Το φεγγάρι κάνει βόλτα...

Το κατώι του σπιτιού τους, εκεί όπου η γιαγιά φύλαγε τα κιούπια με τα τουρσιά, τον μπάτζιο, το μπατζιοτύρι, το ξυνοτύρι ή ανεβατό, το παστό χοιρινό, τα μήλα τα κυδώνια, το κρασί και την τσιόμπριτσα (ρίγανη), αυτό το κατώι φτιάξανε παραδοσιακό καφενεδάκι ακολουθώντας τα ίχνη των παππούδων, που σαν καφενεδάκι το λειτούργησαν κι εκείνοι την δεκαετία του '40.





Με διάθεση να γυρίσει η μνήμη σε γεύσεις που μας μεγάλωσαν και σε εικόνες που πάντα θα μας θυμίζουν τα παλιά...



"Το φεγγάρι κάνει βόλτα", έτσι ονόμασαν τον παραδοσιακό χώρο που στήσανε στην Χρυσαυγή Βοίου κάποιοι μερακλήδες. Κάτω από τον έναστρο ουρανό της Χρυσαυγής, παρέες με κιθάρες κάνουν καντάδες τα βράδυα στο Φεγγάρι για το φεγγάρι...





Εκθέσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα δίνουν μια εικαστική νότα και συντροφεύουν τον κόσμο που γεμίζει τον καφενέ. Για τις Αυγουστιάτικες νύχτες, το Φεγγάρι παρουσίασε την Έκθεση Ζωγραφικής του Δημήτρη Δάλλα, και την παράσταση "Ο Καργκιόζης ηρωικός αρκουδιάρης", με το θέατρο σκιών του Τηλέμαχου Αθανασιάδη.









Μέσα στις ζεστές νύχτες του Αυγούστου αναζητούμε τη δροσιά του αγέρα, ποθούμε τη «φωνή της λεπτής αύρας» που θα μας αναπαύσει. Κι ο γενναιόδωρος Αύγουστος μας παρέχει την ευκαιρία όχι μόνο του φυσικού μα και του πνευματικού και αισθητικού μελτεμιού.



Γιατί ο Αύγουστος έχει το γεμάτο φεγγάρι, τις πανέμορφες, δροσερές κι ερωτικές αυγουστιάτικες νύχτες. Και γεμίζει η ύπαρξη από έρωτα προς την ομορφιά κι αναγεννιέται μέσα στο κάλλος. «Τόκος εν τω καλώ» είχε γράψει ο Πλάτων στο «Συμπόσιό» του.

Δίνει όμως ο Αύγουστος και πολλές ευκαιρίες για αισθητική απόλαυση κι επαφή με πνευματικά έργα, με όλες εκείνες τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στις πόλεις και στα χωριά μας, αρκεί κανείς να έχει το κριτήριο να επιλέξει σωστά.



Το αυγουστιάτικο «ολόγιομο» φεγγάρι απόψε θα «κόβει» βόλτες στον ουρανό μας όλη νύχτα. Αφήστε τους αστρολόγους και τους πολιτικούς μας να προβλέπουν εντάσεις και... ουρλιαχτά. Χαλαρώστε και απολαύστε τη μαγική βραδιά.

Πανσέληνος είναι και (δυστυχώς) θα περάσει...

http://www.feggari.gr/

Της νύχτας το βυνίλιο...

Το φεγγάρι ετοιμάζεται πυρετωδώς φορώντας τα γιορτινά του για να βγει στην σκηνή...



Η νύχτα γυαλίζει τα παλιά βυνίλια της, να το υποδεχτεί με νότες καρδιάς...



Ένα αηδόνι φώλιασε στα κλαδιά του πεύκου για να κοιμηθεί...



Κάποια τραγούδια μας κάνουν να δακρύζουμε...

Στροβιλίσματα ψυχής,,,

– Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.



– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.



– Τί χρώμα έχει η χαρά;

– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.



– Και η μοναξιά;

– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

– Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.



– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

– …Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.



– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …


– Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι! Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…

– Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…

Αλκυόνη Παπαδάκη

Η μοναξιά είναι από χώμα

Σου γράφω απόψε, γιατί σε νιώθω να κυλάς μέσα μου. Για να κρατήσω τον ήχο των ψιθύρων σου, να κυλιστώ στις λέξεις σου, στο γέλιο σου και στις σιωπές σου. Γιατί θέλω να σε βάλω στο εικονοστάσι της καρδιάς μου να σβήσεις τις λαχτάρες μου, την μελαγχολία του κενού.
Από ανασφάλεια... Όπως παιδί που κουβαλούσα στην σάκα μου ένα σωρό όμοια μολύβια από κάποιον αόριστο πανικό μην τελειώσουν και ξεμείνω στο διαγώνισμα.
'Ετσι και τώρα θέλω να μαζέψω όλους τους ψιθύρους σου, από φόβο μην ξεμείνω από σένα. Γιατί το βλέπω... Είναι μες στις συμφορές του έρωτα να σου εξατομικεύει τον άλλον σε βαθμό παράλογο. Εσύ λοιπόν δεν έχεις όμοιο σου, όπως τα μολύβια. Εσύ δεν έχεις ρεζέρβα. Ούτε υποκατάστατο.
Ο καλύτερος τρόπος ν' αντιμετωπίσεις τον φόβο, είναι ν' αφεθείς στα νύχια του. Δεν ξέρω δηλαδή κι αν έχεις άλλη επιλογή ν' ακολουθήσεις...
Περπατώ στην άμμο όπως εσύ περπατάς στα μονοπάτια της ψυχής μου. Αφήνω χνάρια πάνω στη σάρκα της και με καίνε τα χνάρια σου στη δικιά μου. Ένα γλυκό κάψιμο που κανένα κύμα ως τώρα δεν κατάφερε να τα φτάσει, κανένας άνεμος να τα σβήσει...
Ότι κι αν σου πω, δε θα σου δώσω να καταλάβεις αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι.Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου, σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο. Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, νιώθω έτοιμη και τη ζωή μου να δώσω...
Οι ήχοι του έρωτα είναι οι ψίθυροι, όσο χαμηλότεροι τόσο πλησιέστεροι. Έτσι άραγε οδηγούμαστε και στη σιωπή, που λένε πως είναι ο οίκος του απόλυτου;
Τις νύχτες και τους ύπνους σου πίσω απ' τα κλειστά μου βλέφαρα ονειρεύομαι. Με σφαλιχτά τα μάτια, μπορώ και ξεγλιστράω εκεί που δεν μπορώ να είμαι. Κι έχει συννεφιά κι ετοιμάζεται πάλι να βρέξει.
Καταλαβαίνω τώρα τους Κινέζους που αφιερώνουν μια ζωή στο να μάθουν να ζωγραφίζουν μια σταγόνα βροχής ή μια πευκοβελόνα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος φαίνεται. Δε σου ανοίγεται αλλιώς ο κόσμος...
Και μόνο για τη θάλασσα δεν κρατιέμαι να μη σου πω, πως σήμερα έχει το χρώμα των ματιών σου. Πυκνή, παχύρρευστη, με μια μεταλλική δύναμη στα έγκατά της που την αναδεύει αργά. Νομίζεις πως μπορείς να περπατήσεις πάνω της, χωρίς να βυθιστείς...
Και στα σύννεφα, παιδί, έψαχνα να βρω γνώριμα σχήματα, όμως στα σύννεφα τα σχήματα διατηρούνται λίγο, αλλάζουν συνέχεια, με μπερδεύουν. Το σχήμα του βράχου είναι ακλόνητο. Λαχταρώ το ακλόνητο τώρα, όπως ο ναυαγός τη σανίδα στο αναστατωμένο πέλαγο που τον απειλεί...
Και κάθε φορά που πρέπει να πούμε καληνύχτα το εφιαλτικό παιχνίδι, με τους δείχτες του ρολογιού με ρίχνει σε ασθματικά κυνηγητά. Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σαρκάζουν την ψυχή μου που μακριά σου τρέχει συνεχώς σε ανάποδη κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει,να σε συλλάβει,να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό "τώρα" του έρωτα...
Η πρόγευσή σου φλόγα. Κι όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή κι αυτό είναι το δυσκολότερο. Νιώθω ρακένδυτη οδοιπόρος που βγήκα για να ξαναβρώ εκείνο που αστραπιαία μου αποκάλυψε η σχισμή των δικών σου φιλιών. Δεν έχω πια άλλο σκοπό στη ζωή μου παρά να ζήσω εκείνο το αόριστο κάτι το θελκτικό και παντοδύναμο που ζάλισε τη ζωή μου και δε μ' αφήνει να συμβιβαστώ με τίποτα...

Ο καιρός καλεί δεν καλείται. Και μόνο το αληθινό δεν έχει καιρό κι είναι παντοτινό...

Δε νιώθω φορτωμένη, από άχρηστες αποσκευές που έχουν καταπνίξει τον ωφέλιμο χώρο μου. Έχω απαλλάξει τη σκέψη μου απ' τις ερμηνείες των άλλων έτσι που να μη σου λέω "σ' αγαπώ", γιατί όσα κάνουμε μιμούνται τις ταινίες, τα διαβάσματα, τα τραγούδια που μας πρωτοδίδαξαν αυτή τη φράση. Να σου λέω "Σ' ΑΓΑΠΩ", γιατί ένα αρχέγονο κύμα βγαίνει από βαθιά μου, πρωτοφανές, άγνωστο και λέει έτσι...

Ζαλίζομαι πάλι, ξεχνώ όλα τ' άλλα, τις αποφάσεις μου όλες, απλώνω τα χέρια μου και σε πείσμα όλης της λογικής του κόσμου, όλης της φρόνησης, υπνωτισμένη απ' τη γιγαντοαφίσα σου ορμώ να σε χαϊδέψω. Σε πείσμα όλων σε θέλω και με κυριεύει η παλιά λαχτάρα η πιο επιτακτική κι η πιο επίφοβη... Καλύτερα, χίλιες φορές καλύτερα να απωλεσθώ κοντά σου παρά να σωθώ μακρυά σου...

Ο πιο μοναχικός δρόμος είναι αυτός που με παίρνει μακριά σου...

Θέλω να κλάψω, θέλω να γυρίσω πίσω, θέλω να σε βρώ. Είμαι πιο αδύναμη απ' αυτό το πούπουλο του κλέφτη, που πετάει στον άνεμο. Πούπουλο είμαι κι εγώ με άνεμο, τη δικιά σου ανάσα. Είμαι αδύναμη σαν ερωτευμένη. Είμαι μόνιμο εξάρτημα της ανάγκης για σένα...
Οι στόχοι που διάλεξα υποχωρούν νικημένοι απ' τον στόχο που με διάλεξε. Εσύ είσαι ο στόχος που με διάλεξε, η αναπότρεπτη μοίρα μου, η άγρυπνη ματιά στου μυαλό μου...
Να σ' αγγίξω, να σε πιάσω, να σε μυρίσω. Να μπω στο κρεβάτι σου και στα ζεστά σου σεντόνια, στο κορμί σου που πιάνεται, στο φιλί σου που τρώγεται, στον σπασμό σου που ξεσκίζει τις ιδεοληψίες και τις αράχνες τους...
Νύχτες μαζί σου, πυκνές όσο ο σπόρος του παγκόσμιου μια ώρα πριν τη γένεσή του. Νύχτες μαζί σου αστραφτερές σαν αστραπές του Ολύμπου. Νύχτες μαζί σου ηδονικές σαν την πτώση απ' του Παράδεισου το ξέφωτο στην εξορία του Αδάμ που δεν τελειώνει...
Για αυτές τις νύχτες, όλα τα παραπετώ, τα καταπατώ, τα περιφρονώ γιατί είναι μονάχα εμπόδια στην ακράτητη λαχτάρα μου να σ' αγκαλιάσω. Βιάζομαι να σε βρώ όπως το έμβρυο βιάζεται άμα ξεκινήσουν οι ωδίνες να εξωθηθεί απ' τη μήτρα. Βιάζομαι να βγω στο φως, φως μου...
Όχι λοιπόν δεν γίνεται να τελειώσεις εσύ για μένα. Για τις νύχτες και τις μέρες μαζί σου, όλα μου τα φουκαριάρικα κατορθώματα εδώ ευχαρίστως τα θυσιάζω. Υπομονές, πρακτικές, προσευχές, ασκητικές, ησυχασμούς, εγκράτειες, ανακαλύψεις και αποκαλύψεις ,τα πετώ. Χειροπιαστός είναι ο κόσμος μάτια μου. Χειροπιαστός σαν το γλυκό σου γέλιο και κανείς δε στέκεται πάνω σε νεφέλες, κανείς δεν περπατά πάνω σε νερά...

Σ΄αγαπώ, κι αγαπώντας σε υπάρχεις μέσα μου.

Ένα ποίημα της Μάρως Βαμβουνάκη που το έστειλα με τα δυο μου χέρια στο νέο φεγγάρι...

Άνεμος του έρωτα και της φωτιάς...

Μια φορά το Δεκέμβρη...

Σήμερα η μέρα μου πέρασε με ζωγραφική. Ένιωσα την ανάγκη να μπερδευτώ με τα πινέλα μου, τα χρώματα μου και τη χρυσόσκονη μου. Να δημιουργήσω. Και είναι τόσο όμορφο όταν αυτό που κάνεις βγαίνει από την καρδιά... νιώθεις να είσαι κοντά με ότι αγαπάς. Με ότι ονειρεύεσαι.

Κομμάτια ψυχής, που αφήνω με πολύ τρυφερότητα πάνω στον καμβά.

Παρέα μου οι σκέψεις μου, που τρέχουν σαν ταξιδιάρικα πουλιά. Και μουσική. Μουσική σαν τούτη δω στο σημείωμα. Που γαληνεύει το μυαλό μου. Που το κάνει να σκέφτεται πως όλα θα πάνε καλά. Η ψυχή πεταρίζει και απογειώνεται ... πετάει για αλλού. Πάνω στον σκοτεινό ουρανό φτερουγίζει και ψάχνει... ψάχνει ότι αγαπώ... ότι λατρεύω... ότι έχω στην καρδιά μου... ότι είναι μακρυά μου.

Αχ πληγωμένο μου πουλί...

Mια καληνύχτα με ένα υπέροχο τραγούδι. Για να μας νανουρίσει όμορφα και να έρθει ο ύπνος γλυκά να μας αγκαλιάσει...

Μες τον ύπνο μου απόψε...