Πρωινός καφές

Πρωινός καφές... με σκέψεις διάφορες. Με έναν ουρανό γκρίζο. Γεμάτο σύννεφα. Γεμάτο αγωνίες. Θλιμένο. Που αναρωτιέται πότε θα λάμψει ο ήλιος και πάλι να τον ζεστάνει. Να τον αγκαλιάσει και να τον χαιδέψει. Ένας ουρανός με δάκρυα στα μάτια. Άκεφος και μελαγχολικός...

Στη γειτονιά με τα χαμηλά σπίτια

Αφήσαμε πίσω την πολιτεία της σιωπής. Τα ψηλά της σπίτια και την παράξενη βουβαμάρα της και περάσαμε σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό. Γεμάτο ζωή, από παιδικές φωνές και παρουσίες αλλά και άλλους ανθρώπους, που έκαναν την ίδια ώρα τη βόλτα τους. Κάτι θυμίζει το τοπίο εδώ...


Μια ανάσα από το μπετόν και τα μεγαθήρια ένα ένα ξεφύτρωναν τα χαμηλά σπιτάκια. Σαν τα μανιτάρια. Υπέροχη αίσθηση. Υπέροχα χρώματα. Αυλές παστρικές, κήποι φροντισμένοι. Όλα στη θέση τους.


Οι κλιματαριές σε χρώματα φθινοπωρινά. Πράσινα, κίτρινα, πορτοκαλιά. Γλάστρες στα κάγκελα με γεράνια και χρυσάνθεμα. Το στενό πεζοδρόμιο πεντακάθαρο. Δε νομίζω να είναι δουλειά του δήμου. Καλές νοικοκυρές μάλλον ευθύνονται γι αυτό. Το σκηνικό θυμίζει άλλες εποχές. Τότε που τα σπίτια ήταν όλα μονοκατοικίες, είχαν αυλές. Κι ο κόσμος τις περιποιόταν.


Και μια παρέα από πιτσιρικάκια. Είδαν ένα τέρας στο δρόμο... ένα σκαθάρι ήταν και σταμάτησαν τα ποδήλατα για να δούνε πως θα το αντιμετωπίσουν. Αυθόρμητα χαμογελάς. Η παιδική αφέλεια...


Το πεντάφυλλο μαγεία! Κόκκινο βαθύ και πράσινο. Σκαρφαλωμένο στο ψηλό δέντρο. Γαντζωμένο στον τοίχο. Χωρίς να πτοείται από τις χαμηλές θερμοκρασίες του τόπου. Κάνει την χρωματική του επανάσταση πριν έρθει ο χειμώνας. Μετά θα ρίξει τα φύλλα του και θα κοιμηθεί.


Πετούνιες ακόμη αυτή την εποχή. Ένα σωρό μικρά γλαστράκια πολύχρωμα για να στολίζουν τον κήπο. Το καλοκαίρι θα είναι όμορφα εδώ, να κάθεσαι και να αγναντεύεις την ανοιχτωσιά μπροστά σου μέχρι τα Πιέρια όρη.


Τα παιδιά συνεχίζουν τη δίωξη του τέρατος, όλο και περισσότερο κόσμο συναντούμε και μάλιστα ανταλλάσουμε και χαιρετισμούς. Λες και είμαστε στο χωριό. Όχι στην απρόσωπη πόλη. Ο Μήτσος μυρίζει ότι κινείται. Μου έχει σπάσει τα νεύρα... Κατοστάρι το κάνουμε, λες και θα μας δώσουν το έπαθλο στο τέλος.


Να κι ένα πανέμορφο παράθυρο. Πατζούρια ξύλινα. Πέτρα να διακοσμεί την κάτω μεριά του. Κουρτινάκι από μέσα και στο περβάζι γλυκές σαν καραμέλα μολόχες. Στέκομαι να το κοιτάξω. Να κρατήσω καλά την εικόνα του...


Από την κάτω πλευρά του δρόμου απλώνεται η πόλη. Τα χαμηλά τα σπίτια μια ανάσα από τον κεντρικό δρόμο αλλά σου αφήνουν μια αίσθηση ότι είσαι μακρυά της. Ότι βρίσκεσαι στην εξοχή.


Τα πιτσιρίκια έλυσαν μάλλον το θέμα με το τέρας και βάλθηκαν να κοιτάζουν το Μήτσο.Ο Μήτσος που έχει βγάλει δυο πιθαμές την γλώσσα έξω και φαίνεται να έχει κουραστεί. Ε κι εγώ το ίδιο. Βόλτα είπαμε να κάνουμε. Όχι αγώνες δρόμου...


Ο σπόρος της παρέας από μακρυά με ασφάλεια κοιτάζει το Μήτσο. Τον ρωτάω αν φοβάται και απαντάει πως ναι. Του λέω ότι δεν πρέπει γιατί το σκυλάκι τώρα μάλλον νερό χρειάζεται πιο πολύ παρά φαγητό. Ο σπορούλης με κοιτάζει περίεργα... Του χαμογελώ. Μου ανταποδίδει το χαμόγελο.


Στο τελευταίο αυτό κομμάτι της διαδρομής ένιωσα πολύ όμορφα. Λες και άδειασε η ψυχή μου και καθάρισε από ότι την φόρτωνε. Μάζεξα φως, χρώματα, εικόνες όμορφες. Τα χαμηλά σπίτια για έναν παράξενο λόγο θα τα αγαπώ πάντα. Αυτά είναι στην ψυχή μου και όχι τα τεράστια εκτρώματα από μπετόν.


Τα χαμηλά τα σπίτια κρύβουν μεγάλες καρδιές. Αυτό το έχει αποδείξει η ιστορία της ζωής. Κρύβουν μεράκι, νοικοκυροσύνη, ανθρώπους μερακλήδες. Τα χαμηλά τα σπίτια, αυτά έχω πάντα μέσα μου.

Φθινοπωρινός περίπατος στην πολιτεία της σιωπής...

Με το που αφήνεις τη μελαγχολία του πάρκου μπαίνεις σε έναν άλλον κόσμο. Αρχίζεις να διασχίζεις κομμάτια της πόλης που τα τελευταία χρόνια όπως φαίνεται άρχισαν να πέρνουν ζωή. Αναπτύχθηκαν. Θυμάμαι παλιά εκεί δεν πλησίαζες για κανέναν λόγο. Ίσως γιατί είναι η περιοχή των νεκροταφείων, ίσως γιατί ήταν ερημιά... Πάντως αν έλεγες ότι πήγες στα μέρη αυτά βόλτα, μάλλον περιέργα θα σε κοιτούσαν...


Από την κάτω μεριά του δρόμου υπάρχουν σπίτια και όλες οι εταιρίες της πόλης. Από την πάνω τα νεκροταφεία. Μου κάνει εντύπωση... πως αποφάσισαν να χτίσουν εδώ ολόκληρη πολιτεία... με θέα τα νεκροταφεία. Δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο. Να ξυπνάς το πρωί και να τα βλέπεις. Φαίνεται όμως ότι δεν έχει τέτοιους προβληματισμούς ο κόσμος. Η πολιτεία που θα συναντήσουμε πιο κάτω είναι λένε γεμάτη ζωή. Έτσι για να πηγαίνει κόντρα με την εικόνα των κοιμητηρίων.


Οι τελευταίες μονοκατοικίες με φόντο στο βάθος τα Πιέρια. Φαίνονται καθαρά. Νομίζεις πως θα τεντώσεις τα χέρια και θα τα αγγίξεις. Λιγοστά αυτοκίνητα συναντάς. Και καθόλου ανθρώπους... μια περίεργη ησυχία. Από αυτές που μέσα της υπάρχει κάτι που κινείται και ζει με μεγάλη ένταση.


Και ξεκινά ο νέος οικισμός. Τεράστιος, με σπίτια νεόχτιστα. Πολυκατοικίες στην πλειοψηφία τους. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν η ανυπαρξία του ανθρώπινου στοιχείου. Κανείς... ούτε στα μπαλκόνια, ούτε στις πυλωτές, ούτε στους δρόμους. Λες και κανείς δεν μένει εδώ. Κι έχεις μια παράξενη αίσθηση από αυτή την απουσία.


Το μόνο που μαρτυρά την ύπαρξη ζωής είναι οι καλοσχηματισμένοι κήποι, τα χρωματιστά χρυσάνθεμα στα μπαλκόνια και τα απλωμένα χαλιά. Τόσα πολλά χαλιά απλωμένα σε μπαλκόνια δεν έχω ξαναδεί. Αυτή η μονοκατοικία είναι η μοναδική μέσα στον οικισμό. Πολύ όμορφη. Με μεράκι φτιαγμένη. Και με έναν κήπο γεμάτο χρώματα.


Αναρωτιέμαι... σε τόσο ανοιχτούς χώρους γιατί χτίζουν το ένα σπίτι κολλητά στο άλλο; Γιατί πρέπει να νιώθεις το γείτονα σου να είναι μέσα στον δικό σου χώρο; Η περιοχή εκτός από οικοδομές δεν έχει τίποτα άλλο. Μόνο ένα mini market είδαμε. Είναι μακρυά από την πόλη και δεν μπορείς να εξυπηρετηθείς αν δεν έχεις αυτοκίνητο. Ειδικά το χειμώνα, με το χιόνια και το κρύο.


Περιποιημένες είσοδοι, καθαρά φαρδιά πεζοδρόμια. Ότι δηλαδή λείπει από το κέντρο της πόλης. Και είναι μεγάλη η διαδρομή που έχουμε διανύσει. Και το μάτι μας δεν βλέπει τέλος...Τα τελευταία χρόνια στην πόλη έχουν χτιστεί παντού καινούργια σπίτια. Πάρα πολλά. Με τον ερχομό του Πανεπιστημίου στην πόλη μάλλον ήταν απαραίτητα. Βέβαια δεν ξέρω ποιος φοιτητής θα ερχόταν να μείνει εδώ στην ερημιά αυτή. Τα παιδιά απ ότι ξέρω θέλουν να έχουν εύκολη πρόσβαση στο κέντρο της πόλης και στις σχολές τους. Εδώ ούτε συγκοινωνία υπάρχει, ούτε τίποτα.



Και επειδή έζησα με φοιτητές και ξέρω ότι όταν γυρίζουν σπίτι ξημερώματα την επόμενη θέλουν αν είναι δυνατό να βρίσκονται όλα κάτω από τα πόδια τους, μάλλον χλωμό το βρίσκω να νοικιάζουν εδώ. Στην κυριολεξία σκαρφαλώμενα τα κτήρια στην πλαγιά. Και πολλές πολλές γλάστρες με έλατα. Ποιος ξέρει μπορεί να είναι για κάτω...


Ο καυτός ήλιος αρχίζει να δύει... Παίζει το τελευταίο του κρυφτό ανάμμεσα στα κτήρια και ετοιμάζεται να φύγει. Το τοπίο συνεχίζει να είναι, τουλάχιστον για μένα παράξενο. Λες και είμαστε σε άλλον πλανήτη. Δεν μου άρεσε αυτή η πλευρά της πόλης. Κι ας έχει όμορφα καινούργια σπίτια. Κι ας φαίνονται όλα τόσο τακτοποιημένα. Εμένα κάτι δεν μου άρεσε...


Από την πολιτεία της ησυχίας θα περάσουμε σε ένα άλλο κομμάτι. Πιο ενδιαφέρον. Πιο ανθρώπινο, πιο ζεστό. Στην επόμενη βόλτα μας θα το δούμε. Ας αφήσουμε στην ησυχία της την πολιτεία να ξαποστάσει. Αρκετά την ταλαιπωρήσαμε. Κι ας ευχηθούμε να έρθει γρήγορα η στιγμή, που θα μοιάζει πιο ζωντανή.

Φθινοπωρινές βόλτες...

Μετά το εγκεφαλικό του πατέρα μου ήρθαν τα πάνω κάτω. Ο ίδιος έγινε ένας άλλος άνθρωπος. Καμμιά σχέση με τον παλιό του εαυτό. Σκέφτομαι ότι ίσως αν έχεις δει το θάνατο κατάφατσα και τόσες πολλές φορές όσες εκείνος να είναι λογική αυτή η αλλαγή. Από την άλλη μου αρέσει ο νέος μου μπαμπάς. Χαμογελάει πιο πολύ, κάνουμε αγκαλίτσες και φιλιόμαστε όσο ποτέ δεν είχαμε φιληθεί στη ζωή μας. Μια από τις νέες του συνήθειες είναι η καθημερινή βόλτα. Απαραίτητη... αλλιώς έχουμε γκρίνια. Απίστευτα πράγματα! Παλιά τον παρακαλούσε η μητέρα μου αλλά εκείνος όπως τον πειράζαμε, είχε δέσει άγκυρα στο σπίτι. Μετά από ώριμη σκέψη αποφάσισα ότι καλό είναι να τους ακολουθώ στον καθημερινό τους περίπατο.Έτσι θα κάνουμε μαζί μια βόλτα στα μέρη που περπατάμε...


Η βόλτα ξεκινάει δυστυχώς μέσα από την πόλη.Το μόνο παρήγορο, ότι οι γειτονιές που διασχίζουμε είναι ήσυχες και χωρίς πολλά αυτοκίνητα. Επικρατεί ησυχία και ακούς μόνο φωνές από τα λιγοστά παιδιά που παίζουν στα πεζοδρόμια. Είχα να περάσω πάρα πολλά χρόνια από εδώ. Λίγο πιο πάνω από το σπίτι μας υπάρχει αυτό το κτήριο.Όπως είδα έγινε νηπιαγωγείο. Για μένα κρύβει μεγάλες συγκινήσεις και με κάνει να θυμηθώ πολλά... Εδώ στο κτήριο αυτό που στην ουσία είναι ένα παλιό σπίτι, εντελώς ξαφνικά βρέθηκα τη μέρα του αγιασμού στην α' Λυκείου.


Με μετάθεση πάλι ο πατέρας μου και με έστειλαν Κοζάνη... δε θέλω να σας πω πόσο χάλια ένιωθα στην πόλη αυτή. Οι υπόλοιποι θεσσαλονίκη. Είχα γραφτεί στο Γενικό Λύκειο. Ήταν λίγο πιο έξω από την πόλη το συγκρότημα με τα Λύκεια. Εκείνο το πρωινό του αγιασμού, εντελώς άκεφη ετοιμάστηκα για να πάω. Και λίγο πριν φύγω ήρθαν με απήγαγαν και με έφεραν στο σπίτι αυτό... Ο μαθηματικός μου έκανε την απαγωγή. Ήταν και οικογενειακός φίλος και ήξερε ότι αντιπαθώ τα μαθήματα της 1ης δέσμης. Τα κανόνισε και βρέθηκα μαζί του εκείνο το πρωινό. Μαθήτρια Λυκείου στο Κλασικό. Υπήρχαν επτά σε όλη την Ελλάδα, ένα από αυτά και στην Κοζάνη. Πέρασα λίγους μήνες όμορφα στο σχολείο αυτό. Και τώρα μετά τόσα χρόνια που το ξαναείδα όλες οι αναμνήσεις ξύπνησαν.


Απέναντι από το παλιό σχολείο μου υπήρχε από τότε το πάρκο. Εκεί κάναμε διάλεμμα. Διότι το σχολείο δεν είχε αυλή. Κουζίνα είχε... αυλή όχι. Το διασχίσαμε. Όμορφα είναι. Με πράσινο ακόμη στα δέντρα και στο έδαφος. Ο κόσμος έρχεται πιο πολύ το καλοκαίρι. Τώρα έχουν ανοίξει και τα σχολεία και τα παιδιά λιγόστεψαν.


Μου άρεσε αυτό το κτίσμα μέσα στο πάρκο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε. Τα παιδιά έχουν κάνει graffiti σε ότι τοίχο υπάρχει. Στο σπιτάκι έχουν γράψει... Άλλο ένα πάρκο που έχει φτιαχτεί και έχει παρατηθεί στην τύχη του. Θα μπορούσε ο δήμος να το αξιοποιήσει, αλλά τι λέω πάλι; O δήμος αυτή την πόλη την έκανε έκτρωμα. Δίχως χρώμα, δίχως στυλ, δίχως ταυτότητα.


Στις κούνιες ερημιά. Στέκουν εκεί ακίνητες και μόνες. Μελαγχολικές να ταιριάζουν με την εποχή. Το καλοκαίρι πάλι δεν πέφτει καρφίτσα κάτω. Ένας πανικός χαράς, από παιδικές φωνές, κουδουνίσματα ποδηλάτων, και μαμάδες που φωνάζουν για να προσέχουν τα αγγελούδια τους.


Με στεναχωρεί να βλέπω μέρη παρατημένα. Μέρη που φαίνεται ότι λείπει η περιποίηση και η φροντίδα. Έχουμε τόσους πολλούς πνεύμονες οξυγόνου κοντά μας και αδιαφορούμε. Αδιαφορούμε για τα πάντα. Περιμένουμε κάποιος άλλος να βρει λύσεις και μένουμε ο καθένας στην τρύπα του.


Κι ένα παγκάκι... πόσα βλέπει και πόσα ακούει όλο το καλοκαίρι... Και μετά μένει μόνο. Να αναπαυτεί. Να κουρνιάξει κι αυτό μέσα στα κίτρινα φύλλα, το χιόνι και να ονειροπολήσει. Μου αρέσει το πάρκο αυτή την εποχή. Κι ας είναι έρημο. Κι ας μην έχει κόσμο. Ίσως γι αυτό να μου αρέσει...


Kαι μια φωτογραφία όμορφη... το πάρκο από μια άλλη οπτική γωνία. Όμορφο είναι κι έτσι. Ελπίζω κάποια μέρα να του δώσουν την σημασία που του αξίζει. Και να το κάνουν ακόμη πιο όμορφο. Γιατί τώρα η μόνη που νοιάζεται είναι η φύση. Και παρόλο που δεν έχει κάνει εντυπωσιακή δουλειά, τα έχει καταφέρει και πάλι...


Στην έξοδο του πάρκου θα αφήσουμε το κομμάτι μέσα στην πόλη και θα πάρουμε το δρόμο για μονοπάτια που δεν ξέρω. Νέες εικόνες και ανυπομονώ. Από τις περιγραφές άκουσα ότι είναι όμορφες. Θέλω να το διαπιστώσω. Βλέπεται η ομορφιά είναι ένα θέμα πολύ υποκειμενικό...