Ξύπνησα νωρίς σήμερα. Αν και κοιμήθηκα πολύ λίγο, μιας και είχαμε πιάσει κουβέντα όλο το βράδυ με το Μαρούλι. Δεν είναι παράξενο, το συνηθίζουμε κάθε φορά που βρισκόμαστε να αναλύουμε και να μιλάμε για τα πάντα. Τα τελευταία χρόνια η Μαρία έχει πιο πολλά να πει. Και την ακούω, προσεκτικά. Απορώ κάποιες φορές που είμαι τόσο ήρεμη, τόσο νηφάλια. Που εγώ ακούω. Που μπορώ να το κάνω αυτό. Η αλήθεια είναι ότι έχω μια περίεργη ηρεμία μέσα μου. Πολλές φορές δεν μπορώ να την ερμηνεύσω. Να τη δικαιολογήσω. Μετά σκέφτομαι ότι δούλεψα καλά με τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν εύκολο αλλά μάλλον τα κατάφερα να πετύχω το στόχο μου. Ίσως η ηρεμία αυτή να είναι το έπαθλο μιας φουρτουνιασμένης πορείας στο χρόνο.
Αφήνω τα θλιβερά μιας και η μέρα ξετυλίγεται όμορφα δίπλα μου. Τις σταγόνες της βροχής ήρθε να αντικαταστήσει ένας χλωμός ήλιος. Δεν κάνει κρύο, ο καιρός είναι γλυκός. Πίνω τον καφέ μου και προετοιμάζομαι για τις δουλειές μου. Έχει και μαγειρική το πρόγραμμα σήμερα. Αρκεί να αποφασίσω τι θα μαγειρέψω. Το απόγευμα περιμένουμε μια φίλη και το περιμένω πως και πως. Η κουκουβίτσα και τα τρισχαριτωμένα κουταβάκια της είναι ήσυχα μέσα στο καλάθι τους.
Τελικά αν τα βρεις με τον εαυτό σου είναι υπέροχα όλα γύρω σου. Κι ότι κι αν γίνει στραβό μπορείς να το ξεπεράσεις. Να το προσπεράσεις. Ή να το κρατήσεις στην καρδιά σου σαν φυλαχτό. Για πάντα.
Με σκέψεις όμορφες, με διάθεση και γεμάτη όρεξη για την μέρα που άρχισε, ξεκινώ... καλημέρα σε όλους μας!
Καθώς αναρωτιόμουν που γυρίζεις. Καθώς η αναμονή έμοιαζε ακίνητη μέσα στον χρόνο... Πόσο μου αρέσει που όσο απομακρύνομαι από το εδώ, το εκεί από ψηλά μου μοιάζει γνώριμο. Είμαι εγώ, λέω από δω. Είσαι εσύ, λέω από κει. Από πάνω μοιάζουν όλα λίγο πιο εύκολα. Φωτεινοί με μια σκιά για παρέα.
Λες και ξημέρωσε (ξανά) η μέρα της μαρμότας: αυτή η θρυλική μέρα από την παλιά χολιγουντιανή κωμωδία, στην οποία ο πρωταγωνιστής ξυπνούσε, πήγαινε για ύπνο, αλλά όταν ξυπνούσε το πρωί ήταν σαν να μην άλλαζε τίποτα. Η ταινία ήταν κωμωδία, αλλά ο ήρωας τραβούσε το απόλυτο φρίκουλο: ξαναζούσε το ίδιο ξύπνημα, τις ίδιες κινήσεις, τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια γεγονότα - ξανά και ξανά. Ελάτε στη θέση του. Ή, μάλλον, μισό λεπτό - είμαστε στη θέση του!
Δεν έχετε καμιά φορά την ενοχλητική αίσθηση ότι ζούμε όλοι μας εγκλωβισμένοι σε μια ελληνική «μέρα της μαρμότας». Λες και ξυπνάμε κάθε πρωί με τα ίδια προβλήματα, τα ίδια θέματα, τα ίδια σκάνδαλα. Λες και όλοι παπαγαλίζουν μια κασέτα με το ίδιο μπούρου μπούρου, οι μεν εναντίον των δε και οι δε εναντίον όλων. Μιλάμε χρόνια τώρα.
Ανοίγει το μάτι. Την ίδια ώρα: στο ίδιο πρόγραμμα - ο καθένας στο μαγγανοπήγαδό του. Ακόμα μια προγραμματισμένη διαμαρτυρία. Φωνές κατάργησης του ασύλου. Αντιδράσεις των κομμάτων. Παλιόκαιρος (η μέρα της μαρμότας έχει πάντα παλιόκαιρο). Καταλήψεις. Αντιδράσεις των κομμάτων. Βροχή, κυκλοφοριακό κομφούζιο. Κερδοσκοπία στα βασικά προϊόντα. Κατάρα στο λαδέμπορα. Αντιδράσεις των κομμάτων. Πρόωρες εκπτώσεις. Ενα πολύνεκρο από καθαρή ηλιθιότητα σε κάποιο δρόμο. Εξαθλιωμένοι χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι. Η απεργία της ημέρας. Η εξυγίανση της υγείας. Η επανεκπαίδευση της παιδείας. Η πολιτικοποίηση της πολιτικής. Παραβιάσεις στο Αιγαίο. Ενας ανασχηματισμός - ή φήμες για έναν ανασχηματισμό. Εκλογές - ή φήμες για εκλογές. Σχετικές ανακοινώσεις. Ακραία καιρικά φαινόμενα.
Βοήθεια, αέρα! Τι χρονιά έχουμε; Τι μέρα έχουμε; Επιτέλους, καταραμένη μαρμότα, μικρό, ηλίθιο ζωάκι, βγες με την όπισθεν από την τρύπα σου, κάνε κάτι διαφορετικό, γάβγισε, ρέψου, δάγκωσε κάποιον, γιατί το βλέπω, μια μέρα θα τη φας τη φόλα.
Μέχρι τότε, κάτι τέτοιες χειμωνιάτικες μέρες, το μόνο πράγμα που θα μας θυμίζει ότι περνούν τα χρόνια, οι δεκαετίες, θα είναι οι ρυτίδες που όλο και βαθαίνουν στο πρόσωπό μας...
