Για κοιτάξτε καλά την εικόνα...

Μην βιαστείτε να απαντήσετε για το τι βλέπετε... γιατί πολλές φορές ακόμη και στη ζωή μας, άλλα βλέπουμε και τελικά άλλα υπάρχουν πίσω από την «εικόνα». Έζησα μια απίστευτη ιστορία το σαββατοκύριακο για να μπορώ να πω γι άλλη μια φορά ότι ζούμε στη χώρα που παραλόγου και της ανευθυνότητας. «Ουγκάντα» την χαραχτήρισε κάποιος εκ των έσω, και δεν είχε άδικο. Ίσως να προσβάλλουμε την χώρα, αλλά έχει μείνει η φράση.

Το Μάρτη του 2008 ήρθα στην Κοζάνη και έψαχνα να βρω με ποιον πάροχο θα γίνω συνδρομητής στο internet. Συζήτησα με τον πατέρα μου και του είπα να αλλάζαμε γιατί υπάρχουν ένα σωρό ιδιωτικές εταιρίες πέρα από τον ΟΤΕ, με πιο φθηνή χρέωση και πιο πολλές καλύψεις. Τα λόγια του πατέρα μου τα θυμήθηκα πάλι τώρα... «Μην μπλέκεις, μου είπε, είναι απατεώνες όλοι». Ως συνήθως διαφωνήσαμε και τον θεώρησα υπερβολικό. Και άρχισα να ψάχνω για την καλύτερη.

Μιλώντας με κάποια γνωστή εταιρία πήρα πληροφορίες που μου φάνηκαν ικανοποιητικές. Toυς ευχαρίστησα και είπα ότι όταν το αποφασίσω θα στείλω τα δικαιολογητικά που χρειαζόταν. Από εκεί αρχίζει ένας φαύλος κύκλος. Λίγες μέρες μετά ο ταχυδρόμος φέρνει τον εξοπλισμό της εταιρίας για το internet. Τον στέλνω κατευθείαν πίσω. Από αρχές Απρίλη αρχίζω να λαμβάνω λογαριασμούς. Τους 2 πρώτους τους αγνοώ αλλά στον τρίτο αρχίζω να ανησυχώ. Τηλεφωνώ στην εταιρία και ρωτάω να μάθω τι πληρώνω σε μια εταιρία που δεν είμαι καν συνδρομητής, και πως λαμβάνω εξοπλισμό και λογαριασμούς χωρίς να έχουν την υπογραφή μου και τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Κανένας δεν μπορεί να απάντησει. Ζητώ να πιστωθούν οι λογαριασμοί και να σταμάτησει αυτή η γελοία ιστορία.

Και φτάνουμε μερικούς μήνες μετά... στο σήμερα. Την Παρασκευή κάποια στιγμή στα καλά καθούμενα δεν έχω internet. Όλα νεκρά, και δεν φτάνει που δεν μπορώ να μπω από την σύνδεση, δεν μπορώ να μπω ούτε καν με κάρτα. Κάνοντας ένα τηλέφωνο στον ΟΤΕ μαθαίνω - αν είμαστε με τα καλά μας...- ότι η εν λόγω εταιρία μου έχει κόψει τον πάροχο. Και δεν είμαι πουθενά. Στον αέρα κυριολεκτικά. Με λίγα λόγια... είσαστε σήμερα συνδρομητές του ΟΤΕ; Ε αύριο μπορεί να βρεθείτε αλλού χωρίς να το πάρετε είδηση. Το πιο ευτράπελο απ όλα είναι ότι κανείς δεν θα ξέρει να σας πει με βεβαιότητα τι να κάνετε. Εκεί ανάλογα με το πόσο ήρεμοι είσαστε πράττεται.

Εγώ που δεν φημίζομαι και για την μεγάλη ηρεμία μου σε τέτοια θέματα, έψαλλα πολλούς σήμερα το πρωί. Μετά από πολλά τηλεφωνήματα, για να μην τα ακούσει άδικα κανένας υπάλληλος ζήτησα να μιλήσω με τον διευθυντή του Τεχνικού τμήματος του ΟΤΕ. Αυτά που μου είπε, ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Η κάθε εταιρία στέλνει ονομαστικές λίστες στον ΟΤΕ, για να γίνει πάροχος. Δίχως υπογραφές. Ανυπόγραφες. Κι ο ΟΤΕ πρέπει να τις εγκρίνει γιατί αλλιώς γίνονται καταγγελίες από την εταιρία προς τον Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών. Οι λίστες αυτές δεν ελέγχονται από κανέναν. Κι εμάς ποιος μας προστατεύει; τον ρώτησα. Ma φυσικά ΚΑΝΕΙΣ!

Πάντως μετά τόση ταλαιπωρία δεν έχω παράπονο, αν σκεφτείτε ότι ο διευθυντής του ΟΤΕ, σε χρόνο ντε τε, και χωρίς να αγγίξω τίποτα στον υπολογιστή μου κούνησε το μαγικό του ραβδάκι και τσουππππ... το internet ως δια μαγείας ξαναήρθε.... Μου έδωσαν και ένα τηλέφωνο. Από μια επιτροπή για καταγγελίες σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες. Κι εγώ σκέφτομαι... Άραγε εκείνος ο υπάλληλος που έκανε την στραβή έχει οικογένεια; Και αν του κάνω καταγγελία και χάσει τη θέση του θα είμαι καλύτερα; Όχι... σίγουρα όχι. Αλλά από την άλλη πόσους ακόμη θα κάψει; Και ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα;

Στη χώρα των θαυμάτων μόνο αν είσαι τυχερός ξεμπλέκεις. Το να μπλέξεις είναι εύκολο. Το φροντίζουν όλοι, το να ξεμπλέξεις το ζεις και το βιώνεις μόνος!

Οταν απλώς δεν γίνεται αλλιώς

«Θεέ μου», λέει μια προσευχή, «δώσε μου δύναμη να αλλάξω αυτά που μπορώ, κουράγιο να υπομείνω αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και σοφία για να μπορώ να ξεχωρίσω τα μεν από τα δε». Μεγάλη υπόθεση να διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα σ' ένα πρόβλημα που λύνεται και σε μια κατάσταση, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, που δεν αλλάζει.. Οι Αμερικανοί το λένε με δυο λεξούλες: «Shit happens».

Για παράδειγμα, η ανεξέλεγκτη σεισμολογία: Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει έναν σεισμό. Μπορούμε όμως να προβλέψουμε ότι έπειτα από κάθε ταρακούνημα κυκλοφορούν αστραπιαία φήμες για μεγαλύτερο. Αυτή η φήμη επί χιλιάδες χρόνια «μάθαινε» τους πληθυσμούς να προστατεύονται από τους μετασεισμούς. Δύσκολα θα εξαλειφθεί το χούι, τουλάχιστον στους προσεχείς αιώνες.

Ενα άλλο παράδειγμα «shit happens» είναι η στενοχώρια των Λέσβιων για τη διπλή σημασία που έχει πάρει ο προσδιορισμός της καταγωγής τους. «Λεσβία» να σημαίνει ντε και καλά ομοφυλόφιλη γυναίκα. Εχουν δίκιο κατά ένα μέρος. Πρόκειται για μια παγκόσμια παρεξήγηση. Αλλά φοβάμαι ότι δεν λύνεται στα δικαστήρια. Πριν από χρόνια, μια κυρία που γνώριζε ακαδημαϊκά Αγγλικά, αλλά όχι Αγγλικά της πιάτσας, μου έδωσε μια συστατική επιστολή: «Rika is a flamboyant, passionate, gay person», έγραφε (και εννοούσε ότι είμαι μέσα στην καλή χαρά).

Οταν όμως άνοιξαν την επιστολή στο Λονδίνο, κατάλαβαν ότι η «Ρίκα είναι μια έντονη, παθιασμένη γκέι!» Τι να έκανα, μήνυση; Αποφάσισα να αντιμετωπίσω την ιστορία με γέλιο. Νομίζω ότι το ίδιο πρέπει να κάνουν οι Λέσβιοι και οι Λεσβίες. Στο κάτω κάτω, δεν είναι προσβολή να σε λένε «γκέι». Αν «Λεσβία» σήμαινε, ας πούμε, «πρασινομάτα», δεν θα το έπαιρναν τόσο βαριά. Νομίζω. Μπορεί να κάνω και λάθος. Το ζήτημα είναι πως και αυτό είναι μια κατάσταση που δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Τουλάχιστον μέσα στους επόμενους αιώνες. Κι αν δεν μπορούμε να το απολαύσουμε, τουλάχιστον ας χαλαρώσουμε!

Γόπες βγήκαν στη στεριά

Πριν από τρεις δεκαετίες έφευγε η «μέση» οικογένεια από τη θάλασσα και άφηνε τη βρώμικη υπογραφή της: πεπονοκαρπουζόφλουδες, άδεια μπουκάλια, σκισμένες σακούλες του μανάβη, υπολείμματα κεφτεδακίων και τελειωμένα κουτιά «νιβέα». Σήμερα οι βρωμύλοι της θάλασσας έχουν αραιώσει. Αλλά τα σκουπίδια που αφήνουν πίσω τους είναι χιλιάδες φορές πιο δύσκολα και επικίνδυνα, αφού τα περισσότερα είναι πλαστικά, άντε αλουμινένια.

Ετσι, ακόμα και ένας στους εκατό να κάνει τη... γουρουνιά, σου έρχεται να τον αρπάξεις από τα αυτιά και να τον ταρακουνήσεις, να δεις αν έχει μείνει τίποτα στο άδειο του κεφάλι. Τι ακριβώς «σκέφτεται» όταν παίρνει το γκομενάκι αγκαλίτσα και απομακρύνονται προς το νοικιασμένο τζιπάκι, έχοντας αφήσει πίσω τους μια νάιλον σακούλα γεμάτη σκουπίδια;

Ο τελευταίος πανύβλαξ που έβρισα την είχε... δέσει κιόλας και είχε ακουμπήσει προσεκτικά επάνω της μια πέτρα. Τι περίμενε; Οτι θα περνούσε το απορριμματοφόρο ξυστά από το κύμα να μαζέψει τις βρωμιές του; Γκρρρ!

Αφήστε και τους χιλιάδες παραθεριστές που αφήνουν μακαρίως θαμμένες στην άμμο τις γόπες από τα τσιγάρα τους.

Τι εννοούν; Τι σκέφτονται; Τι περιμένουν; Να έρθει ένας υπερφυσικός δούλος και να αδειάσει το γιγάντιο τασάκι στο οποίο έχουμε μετατρέψει τις ελληνικές αμμουδιές; Να εξαφανιστούν τα φίλτρα μόνα τους; Στα μούτρα τους (και να μη σας πω πού αλλού) θα καταλήξουν οι ίδιες ακριβώς γόπες.

Αφήστε την τρέλα που με πιάνει όταν οι ενοικιαστές ομπρελο-ξαπλωστρών δεν μπαίνουν στον κόπο μαζί με το «σετ» να σου βάλουν κι ένα χωνί για να σβήνεις το τσιγάρο σου.

Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, ή στο τέλος της σεζόν οι ίδιοι θα έχουν μια καθαρότερη περιοχή για να δουλέψουν και να εξυπηρετήσουν. Τι εννοούν; Τι σκέφτονται; Τι περιμένουν; Κανένα κορόιδο οικολόγο να «καθαρίσει» τις ακτές, αυτό περιμένουν.

Αλλά και η κοροϊδία (μη γράψω τίποτα χειρότερο) έχει τα όριά της!

Εναν «μύθο» θα σας πω...

Είναι τόσο συχνό και τόσο επιτυχημένο αυτό το διαφημιστικό σλόγκαν για την Ελλάδα (ή μάλλον η παλιότερη έκδοσή του), που πέρασε στην καθημερινή γλώσσα, έγινε σύντομο ανέκδοτο, φράση για καμάκι, ακόμα και μαύρο χιούμορ:

«Live your myth in Greece»: ζήσε τον μύθο σου. Στην Ελλάδα. Ναι, καλά.

Συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Ποιος δεν θα ήθελε να ζήσει σε μια τέτοια απίθανη, σούπερ-ουάου, χώρα; Τι χρώματα, τι ηλιοβασιλέματα, τι τοπία. Παραλίες, έρωτες, ομορφιές παντού κι όλα τα μωρά στην πίστα, που θα έλεγε κι ο διαχρονικός Λευτέρης Πανταζής. Κι όλα αυτά εν μέσω ενός πολιτιστικού, γαστρονομικού και διανοητικού οργασμού, αφού το εκπληκτικό τοπίο της μυθικής αυτής χώρας μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ακόμα πιο συγκλονιστική ιστορία και παράδοσή της. Μια ιστορία που ξεχύνεται από κάθε πέτρα, από κάθε νότα σε κλασικό φεστιβάλ, από κάθε δοξαριά σε αυθεντικό χωριάτικο πανηγύρι. Μια παράδοση που λαμποκοπάει σε κάθε χαμόγελο απλού ταβερνιάρη, ψαρά, ή πανδοχέα, που όμως στην πραγματικότητα μιλάει εφτά γλώσσες κι έχει (το λιγότερο) τρία μάστερ στα τουριστικά.

...Και μετά ξυπνάμε. Και προσγειωνόμαστε στη χώρα όπου στ αλήθεια ζούμε: Με το τοπίο που καταστρέφεται κάθε λεπτό, από το μπάζο, το σκουπίδι και τον θανάσιμο συνδυασμό αδιαφορίας και απληστίας. Με την «ιστορία» που θυμόμαστε όταν είναι να κάψουμε στην πυρά κανένα βιβλίο, την παράδοση που τιμούμε μόνο όταν θέλουμε, απλώς, να μην αλλάξει τίποτα σε όσα μας βολεύουν. Με τον πολιτισμό που περιμένουμε ότι θα συνεχίσει να φυτρώνει μόνος του, απότιστος, απλήρωτος κι ανεκπαίδευτος, τρώγοντας από τους τόκους των τελευταίων δύο χιλιάδων χρόνων. Και με τη φιλοξενία που ξεσκονίζουμε επειγόντως όταν γυαλίζει κανένα καινούργιο «κοινοτικό πακέτο».

Α, ναι, ευχαρίστως θα ζούσα τον μύθο μου στην Ελλάδα: Αλλωστε αυτό ακριβώς κάνω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επιβιώσω. Μόνο καταπίνοντας τον «μύθο» ή, ακόμα καλύτερα, τον...παρα-μύθο μου!