Mάρτης γδάρτης...

Ο καιρός σήμερα αγρίεψε πολύ. Ο ουρανός γκρίζος, μουτρωμένος. Την ώρα που ξύπνησα έριχνε χιονόνερο. Χιονιάς είναι, θα το γυρίσει σε χιόνι. Και πριν προλάβω καλά καλά να ετοιμάσω τον καφέ μου έριχνε έξω τόσο πολύ χιόνι, που ούτε στην καρδιά του χειμώνα δεν είδαμε.


Χιονοθύελλα... και το κακό είναι πως αναμένεται και παγωνιά. Όταν είναι όλα τόσο καθαρά στην ατμόσφαιρα μετά μια χιονοθύελλα είναι βέβαιο, ότι ο πάγος είναι το επόμενο που θα έρθει. Ξανάρχισε να χιονίζει... Μέσα σε λίγη μόνο ώρα όλα ντύθηκαν στα λευκά.


Τώρα δεν είναι και φυσιολογικό το ότι με καλοριφέρ, και το τζάκι να μπουμπουνίζει εγώ παγώνω... Τα χέρια μου είναι παγωμένα. Δεν μπορώ να τα ζεστάνω. Παρόλο το κρύο θα ήθελα να περπατήσω έξω. Να ντυθώ ζεστά και να κάνω μια βόλτα στην πόλη θα είναι όμορφα. Να δω τον κόσμο και το πως αντιδρά σε τούτο το ανοιξιάτικο χιόνι. Να νιώσω τον καθαρό αέρα και να πάρω οξυγόνο. Όσο υπάρχει βέβαια...


Τούτη η άνοιξη είναι τσαχπίνα. Θα μας κάνει πολλά νάζια μέχρι να αποφασίσει να έρθει. Με κρύο, με βροχές με χιόνια. Εναλλαγές του καιρού που θυμίζουν χρόνια πολύ μακρινά. Που τις ζήσαμε όταν είμασταν παιδιά. Ξαναγύρισαν τα χρόνια εκείνα...

Eίπα συγνώμη στη ζωή πρώτη φορά...

Είχα πολλά χρόνια να δω τέτοιο χειμώνα. Τόσο χιόνι και τέτοιο κρύο. Το σκηνικό ταιριάζει απόλυτα με τις μέρες που ζούμε...


Παγωμένες. Μουδιασμένες κι εμείς, προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να νιώσουμε ζεστασιά...


Όλα κινούνται αργά. Το τοπίο μοιάζει απόκοσμο αλλά και όμορφο συνάμα. Το απόλυτο λευκό.Το λευκό του χειμώνα που σκεπάζει τα πάντα...


Σκεπάζει ότι έχουμε στις καρδιές μας. Το κρατά ζεστό. Αφήνει το κρύο και την παγωνιά μακρυά μας. Να μην μας αγγίζει...


Ο Μήτσος μάλλον έχει πάθει μελαγχολία. Δε σηκώνεται από το καλαθάκι του. Εκεί καθισμένος όλη μέρα. Και όταν πρέπει να βγει έξω τρέμει σαν το ψάρι...


Έχει μεγάλες φροντίδες ένα σπίτι το χειμώνα. Να καθαρίσεις τα χιόνια, να κόψεις ξύλα, να φροντίζεις τα λουλούδια,τα ζωντανά του. Μου αρέσει που τα κάνω όλα αυτά. Μου αρέσει που δεν έχω ώρες για να κάθομαι. Σκέφτομαι λιγότερο...


Και μετά όταν πέφτει το βράδυ κοντά στο αναμμένο τζάκι να κοιτάς τη φωτιά. Να χάνεσαι μέσα στις φλόγες της. Να ταξιδεύεις... εκεί που αγαπάς. Εκεί που η καρδιά γλυκαίνει και νιώθει όμορφα...


Τούτο τον χειμώνα θα τον θυμάμαι. Το ξέρω ότι θα είναι πάντα μέσα μου. Εικόνες... πολλές εικόνες... άσπρες και μαύρες. Εικόνες ζωής...


Και το λατρεμένο μου ελατάκι έτσι μέσα στα χιόνια θα μου φέρνει πάντα ένα χαμογέλο στα χείλη. Μια όμορφη ανάμνηση, γλυκειά...


Λευκός κλοιός γύρω μας. Όλα παγωμένα. Ανάσες, λόγια, μνήμες, όλα μοιάζουν σαν να σταμάτησαν. Κι όμως... όλα κινούνται...


Βαρυχειμωνιά φέτος. Ακόμη και στις καρδιές μας. Μα ακόμη κι έτσι είναι όμορφα... και ο χειμώνας παραμένει η αγαπημένη μου εποχή. Το μαύρο και το άσπρο παίζουν γύρω μας. Μέχρι να έρθει η άνοιξη...

Γεύση χιονιού

To xιόνι που έπεσε μας άφησε μια παγωμένη γεύση. Ένα μούδιασμα. Ας τα πετάξουμε μακρυά και τα δυο και ας προχωρήσουμε... Ο χειμώνας μόλις μπήκε και θα ακολουθήσουν πολλές λευκές μέρες και νύχτες ακόμη. Τις περιμένουμε...

Ανάσες χειμώνα

O xειμώνας μπήκε για τα καλά. Το χιόνι σκέπασε τα πάντα, το κρύο είναι εδώ δυνατό και ο κόσμος μαζεύτηκε στα σπίτια του. Αναπόλησα πως ήταν παλιά. Σε χρόνια περασμένα. Που το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα και εμείς τα παιδιά χαιρόμασταν. Ειδικά αυτόν τον καιρό που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα. Όλα έμοιαζαν ονειρικά. Μαγικά. Και οι ψυχές μας ήταν γεμάτες από όμορφα συναισθήματα. Δεν ξέρω πως να εξηγήσω αυτό το μείγμα παιδικής αθωότητας, καλικαντζάρων, χειμωνιάτικης μελαγχολίας και χαράς που μου αρέσει τόσο πολύ σε αυτόν τον μήνα.


Τα τελευταία χρόνια το κλίμα στην πόλη έχει αλλάξει. Πάνε οι χειμώνες που το χιόνι έπεφτε αδιάκοπα και το χαιρόταν ο κόσμος. Μικροί, μεγάλοι. Τώρα η θερμοκρασία αγγίζει τους -15, αλλά χιόνι σπάνια βλέπει η πόλη. Ξαστεριά και παγωνιά μόνο. Ξεροπαγιά όπως λένε εδώ. Φέτος λοιπόν, που όλα δείχνουν ότι θα δούμε άσπρες μέρες το χαιρόμαστε.


Το τοπίο θυμίζει την εικόνα που έχω στο μυαλό μου, όταν μικρή ξυπνούσα χαράματα να πάω να πω τα κάλαντα και είχε παντού χιόνι, ένα όμορφο μπλε χρώμα στην ατμόσφαιρα και στα πιο σκοτεινά σοκάκια μια ομίχλη που έκανε τα λαμπάκια από τα παράθυρα των σπιτιών να φαίνονται πιο παραμυθένια.


Όλα μοιάζουν να έχουν αλλάξει πια. Τα έθιμα, οι συνήθειες, το κλίμα, εμείς. Και η διακόσμηση έχει αγγίξει τα όρια του κιτς. Διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι μόνο για τα παιδιά. Είναι οι ίδιοι που βάζουν στα παιδιά τους ένα DVD με καρτούνς του Ντίσνευ και φοβούνται να τα στείλουν να πουν τα κάλαντα μήπως κρυώσουν. Και κανένας δεν λέει πλέον ιστορίες για καλικαντζάρους. Μόνο στο σχολείο κάτι για τον μικρό χριστούλη. Ξέρω, ξέρω αυτά είναι την Πρωτοχρονιά, αλλά οι γιορτές κρατάνε ένα μήνα αλλού, εδώ τα ψώνια μόνο κρατάνε τόσο. Την αγαπώ αυτή την εποχή, γιατί μου θυμίζει παραμύθια, καλικαντζάρους, παιδιά, μπλε, φώτα και όχι τόσο τα Χριστούγεννα αλλά την αναμονή για τα Χριστούγεννα. Το σκοτάδι πριν, τον ενθουσιασμό και την χαρά που έρχονται.


click εδώ...

Tι Κοζάνη τι Λωζάνη..

Το κέντρο της πόλης άδειο. Ο λιγοστός κόσμος που κυκλοφορεί στους δρόμους περπατάει βιαστικά. Το κρύο είναι τσουχτερό. Ακόμη και ντυμένος σαν σαλιγκάρι το νιώθεις να σου τρυπά τα κόκκαλα. Μόνο τα μικρά παιδιά φαίνεται να το διασκεδάζουν. Παίζουν χιονοπόλεμο, τα μάγουλα τους είναι κατακόκκινα και οι φωνές τους δυνατές.


Λες και ερήμωσαν τα πάντα. Ψυχή πουθενά. Στο κέντρο ο κόσμος μέσα στα cafe απολαμβάνει τη θέα της χιονισμένης πλατείας. Στα απόκεντρα της πόλης κλεισμένοι μέσα στα σπίτια. Στη ζεστασιά και την θαλμπωρή. Είναι όμορφη η πόλη χιονισμένη. Μοιάζει ονειρική. Και περιμένουμε να αρχίσει και πάλι να χιονίζει. Γιατί αν και το χαρήκαμε το χτεσινό, δεν ήταν αρκετό...