Φύσηξα τα κύματα να ρθουν να σας βρουν...

Ένα χάθηκε για να μείνει μόνο με τη φωνή

του μεγάλου ωκεανού.
Ένα άλλο στάθηκε όρθιο κι έκατσε
την ίδια στιγμή.
Το άλλο κετέβηκε απ’ του ψηλούς βράχους
και μπήκε στον αφρό του χειμάρρου.
Ως τον αστράγαλο.
Ένα άλλο χάθηκε για να μείνει μόνο με τη φωνή

του μεγάλου ωκεανού και κρύφτηκε

σ’ ένα σύδεντρο.
Κάποιο άλλο έκοψε τα τελευταία πιο
γυμνά λουλούδια της Γης.
Ένα άλλο έγινε ερωδιός.
Το άλλο έγινε ένα κομμάτι ξύλο
που πλέει στο νερό.
Εκείνο στην αρχή του ποιήματος

έγινε το κύμα
κι αργότερα ήρθε πάνω στη γη.

Τώρα γενναιόδωρα ανάμεσά μας πετούν
οι μέλισσες.
Υγρή πάνω στα πρόσωπά μας η βασανιστική
Ελευθερία των όψεων.
Και οι ονειρεμένες γλώσσες των ταξιδιών
παντοδύναμες σαν πετάμε πάνω απ’ τη γη.
Που ήταν ο ίδιος ο ωκεανός.
Σαν ανθρώπινα φορτηγά πλοία.
Των οριζόντων των γραμμάτων της σιωπής.

Μακρύ μακρύ μακρύτερο.
Μαλακό νήμα σ’ αυτόν τον κόσμο των ψαράδων.
Βαθύ βαθύ βαθύτερο.
Άκουσμα της ζωής μαζί ολόκληρη και
ριγμένη στη θάλασσα για αβαρία.
Σαν άπιαστα λευκά φορτία στις άκρες
των κυμάτων.

Στο εσωτερικό στόμα της σιωπής
και του σάλου.
Τα όνειρα μας ήσυχα στα σημεία
επαφής αυτής της μεγάλης ζωής
που απλώνεται μπροστά μας.
Σαν μια μοίρα που εκφράζουν
τα ουράνια τόξα.

Ένα καραβάκι γεμάτο ευχές...