Γέρο Όλυμπε βάστα γερά...

Η θεσσαλονίκη σήμερα ίδια νυφούλα. Ντυμένη στα άσπρα. Χιονίζει από χτες ασταμάτητα. Και τούτη την ώρα ρίχνει ένα πυκνό και όμορφο χιόνι. Έτσι όπως κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας από το παράθυρο σκέφτομαι διάφορα. Δε θα μπορέσουμε να πάμε στο νοσοκομείο. Ο καιρός δεν μας το επιτρέπει. Κανείς δεν νιώθει καλά με αυτή την προοπτική, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς. Την μέρα των Χριστουγέννων είδαμε το μπαμπά. «Γέρο Όλυμπε...» του είπε η μαμά, «βάστα γερά! Σε χρειαζόμαστε...». Άκουσε, κι ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Μέσα σε μια εντατική όλη η αλήθεια της ζωής...

Σκέφτομαι πατέρα ότι είμαι πολύ τυχερή που πήρα πράγματα από σένα. Που σου μοιάζω τόσο. Που είμαι τόσο απόλυτη με τις θέσεις μου. Που είμαι τόσο κάθετη στη ζωή μου. Τα πισωγυρίσματα δεν έχουν νόημα. Οι εγκλωβισμοί σου βάζουν χειροπέδες και σε δένουν. Δεν τα χρειαζόμαστε εμείς αυτά... μάθαμε να ζούμε μόνοι μας. Και για να είσαι μόνος πρέπει να είσαι δυνατός. Φέτος είναι τα πρώτα χριστούγεννα που δεν είσαι μαζί μας. Και τίποτα δεν είναι όμορφο. Τίποτα δεν λάμπει. Όλα είναι μουντά και γκρίζα. Τα χαμόγελα βγαίνουν μουδιασμένα. Με προσπάθεια.

Χιονίζει γερό Όλυμπε... κι εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να σε ζεσταίνουν οι νιφάδες που απαλά πέφτουν πάνω σου...

Όνειρα,εσύ κι η μουσική...

Aναλογίζομαι τους έρωτες. Που ξεκινούν ρομαντικά και καταλήγουν σε ναυάγια. Που μοιάζουν με Τρωικούς πολέμους. Έτσι άρχισε κι αυτός, από έναν έρωτα. Και εξελίχτηκε σε 2 τόμους γεμάτους περιπετειώδεις πολέμους.

Γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν τόσο γρήγορα; Γιατί αλλάζουν;

Για όλα τα τραγούδια, χωρίς ομοιοκαταληξίες ούτε αιτίες, που γυρίζουν μέσα στα κεφάλια μας

Για όλα τα τραγούδια που θα θελα να τραγουδήσω. Για όλα τα χαμογέλα που θα θελα να χαρίσω. Για όλα τα βράδυα που η μοναξιά φίλη πιστή κάθεται δίπλα μου και μου πιάνει το χέρι... νύχτες γεμάτες μελαγχολία. Νύχτες άγιες, σαν αυτές που έρχονται...

Φαντασιώσεις...

Nύχτα γεμάτη αισθήσεις... γεμάτη από σένα... από το άρωμα του κορμιού σου, την φωνή σου που μεθάει το είναι μου... που μεθάει την καρδιά μου και την κάνει να σε αναζητά. Νύχτα σπαρμένη κομμάτια δικά σου. Παντού μέσα μου. Γεμίζουν την ύπαρξη μου. Γεμίζουν την καρδιά και τη ζεσταίνουν.
Νύχτα γεμάτη νιφάδες... Άσπρες μικρές νιφάδες. Που χορεύουν μέσα στην νύχτα και μετά σιωπηλά σκάνε στη γη.
Νύχτα γεμάτη ζεστασιά και σκέψεις που με κάνουν να χαμογελώ αχνά, σιωπηλά σαν τις νιφάδες που χορεύουν γύρω μου...

Σήμερα πρέπει να κάνω ένα ταξίδι στα παλιά...

Νέα μέρα, νέα εβδομάδα... μέρα Νοέμβρη. Δέκα του Νοέμβρη. Λίγο πριν την κρίσιμη μέρα. Ώρες μόνο πριν. Ο καιρός επιμένει στο γκρίζο του. Με μοναδική εξαίρεση τα άσπρα συννεφάκια που τα σκορπίζει το αεράκι. Κάνει κρύο. Ίσως να βρέξει κιόλας. Νιώθω ήρεμη. Παρόλο που σήμερα είναι μέρα δύσκολη. Προσπαθώ να σκέφτομαι πως όλα θα πάνε καλά... οι σκέψεις μου ταξιδεύουν. Σε όλα αυτά τα χρόνια που κύλησαν. Στα πρόσωπα που πέρασαν από τη ζωή μου. Άλλα έχουν φύγει από τη ζωή. Άλλα είναι ακόμη κοντά μου. Κι αυτά είναι που έχω στο μυαλό μου. Τα πρόσωπα που είναι ακόμη κοντά μου.

Ελπίζω να μην φύγει κανένα... δεν είναι καιρός για αποχαιρετισμούς.