-Δε σε θέλω γι αυτό που είσαι, αλλά γι αυτό που γίνομαι όταν είμαι μαζί σου.
-Κανένα άτομο δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Εάν όμως υπάρχει κάποιο, αυτό ποτέ δεν θα σε έκανε να δακρύσεις.
-Επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει όπως θα ήθελες εσύ, αυτό δε σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.
-Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που δίνοντας σου το χέρι, σου αγγίζει την καρδιά.
-Ο χειρότερος τρόπος να αγαπάς κάποιον, είναι να κάθεται δίπλα σου και να ξέρεις ότι δεν θα τον έχεις ποτέ.
-Μη σταματάς να χαμογελάς, έστω κι αν είσαι θλιμμένος. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σε αγαπήσει γι αυτό σου το χαμόγελο.
-Μπορεί για όλον τον κόσμο να είσαι ένα άτομο. Όμως για κάποιο άτομο, είσαι ολόκληρος ο κόσμος.
-Μην σπαταλάς το χρόνο σου για κάποιον, που δεν είναι πρόθυμος να τον περάσει μαζί σου.
-Ο θεός να θελήσει να γνωρίσεις πολλούς ανθρώπους λανθασμένους πριν γνωρίσεις τον σωστό. Γιατί όταν τον γνωρίσεις θα τον ευγνωμονείς.
-Μην κλαις για κάτι που τελείωσε. Χαμογέλα γιατί το έζησες.
-Πάντα θα υπάρχουν άτομα που θα σε απογοητεύουν. Εσύ, συνέχισε να εμπιστεύεσαι. 'Ομως να είσαι επιφυλακτικός με τα άτομα που εμπιστεύεσαι για δεύτερη φορά.
-Μην απογοητεύεσαι επειδή κάποια προσπάθεια σου απέτυχε. Τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις.
-Έχε γεμάτη την καρδιά σου με χαρά και αισιοδοξία.
-Μην λυπάσαι για τίποτα. Γιατί το κάθε τι που συμβαίνει, πάντα έχει και έναν λόγο.
Μέσα στη νύχτα να σε συναντώ. Η αγάπη αν είναι αυτό, θα ρχομαι μαζί σου.
Στο δειλινό σου να κρυφτώ...
Το Σαββατοκύριακο πέρασε. Γεμάτο από κόσμο, τρέξιμο, υποχρεώσεις. Κουραστικό μεν, αλλά φόρτωσε την καρδιά. Τη γέμισε με συναισθήματα ανάμεικτα. Είδα κόσμο που είχα καιρό να συναντήσω. Μίλησα με ανθρώπους που έπρεπε να πούμε κάποια πράγματα. Το οφείλαμε σε μας. Στους εαυτούς μας. Η οικογένεια όλη μαζεμένη. Η αδερφή μου μαζί μας. Και μου άρεσε αυτό.
Ο καιρός χιονιάς. Από την Παρασκευή τα ξημερώματα χιόνιζε. Το κρυό τσουχτερό παρόλο το ότι ντυνόμαστε καλά. Διαπερνά τα κόκκαλα αυτό το κρύο και τα κάνει να παγώνουν. Οι ανάσες αργές. Το τζάκι αναμμένο και τα κούτσουρα να τρίζουν. Ωραία αίσθηση. Γαλήνια. Καιρός για σκέψεις δε μένει. Μόνο τρέχεις. Κάνεις όσα πρέπει και κρατάς πεισματικά προσγειωμένο κάθε τι που θέλει να απογειωθεί.
Η πόλη ντυμένη στα λευκά σιωπηλή, λες και σταμάτησε να ανασαίνει. Λιγοστός ο κόσμος στους δρόμους. Το κρύο κρατάει τους ανθρώπους μέσα στα ζεστά τους σπίτια. Ειδικά στις αργίες που δεν έχουν υποχρεώσεις. Μου αρέσει ο χειμώνας, ο Φλεβάρης. Είναι ο αγαπημένος μου μήνας. Κι ας είναι κουτσός κάποιες φορές...
Στο κέντρο της πόλης δειλά δειλά παρατηρείς μια κίνηση. Κάποιοι πιο τολμηροί που βγαίνουν για καφέ. Που προτιμούν να τον πιούνε με θέα το ρολόι της πόλης, χαζεύοντας τους δρόμους στο κέντρο. Είναι όμορφα στο κέντρο. Αυτό το απόλυτο λευκό σε ηρεμεί, σου δίνει μια αίσθηση γαλήνης.
Το χιόνι σε κάποια σημεία απάτητο ακόμη. Και συνεχίζει να χιονίζει. Ο καιρός είναι κλειστός και δεν φαίνεται να θέλει να αλλάξει. Αρνείται πεισματικά. Και καλά κάνει, χειμώνας είναι ακόμη.
Αφήνοντας την Κοζάνη, τα τοπία μαγευτικά. Ο δρόμος μοιάζει με άσπρη κορδέλα. Πολύ ομίχλη και ορατότητα περιορισμένη. Εμείς όμως είμαστε καλά. Με καρδιές γεμάτες από όμορφα συναισθήματα. Μέσα στον χειμώνα, ζεστασιά και θαλμπωρή.
