Άγγελοι στη γη...

Ας γυρίσουμε στο χρόνο πίσω... Ας πάμε σε εκείνες τις αιματοβαμένες ημέρες του 1945. Στο τελείωμα του Δεύτερου Παγκόσμιου πολέμου. Εκατοντάδες πόλεις έχουν καταστραφεί. Άλλες έχουν εξαφανιστεί από προσωπού γης. Πενήντα εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές έχουν χαθεί...
Ο Θεός στέκεται στον ουρανό και κοιτάζει από εκεί ψηλά το πως οι άνθρωποι ξανασηκώνονται μέσα από τα συντρίμια και τις στάχτες. Παρατηρεί πως βασιλεύει η απομόνωση. Παρατηρεί επίσης το χτίσιμο νέων πόλεων, που προχωρεί με τον ίδιο ρυθμό που αξάνονται και οι ανθρώπινες ζωές. Το 1965, είμασταν ήδη 3 δισεκατομμύρια...
Τα χρόνια κυλούν και φτάνουμε στο 2009. Ο πληθυσμός της γης διπλάσιος, έχει φτάσει στα 6 δισεκατομμύρια ψυχές. Ίσως και να τις ξεπέρασε.



Ο θεός διακρίνει ότι η θεική δύναμη της αγάπης έχει χαθεί, ενώ η απομόνωση γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο μεγάλη. Παρατηρεί ότι ακόμη πολλοί άνθρωποι πολεμάνε κι ότι το αίμα συνεχίζει να βάφει την ιστορία της γης και του ανθρώπινου γένους. Οι πλούσιοι, χώρια από τους φτωχούς. Οι υγιείς, μακρυά από τους ασθενείς. Οι ελεύθεροι, χώρια από τους σκλάβους. Σύζυγοι, άντρες και γυναίκες που δεν καλύπτουν τον σκοπό του πνεύματος τους.
Έτσι αποφασίζει να καλέσει μια στρατιά αγγέλων και τους λέει... "Mπορείτε να δείτε τα ανθρώπινα όντα; Xρειάζονται βοήθεια! Θα πρέπει να κατεβείτε στη γη...".

- Εμείς;;; ρώτησαν οι άγγελοι με δέος και φόβο, γεμάτοι όμως πίστη.

- Ναι, εσείς είστε οι εντεταλμένοι. Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά... Δημιούργησα τον άνθρωπο καθ΄ εικόνα και ομοίωσή μου, αλλά με ιδιαίτερες ικανότητες τον καθένα. Επέτρεψα διαφορές ανάμμεσα τους, για να φτιάξουν όλοι μαζί το βασίλειο. Κάποιοι θα έφτιαχναν πλούτη για να τα μοιραστούν με τους φτωχούς. Άλλοι, θα είχαν καλή υγεία για να φροντίζουν τους άρρωστους. Κάποιοι, θα ήταν σοφοί, και, άλλοι, πολύ απλοί, για να μπορέσουν να μοιραστούν αισθήματα αγάπης, θαυμασμού και σεβασμού.
Οι καλοί θα έπρεπε να προσεύχονται για κείνους που ενεργούν σαν να είναι κακοί, ο υπομονετικός να ανέχεται τον νευρωτικό... Τελικά...

- Για τι ακριβώς πρόκειται; ρώτησαν ανήσυχοι οι άγγελοι.

- Μιας και οι άνθρωποι ξέχασαν, ότι τους έκανα διαφορετικούς για να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον, θα κατεβείτε εσείς στον κόσμο τους με εμφανείς διαφορές και ειδικές αποστολές...



Εσύ, θα έχεις μια τέλεια μνήμη και αυτοσυγκέντρωση... θα είσαι τυφλός.



Εσύ, θα είσαι πολύ ξεχωριστός με το σώμα σου και πολύ δημιουργικός για να εκφράζεσαι... θα είσαι κωφάλαλος.

Εσύ, θα έχεις βαθιές σκέψεις, θα γράψεις βιβλία, θα είσαι ποιητής... θα έχεις εγκεφαλική παράλυση.



Εσένα, θα σου δώσω το δώρο της αγάπης και θα είσαι εκφραστής της, θα υπάρχουν κι άλλλοι σαν κι εσένα στη γη, και δεν θα υπάρχει καμιά φυλετική διάκριση ανάμμεσα σας, γιατί το πρόσωπο, τα μάτια σας, τα χέρια και το σώμα σας θα είναι ίδια. Σα να είστε αδέρφια εξ αίματος... Θα έχεις Σύνδρομο Down.



Eσύ, θα είσαι κοντούλης, και το χιούμορ και η γλυκύτητα σου θα φτάνουν μέχρι τον ουρανό... θα είσαι νάνος.


Εσύ, θα ζήσεις στη γη, αλλά το μυαλό σου θα παραμείνει στον ουρανό, θα προτιμάς να ακούς τη δική μου φωνή από αυτή των ανθρώπων... Θα είσαι αυτιστικός.



Εσένα, τα οστά σου θα είναι πολύ ευάλωτα, και αν και θα σπάνε συνέχεια, η εξυπνάδα και η χαρά σου δεν θα συγκρίνονται με κανενός άλλου... θα έχεις ατελή οστεογένηση.



Εσύ, θα γεννηθείς με δυσμορφίες εσωτερικά και εξωτερικά, αλλά θα είσαι ένα άτομο πολύ θετικό και πρόσχαρο... θα έχεις Σύνδρομο Morquio.



Στο τελευταίο αγγελάκι είπε... Θα είσαι εργατικός όπως κανείς άλλος, θα σου λείπουν τα χέρια μα θα τα κάνεις όλα με τα πόδια και το στόμα.

Οι άγγελοι ένιωσαν ικανοποιημένοι με την αποστολή που έδωσε στον καθένα ο Θεός, αν και ήταν θλιμένοι που έπρεπε να αφήσουν τον ουρανό και να κατεβούν στη γη.

- Πόσο θα ζήσουμε χωρίς να σε βλέπουμε; Πόσο θα είμαστε μακρυά σου;

- Mην ανησυχείτε, θα είμαι πάντα μαζί σας. Εξάλλου αυτό, θα κρατήσει μερικά χρόνια. Θα είναι μόνο για μια στιγμή στο αιώνιο ρολόι.



Οι άγγελοι κατέβηκαν στη γη. Καθένας, ήρθε στην μήτρα μιας μητέρας, και πήρε μορφή σε λίγους μήνες. Με τη γέννηση τους, τους δέχτηκαν με πολύ πόνο, προξένησαν φόβο και ταραχή. Κάποιοι γονείς αρνήθηκαν την αποστολή, άλλοι ενοχλήθηκαν, άλλοι επέρριψαν ευθύνες διαλύοντας τις οικογένειες τους.
Μα υπήρξαν και κάποιοι, που έκλαψαν από αγάπη, και αποδέχτηκαν την Ευθύνη. Την Ευθύνη να τα θρέψουν, να τα εκπαιδεύσουν. Την Ευθύνη να τα καθοδηγήσουν στη Ζωή.

Κι ο άνθρωπος συνεχίζει να μαθαίνει από αυτό το δύσκολο μάθημα που του έστειλε ο Θεός. Άγγελοι συνεχίζουν να κατεβαίνουν στη γη, με ανώτερα πνεύματα σε κορμιά. Και θα συνεχίσουν να έρχονται μέχρι να δείξουμε ανθρωπιά. Μέχρι να τελειώσουν οι πόλεμοι και να ξεμπερδέψουμε με τις διαφόρες μας. Μέχρι να αποδείξουμε, ότι οι αξίες μας είναι πάνω από τη δυσαρέσκεια, το μίσος και τη ζήλεια.
Οι άγγελοι γνωρίζουν ότι το έργο τους είναι η Ένωση. Η Πίστη, η Ελπίδα, και η φιλανθρωπία που θα ορίζονται από την αγάπη. Αυτοί έχουν μάθει να συγχωρούν, και με μεγάλη υπομονή ζούνε τη ζωή τους φωτίζοντας όλους όσους έμαθαν να αγαπούν.

Tα κελιά των παιδιών

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.
Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση: «Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια. Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;». Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απόρία. Ο πατέρας συνέχισε. «Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν στο παιδί αυτό.»
Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της.




« Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ. Ο Shay με ρώτησε, «μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;». Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους. Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του. Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους. Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, «χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.
Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου. Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο. Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο. Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του. Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα. Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους. Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές. Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι. Για μεγάλη μου έκπληξη, τον άφησαν! Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα. Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση. Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay. Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε. Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει. Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του. Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, «Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε». Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει.Η εξέδρα συνέχισε τότε, «Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε, τρέξε». Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα. Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του. Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης. Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση. Όλοι φωνάζαμε, «Shay, Shay, Shay!!!».
Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η Τρίτη βάση, λέγοντάς του «από δώ, από δώ Shay». Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας «Shay, τρέξε στη βάση ένατώρα, τρέξε στη βάση ένα» .
Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα. Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.
Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο «ήρωας» που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.
Και τώρα, κυρίες και κύριοι ... ο επίλογος... Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.
Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.
Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων. Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή. Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;
Ένας σοφός είπε κάποτε, «κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της».

Δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός.
Να έχετε μια χαρούμενη ημέρα, να έχετε μια «Shay day!»

Και... να χαμογέλατε!!! Mας παρακολουθούν παιδιά!