που μας ακολουθεί παντού...
Είναι όμως και κάτι φορές που κοιτάζουμε τα χέρια μας και δεν υπάρχει τίποτα πια μέσα στις χούφτες μας. Νιώθουμε πως για τίποτα δεν αξίζει να παλέψουμε. Το πολύχρωμο τόπι, φύσηξε ο αγέρας και το πήρε μακρυά. Οι δρόμοι γέμισαν ομίχλη, θολοί και υγροί... Τίποτα δεν έχει νόημα πια.Το μαγικό πινέλο έχασε τη δύναμη του. Τα μάγια λύθηκαν. Τα χρώματα χάθηκαν. Μέσα στις χαράδρες της καρδιάς, παγωνιά και σκοτάδι. Κανένα φως, ούτε καν ένα αμυδρό φέγγισμα. Και το χαμόγελο μια πικρή γκριμάτσα...
