Να μαι φως...

Το φως πάντα δραπετεύει από το σκοτάδι. Γίνεται πουλί και φτερουγίζει ελεύθερο σε ουρανούς, πάνω από καθαρές θάλασσες... Όσο κι αν προσπαθείς να το εγκλωβίσεις, αυτό πετάει και φεύγει μακρυά από ότι το βυθίζει...

Με το Μήτσο στον κήπο....

Αυτό το κόκκινο μπαλάκι τελευταία έχει γίνει το αγαπημένο παιχνίδι του Μήτσου. Νομίζω πως κάποια μέρα κύλησε από τα παιδάκια που μένουν δίπλα μας και πρόλαβε και το έκρυψε κάτω από το έλατο.


Το έβγαλε μόνο όταν είδε ότι κανείς δεν το αναζήτησε και άρχισε να το δαγκώνει με μανία. Με αυτό ξυπνά, με αυτό κοιμάται. Καμιά φορά κοιμάται κι όρθιος μπροστά του. Καλή ώρα... Έγινε το αγαπημένο του παιχνίδι.


Με τη δροσιά να βάψουμε την ψησταριά. Να την ασπρίσουμε και μετά να τη ζωγραφίσουμε. Πολύ την καθυστερήσαμε. Μια το ένα, μια το άλλο πρέπει να τελειώσει κι αυτό.


Ο Μήτσος το βιολί του... με το κόκκινο μπαλάκι στο στόμα. Αλήθεια τι καταλαβαίνει τώρα μ αυτό που κάνει; Ποιος ξέρει...


Χαίρεται όταν είμαστε στον κήπο. Και αν δεν κατέβω εγώ δεν κατεβαίνει κι εκείνος. Έγκλειστη εγώ, έγκλειστος κι ο Μήτσος.


Οι πιπεριές έγιναν κιόλας. Και μια κόκκινη ανάμμεσα για να δώσει χρώμα. Μοσχοβολούν. Και οι ντομάτες σχεδόν έτοιμες. Κοιτάω τις φραουλιές μου... αυτές ακόμη άγουρες.


Ορίστε και το βλέμμα που σκοτώνει. Αυτό παίρνει όταν θέλει κάτι ο Μήτσος. Το βλέμμα που με κάνει κομμάτια. Και άντε μετά να του αρνηθείς...


Κυλιέται στο γκαζόν μέχρι να γίνει λαχανής. Του αρέσει μάλλον το χρώμα. Δεν εξηγείται αλλιώς...


Και στη συνέχεια, όλο και κάτι μυρίζει και αλλάζει ρόλο. Γίνεται το μεγάλο λαγωνικό. Μην γελάτε... Προχτές που είχε χωθεί μέσα σε ένα παρτέρι και φαινόταν μόνο η ουρά που κουνιόταν σαν τρελή είχε βρει ένα μικρό πουλάκι. Δεν το πείραξε. Μας ειδοποίησε μόνο...


Τα νεκταρίνια μέλωσαν στα κλαδιά τους. Τα μήλα, τα αχλάδια κι αυτά ώριμα περιμένουν να κοπούν. Μου φαίνεται πως ίσως πρέπει να κάνουμε μια μηλόπιτα. Να δώσουμε και την συνταγή. Στην ελίτσα που την ζήτησε...


Ο ήλιος άρχισε να χάνεται. Ένα δροσερό αεράκι φυσάει και μας δίνει μια ανάσα. Από δω και πέρα είναι όμορφα στον κήπο. Από δω και πέρα που όσο θα βραδυάζει, τόσο πιο πολύ θα δροσίζει.


Είναι η ώρα του ποτίσματος. Η ώρα που η γη θα πρέπει και αυτή να ξεδιψάσει από την ολοημέρη κάψα. Μου αρέσει να είμαι στον κήπο. Μου αρέσει να φροντίζω τα λουλούδια. Να τα βλέπω να μεγαλώνουν.


Ο Μήτσος είναι κατά του τσιγάρου και δεν αγαπά τις φωτογραφίες. Και μετά σου λένε ότι δεν μοιάζουν στα αφεντικά τους. Τον δασκάλεψα καλά το Μήτσο. Κι έγινε αντίγραφο της κυράς του. Τουλάχιστον στις φωτογραφήσεις. Στο τσιγάρο θα συνεχίσει να με κοιτάει με ύφος σνομπ κάθε φορά που θα καπνίζω.


Βρε τι τον φωνάζω, τι λιχουδιά του λέω, τι καλό μου κοίτα λίγο εδώ... τίποτα! Με έχει συνδέσει κανονικά. Άντρας παιδί μου... άντρας...


Είναι τόσο πεισματάρης, που μπορεί να κάθεται επί ώρες κοκκαλωμένος και να κοιτάζει το απόλυτο κενό. Να μην σπαράζει ακόμη κι αν του τάζεις χίλια δυο. Μόνο μπάνιο μην ακούσει. Μετά γίνεται καπνός...


Είναι ικανός να κάθεται ώρες ατέλειωτες εκεί μπροστά στην πόρτα. Να χαζεύει ότι κινείται έξω από τον κήπο. Και κάθε φορά να γαυγίζει. Αυτό από την Κουκουβίτσα το πήρε. Τι να κάνει άραγε εκείνο το τρελοκομείο;


Τα τριαντάφυλλα από την πολύ ζέστη άλλαξαν χρώμα. Σαν τις καραμέλες που λιώνουν και αποχρωματίζονται...


Ο Μήτσος κουράστηκε με τα παιχνίδια και τεντώνεται. Ώρα μάλλον για έναν υπνάκο. Κι αυτό του αρέσει. Ειδικά μπροστά στα πόδια μου, έτσι ώστε να μην μπορώ να κουνηθώ. Κι αν τολμήσω... γρυλλίζει θυμωμένα.


Τελικά ο κτηνίατρος στη θεσσαλονίκη είχε δίκαιο. Από τότε που ήρθε επαρχία, έγινε μάγκας ο Μήτσος. Μύγα στο σπαθί του δε σηκώνει. Και καλά κάνει...


Ώρα να ετοιμαστώ. Έχει έξοδο απόψε. Μετά από πολύ καιρό...

Υδάτινη συμφωνία...

Yδάτινη συμφωνία μορφών και χρωμάτων. Ανοίγοντας το σακούλι του βυθού, ένας μοναδικός κόσμος ξεχύνεται από μέσα του κι αρχίζει να κινείται νωχελικά. Ένας κόσμος, που λικνίζεται στους ρυθμούς μιας σιωπηλής απόκρυφης μελωδίας...

Ιριδισμοί και αισθήσεις πλεγμένες ανάμεσα σε κοράλια. Φυκοστρωμένος ο βυθός, πλατύς και μαλακός σαν βελουδένιος. Ίχνη από έναν κόσμο γαλήνιο...


Μέσα του ανεβαίνει η θερμή αναπνοή της γης γεμάτη φωτιά και λάβα...


Γαλάζιες μέδουσες προβάλλουν κι εκεί λίγο πιο πέρα, μακρύς και κλωθογύριστος της Αφροδίτης ο κεστός σαν μεταξένιος.


Κάποτε, τα βράδια της εαρινής οπτασίας, οι άνεμοι σωπαίνουν, ν’ ακούσουν το τραγούδι του βυθού, το τραγούδι της θάλασσας. Μελωδία αισθαντική...


Ολόγυρα ξανθοπράσινες αχιβάδες, μούσκλια σγουρά, τρανά χρυσόμηλα, χιλιόπλουμα φυτά.
Κήπος ονειρεμένος...


Φυσαλίδες και κουκίδες πάνω στον υδάτινο χάρτη του βυθού. Που πάντα ενώνει τις πρώτες με τις τελευταίες...


Δεν υπάρχουν κακά ταξίδια στον κόσμο του βυθού. Μόνο κακοί ταξιδιώτες...

Τα γλυκά και τα πικρά... ή αλλιώς... κανέλα και δυόσμος...

Το κέρας της Αμαλθείας άδειαζε στο λαίμαργο στόμα του μωρού Δία όλων των ειδών τους καρπούς της φύσης, να φάει, να πιει και να χορτάσει ο μικρός θεός. Σήμερα, το «κέρας» έγινε ένα αφύσικο τέρας. Αντί να ταϊζει με τους καρπούς το στόμα μικρών παιδιών, τους αδειάζει στα μπλόκα των επαρχιακών δρόμων.

Μια άθλια εικόνα, τα εκατοντάδες καφάσια με προϊόντα που αδειάζουν οι παραγωγοί. Πετάνε τη σοδειά τους, αφού δεν τους συμφέρει, ή δεν μπορούν να τη διαθέσουν. Προχτές οι ντομάτες, χτες το γάλα, σήμερα τα ροδάκινα: Το άρωμα και το ζουμί του καλοκαιριού, που όλοι έχουμε αποταμιεύσει στις παιδικές μας αναμνήσεις.

Η πρώτη μου αντίδραση είναι να πάρω το βλέμμα μου μακριά από την τηλεόραση. Από ντροπή για το θέαμα, όταν καθημερινά υπάρχουν ψυχές που χρειάζονται φρέσκο γάλα και φρούτα, και δεν μπορούν να τα έχουν. Ψυχές σε ιδρύματα, σε κέντρα προσφύγων, σε παιδικά χωριά.

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι, οι αστοί, σοκάρονται με τη σπατάλη. Ενας παραγωγός όμως, ένας άνθρωπος που τα καλλιεργεί δεν στενοχωριέται; «Είναι σαν να πετάω στον δρόμο τα παιδιά μου», μου έλεγε δραματικά ένας αγρότης με τον οποίο είχαμε πιάσει ατέλειωτη κουβέντα, πριν από χρόνια. (Δεν είμαστε τόσο φίλοι, απλώς το τρακτέρ του ήταν μπροστά στο αυτοκίνητό μου για εννιά ώρες).

Δεν τον πίστεψα. Του αράδιαζα διάφορα άσχετα πολιτικά, για κόλπα και επιδοτήσεις.

«Πέρνα μία μέρα μαζί μας στα περιβόλια, κοπέλα μου, και ξαναμιλάμε».

Δεν πέρασα ποτέ από το χωράφι του. Ούτε κι εκείνος όμως ήρθε στον παιδικό ξενώνα, κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί όπου υπάρχει υπερπροσφορά σε παιχνίδια και ρούχα, αλλά σοβαρή έλλειψη σε φρέσκα φρούτα και λαχανικά κάθε εποχής.

Στο μεταξύ, τα πικρά ποτάμια της ασυνεννοησίας, τα κόκκινα, τα λευκά, τα ροδακινί ποτάμια εξακολουθούν να κυλάνε στους δρόμους...

Ο δίδυμος της Γης

Η ομορφιά είναι μια μορφή ιδιοφυίας - στην πραγματικότητα είναι ανώτερη από μια ιδιοφυία καθώς δεν χρειάζεται εξήγηση... Ανήκει στα μεγαλειώδη φαινόμενα της φύσης, όπως το φως του ήλιου, η άνοιξη ή η αντανάκλαση στα σκοτεινά νερά εκείνου του ασημένιου κελύφους που καλούμε φεγγάρι...

Oscar Wilde

ΥΓ. Ένας μετεωρίτης αναστάτωσε τα ίσαλα του καραβιού μου... έφερε μια ιστορία επάνω του και έγινε ανάρτηση. Ρώτησα και μου είπε πως είναι από έναν μακρινό αστερισμό...