Η αθωότητα της παιδικής ηλικίας...

Ο σωφρονισμός ανηλίκων στην Ελλάδα, είναι μια ιστορία ανύπαρκτη. Τρία χρόνια μετά την εξαφάνιση του Άλεξ στη Βέροια, η μητέρα του έλυσε τη σιωπή της και μίλησε για όσα την πληγώνουν. Μίλησε για αυτή τη χώρα που δεν δείχνει να σέβεται τον πόνο μιας μάνας, που έχασε με τραγικό τρόπο το παιδί της. Μιας μάνας που ακόμη δεν ξέρει που βρίσκεται το άψυχο σώμα του δολοφονημένου παιδιού της.
Συνεχίζει και ζει στην πόλη που της στέρησε το παιδί της. Περπατάει στους δρόμους της και κάποιες φορές έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανήλικους "δολοφόνους", που την κοιτάζουν προκλητικά και με αυθάδεια. Τρία χρόνια μετά, κανείς δεν είχε την ανθρωπιά ή το θάρρος να της πει που βρίσκεται ο Αλέξανδρος. Μια πόλη που βυθίστηκε στη σιωπή και ξέρει να κουκουλώνει καλά ότι θίγει την αξιοπρέπεια της και την ψεύτικη ηθική της. Μια πόλη ένοχη που στιγματίστηκε με το αίμα ενός αθώου παιδιού.
Όσο για τους ενόχους... είναι ελεύθεροι δίχως καμμία επιτήρηση. Τους αγκάλιασε ολόκληρη η πόλη και τους προστάτεψε κάτω από τις λευκές φτερούγες της. Κρίμα που κανείς τους δεν είδε τις κηλίδες αίματος πάνω στα άσπρα φτερά...
Μπορώ να καταλάβω τον πόνο αυτής της γυναίκας, ειλικρινά σας μιλώ. Εκείνο όμως που μου έκανε εντύπωση είναι ο τρόπος της. Η ηρεμία της και ο λόγος της. Έμαθε καλύτερα κι από εμάς να ζει σε τούτον τον τόπο η Νατέλα. Γιατί ξέρει καλά, πως δεν μπορεί να δείξει το θυμό της. Δεν μπορεί να δείξει το μίσος που νιώθει για τους δολοφόνους, κι ας είναι μικρά παιδιά. Δεν μπορεί να κλάψει, να βγάλει από μέσα της ότι βασανίζει την ψυχή της. Ξέρει καλά, ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε εύκολα να την οδηγήσει ακόμη και στη φυλακή. Κι αυτό, γιατί η Νατέλα δεν είναι ανήλικη...



* Τη ζωγραφιά μου την χάρισε χτες το Μαράκι. Με την ελπίδα αποτυπωμένη στο χαρτί, παίρνουμε κουράγιο από τις αθώες ψυχές των παιδιών. Όσες απόμειναν αθώες...

Γραμμές..

Απ'το παράθυρο μου βλέπω ένα κόσμο γαλανό ... γεμάτο ελπίδα και κελαδίσματα ... πίνω τον καφέ μου και χαίρομαι τον κόσμο γύρω μου ... ένα όμορφο δάσος καταπράσινο πίσω από τον φράκτη ... πιο φράκτη ... δεν είναι φράκτης ... μια νοητή γραμμή είναι που πάλλεται μόνη συνδέοντας τη λογική της ιδιοκτησίας του χώρου με την αλήθεια της φύσης ...

κι ας είμαι μέσα στο σπίτι ... κι ας μην είναι εποχή για κελαδίσματα ... προσπερνώ τη νοητή γραμμή που συνδέει την λογική της εικόνας με την αλήθεια της ψυχής ...

Στης ψυχής μου τη λάβα

Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη...


Ιωάννα Καρυστιάνη

Inferno

ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Θα σε ρωτήσω πρώτα σχετικά με την κόλαση.
Πες μου, πού βρίσκεται ο τόπος αυτός που οι άνθρωποι ονομάζουνε κόλαση;
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Κάτω από τους ουρανούς.
ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Καλά, εκεί βρίσκονται όλα όμως πού;
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Μέσα στα σπλάχνα των στοιχείων αυτών, εκεί όπου βρισκόμαστε και παραμένουμε για πάντα. Η κόλαση δεν έχει σύνορα, μήτε είναι οριοθετημένη σ’ έναν ορισμένο τόπο, αλλά όπου βρισκόμαστε είναι κόλαση, κι όπου κόλαση, εκεί πρέπει να μένουμε πάντα και για να μη μακρηγορώ, όταν θ’ αφανιστεί ο κόσμος όλος κι όταν το κάθε πλάσμα θα εξαγνιστεί, όλοι οι τόποι που δεν είναι ουρανός θα είναι κόλαση.
ΦΑΟΥΣΤΟΥΣ: Η κόλαση θαρρώ πως είναι παραμύθι.
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ: Ναι, μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι, ώσπου ν’ αλλάξεις γνώμη.[...]

Δόκτωρ Φάουστους
Christopher Marlowe
Μτ: Κλείτος Κύρου

Γιατί η ψυχή νέα γερνά...

Στα ελαττώματα πνιγμένη η ζωή μας
την τελειότητα να ψάχνουμε.
Καταραστήκαμε τους εαυτούς μας
δίχως να το γνωρίζουμε
χωρίς να μας αναγνωρίζουμε
χαμένοι...

Μια τέλεια εικόνα ψάχνουμε στον καθρέφτη μας
δε την βρίσκουμε
απ’ αλλού την απαιτούμε.
Ανθρώπινη υποκρισία που κρύβεις το φόβο
της απόρριψης
καμουφλάρεσαι μ’ ένα ψηλό καπέλο άλλων εποχών
δεν θα με περιπαίξεις
σε είδα...

Η ηλιαχτίδα
κι αν τρύπησε το κάστρο του σκότους μας
κι αν πάλεψε να την αντικρίσουμε
δεν τα κατάφερε.
Μ’ ένα ψεύτικο πανηγυριώτικο καθρέφτη
την εξοστρακίσαμε
στις ομορφιές απ’ όπου ήρθε.
Δε τη νιώσαμε, την πισωγυρίσαμε.

Να ’μαστε τώρα να ψάχνουμε κερί στην άμμο
νερό έστω και χλιαρό να ξεδιψάσουμε
την πίκρα των χειλιών μας
την αλμύρα απ’ τα μάτια
που θελημένα αθέλητα λασπώσαμε.
Χώμα, αλάτι, υγρασία
ένα με την υποκρισία έγιναν
να μας τυραννάν.

Όχι, δε με λυπάμαι.
Η παίδεψη μάθημα σκληρό
μα δίκαιο
κι εσείς μαζί μου.
Δεν ξεφύγαμε
δεν το παλέψαμε αρκετά.

Περήφανοι μη νιώθετε στο λίγο σας
γιατί τίποτα θα γίνει
και θ’ απομείνετε
με την αμαρτία μου, την απορία μου:
Γιατί η ψυχή νέα γερνά;

cλopy από το Λογόκηπο του Logos_new

«Εις εαυτόν»

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Mια θάλασσα μικρή...

Αδύνατον να κοιμηθώ...

Οι σκέψεις τρελό χορό έχουν στήσει μέσα στο κεφάλι μου. Το χτες, το σήμερα το αύριο....

Κύκλοι που ανοιγοκλείνουν και γω περνώ από μέσα τους. Κάθε βράδυ το ίδιο ταξίδι. Μέσα στον λαβύρινθο μου.

Ψάχνω το λυτρωμό. Αν τον δείτε να του το πείτε....

Θάλλασες....

Ο Νικητής του θανάτου

Σήμερα λοιπόν ο Κύριός μας περιοδεύει στον Αδη. Σήμερα συνέτριψε τις χάλκινες πύλες και τους σιδερένιους μοχλούς του. Πρόσεξε την ακριβολογία. Δεν είπε, άνοιξε τις πύλες, αλλά «συνέτριψε τις χάλκινες πύλες», για να αχρηστεύσει το δεσμωτήριο.Δεν αφαίρεσε τους μοχλούς, αλλά τους συνέτριψε, για να αχρηστεύσει τη φυλακή. Όπου βέβαια δεν υπάρχει ούτε μοχλός ούτε θύρα, και αν κάποιος εισέλθει, δεν εμποδίζεται να εξέλθει. Όταν λοιπόν συντρίψει ο Χριστός, ποιος θα μπορέσει να διορθώσει; Οι βασιλείς όταν πρόκειται να αφήσουν ελεύθερους τους φυλακισμένους, δεν κάνουν αυτό που έκανε ο Χριστός, αλλά δίνουν διαταγές και αφήνουν στη θέση τους και τις πόρτες και τους φύλακες, δείχνοντας μ' αυτό πώς θα χρειαστεί να μπουν πάλι εκεί μέσα ή εκείνοι που αποφυλακίστηκαν ή κάποιοι άλλοι στη θέση τους.

Αλλά ο Χριστός δεν ενεργεί μ' αυτόν τον τρόπο. Θέλοντας να δείξει ότι καταργήθηκε ο θάνατος, συνέτριψε τις χάλκινες πύλες του. Και τις ονόμασε χάλκινες όχι επειδή ήταν από χαλκό, αλλά για να δηλώσει τη σκληρότητα και την αδιαλλαξία του θανάτου. Και για να μάθεις ότι ο χαλκός και ο σίδηρος εκφράζουν την ακαμψία και τη σκληρότητα, άκουσε τι λέει σε κάποιον αδιάντροπο: «Τα νεύρα σου είναι από σίδηρο και ο τράχηλος και το μέτωπό σου από χαλκό». Και εκφράστηκε έτσι όχι διότι είχε σιδερένια νεύρα ή χάλκινο μέτωπο, αλλά επειδή έδειχνε πως είναι αυστηρός, αδιάντροπος και σκληρός.
Θέλεις να μάθεις πόσο αυστηρός και άκαμπτος και ασυγκίνητος είναι ο θάνατος; Κανένας δεν τον κατάφερε ποτέ ν' αφήσει ελεύθερο κάποιον από τους αιχμαλώτους του, έως ότου ήρθε και τον ανάγκασε ο Κύριος των αγγέλων. Πρώτα λοιπόν συνέλαβε και φυλάκισε εκείνον (το θάνατο) και ύστερα του πήρε ό,τι του ανήκε. Γι' αυτό προσθέτει: «Θησαυροί που βρίσκονται στο σκοτάδι και είναι κρυμμένοι και δεν φαίνονται». Αν και αναφέρεται σε ένα πράγμα, η σημασία του είναι διπλή. Υπάρχουν, δηλαδή, τόποι σκοτεινοί, οι οποίοι μπορεί πολλές φορές να φωτιστούν, αν τοποθετήσουμε μέσα τους λυχνία και φως. Οι χώροι όμως του Αδη ήταν πολύ σκοτεινοί και θλιβεροί και ποτέ δεν μπήκαν μέσα του ακτίνες φωτός, γι' αυτό και τους χαρακτήρισε σκοτεινούς και αόρατους. Επειδή ήταν στην πραγματικότητα σκοτεινοί μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε σ' αυτούς ο Ήλιος της δικαιοσύνης και τους κατελάμπρυνε με το φως του και έκανε τον Αδη ουρανό. Γιατί όπου βρίσκεται ο Χριστός, ο τόπος μεταβάλλεται σε ουρανό. Εύλογα ονομάζει τον Αδη σκοτεινό θησαυροφυλάκιο, γιατί εκεί υπήρχε σωρευμένος πολύς πλούτος. Πραγματικά, όλο το ανθρώπινο γένος που αποτελούσε πλούτο του Θεού ληστεύτηκε από τον διάβολο που εξαπάτησε τον πρωτόπλαστο και τον υποδούλωσε στο θάνατο. Το ότι το ανθρώπινο γένος αποτελούσε πλούτο του Θεού, το αποδεικνύει και ο Παύλος με όσα λέει: «Ο Κύριος είναι πλούσιος σε όλους και ιδιαίτερα σ' εκείνον που τον επικαλείται». Όπως, λοιπόν, ένας βασιλιάς, όταν συλλάβει κάποιον ληστή, που λήστευε τις πόλεις, που άρπαζε από παντού, που κρυβόταν μέσα σε σπηλιές και αποθήκευε εκεί τα κλεμμένα πλούτη, αφού φυλακίσει τον ληστή, εκείνον μεν τον παραδίνει σε τιμωρία, τους δε θησαυρούς του μεταφέρει στα βασιλικά ταμεία, έτσι έκανε και ο Χριστός, με το θάνατό Του φυλάκισε τον ληστή και τον δεσμοφύλακα, δηλαδή τον διάβολο και το θάνατο, και μετέφερε όλα τα πλούτη, εννοώ το ανθρώπινο γένος, στα βασιλικά ταμεία. Αυτό δηλώνει και ο Παύλος λέγοντας: «Ο Κύριος μάς λύτρωσε απ' την υποδούλωσή μας στο σκοτάδι και μάς μετέφερε στο βασίλειο της αγάπης του». Και το πιο σπουδαίο είναι ότι ασχολήθηκε με το γεγονός αυτό ο Ίδιος ο βασιλιάς, τη στιγμή που κανένας άλλος βασιλιάς δεν κατδέχτηκε να κάνει κάτι παρόμοιο, αλλά δίνει εντολή στους υπηρέτες του να ελευθερώσουν τους φυλακισμένους. Εδώ όμως δεν συνέβη έτσι, αλλά ήρθε ο Ίδιος ο βασιλιάς στους φυλακισμένους και δε ντράπηκε ούτε τη φυλακή ούτε τους φυλακισμένους. Γιατί ήταν αδύνατο να ντραπεί το πλάσμα Του. Και συνέτριψε τις πύλες και διέλυσε τους μοχλούς και κυριάρχησε στον Αδη και εξαφάνισε όλη τη φρουρά και, αφού συνέλαβε δέσμιο τον δεσμοφύλακα (τον θάνατο), επανήλθε σ' εμάς. Ο τύραννος μεταφέρθηκε αιχμάλωτος, ο ισχυρός δεμένος. Ο ίδιος ο θάνατος πέταξε τα όπλα του και έτρεξε άοπλος και δήλωσε υποταγή στο βασιλιά.

Είδες τι αξιοθαύμαστη νίκη; Είδες τα κατορθώματα του σταυρού; Να σου πω και κάτι άλλο πιο αξιοθαύμαστο; Αν μάθεις με ποιον τρόπο νίκησε ο Χριστός, ο θαυμασμός σου θα γίνει μεγαλύτερος. Με τα όπλα δηλαδή που νίκησε ο διάβολος, με τα ίδια τον υπέταξε ο Χριστός. Αφού του άρπαξε (ο Χριστός) τα όπλα του, με εκείνα τον κατετρόπωσε. Και άκουσε πώς; Παρθένος, ξύλο και θάνατος ήταν τα σύμβολα της ήττας μας. Παρθένος ήταν η Εύα, γιατί δεν είχε γνωρίσει ακόμα τον άνδρα της. ξύλο ήταν το δέντρο και θάνατος η τιμωρία του Αδάμ. Αλλά να, και πάλι Παρθένος και ξύλο και θάνατος, αυτά τα σύμβολα της ήττας έγιναν σύμβολα της νίκης. Γιατί αντί της Εύας έχουμε τη Μαρία, αντί του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού, το ξύλο του σταυρού, και αντί του θανάτου ως τιμωρία του Αδάμ, το θάνατο του Χριστού. Βλέπεις ότι ο διάβολος νικήθηκε με τα όπλα που νίκησε άλλοτε; Τον Αδάμ πολέμησε ο διάβολος και τον νίκησε κοντά στο δέντρο, τον διάβολο νίκησε ο Χριστός πάνω στο σταυρό. Το ξύλο την πρώτη φορά έστελνε απ' τον Αδη στη ζωή ακόμη κι όσους είχαν πάει εκεί. Το ξύλο επίσης την πρώτη φορά έκρυψε τον αιχμάλωτο που ήταν γυμνός, τη δεύτερη έδειχνε σ' όλους γυμνό το νικητή (το Χριστό) που ήταν κρεμασμένος ψηλά. Και ακόμη, ο πρώτος θάνατος (του Αδάμ) καταδίκασε κι όλους εκείνους που γεννήθηκαν μετά από αυτόν, ενώ ο δεύτερος (του Χριστού) ανάστησε κι εκείνους ακόμη που έζησαν πριν από Εκείνον. «Ποιος μπορεί να περιγράψει με λόγια τη δύναμη του Κυρίου; Από νεκροί που ήμασταν, γίναμε αθάνατοι. Αυτά είναι τα κατορθώματα του σταυρού. Έμαθες για τη νίκη; Έμαθες με ποιον τρόπο επιτεύχθηκε; Δες τώρα πώς επιτεύχθηκες χωρίς κόπο. Δεν βάψαμε τα όπλα μας στο αίμα, δεν παραταχθήκαμε σε θέση μάχης, δεν τραυματιστήκαμε, ούτε είδαμε κανέναν πόλεμο, κι όμως νικήσαμε. Αγωνίστηκε ο Κύριος και μεις στεφανωθήκαμε. Επειδή λοιπόν είναι και δική μας η νίκη, ας ψάλλουμε όλοι σήμερα σαν στρατιώτες ύμνο επινίκιο: «Κατανικήθηκε ο θάνατος και κατατροπώθηκε. Πού είναι θάνατε η νίκη σου; Πού είναι Αδη το κεντρί σου;».

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Πέρασα...

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ'όλα.Λίγο απ'όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν ειμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ'αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους,στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς,καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Mίλησα πολύ.Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες,στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ,πήγα και από εκεί...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ,έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή,με ακόνισε.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση σ'αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Κική Δημουλά

Σε ενδιαφέρουσα...

Η δουλειά μου είναι καλή και δεν έχω παράπονο, ή τέλος πάντων δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι όταν αντικρίζω το μέγεθος της ανεργίας που υπάρχει γύρω μου. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι αρκετά καλή μια που έχω εξασφαλίσει βασικό μισθό συν ποσοστά, τα οποία, παρεμπιπτόντως, φτάνουν πολλές φορές στο ύψος ενός δεύτερου μισθού. Κι όλα τα έξοδα, διαμονή, διατροφή, καλυμμένα από την εταιρεία, έχοντας σαν περιοδεύων πωλητής στην επαρχία ένα ικανοποιητικό προσωπικό πελατολόγιο που διευρύνεται αργά αλλά σταθερά.


Είμαι ευχαριστημένος σε γενικές γραμμές, όχι βέβαια πως με εκφράζει απόλυτα ή με ξετρελαίνει να χτυπάω πόρτες και να φοράω χειμώνα καλοκαίρι γραβάτα και χαμόγελο για να προωθώ τα προϊόντα και να κρατάω σταθερό το πελατολόγιό μου. Βιολοντσέλο σπούδασα στα νιάτα μου και κάποτε ονειρευόμουν να φτιάξω ένα κουαρτέτο μουσικής δωματίου. Δε βαριέσαι όμως, τα όνειρα είναι για τους ονειροπαρμένους όπως έλεγε κι η μάνα μου. Όλα του γάμου δύσκολα κι η ζωή έχει τις δικές της απαιτήσεις, που καιρός πλέον για τέτοιες πολυτέλειες κι ελαφρότητες. Όταν πέφτω καμιά φορά τυχαία επάνω σε κάποιον από τους παλιούς φίλους και γνωστούς που παρέμειναν πιστοί στις «καλλιτεχνικές αναζητήσεις» τους και τους βλέπω να ψάχνονται ακόμη με άδειες τσέπες στερούμενοι ως και τα στοιχειώδη, με πιάνει οίκτος κι ευχαριστώ το Θεό που μ’ έβγαλε γρήγορα απ’ αυτό το λούκι. Η συνταγή που τους προτείνω πάντα είναι απλή: Βρες φίλε μου μια δουλειά να τα κονομάς και να δεις που θα στανιάρεις και θα έρθεις στα ίσια σου, όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Όσο για τις «καλλιτεχνικές ευαισθησίες» σου, άνοιξε όσο γίνεται πιο γρήγορα μια τρύπα, θάψ’ τες βαθιά μέσα και ρίξε κι έναν τόνο χώμα από πάνω για σιγουριά. Κάνε κι ένα μνημόσυνο έτσι για το συμβολικό του πράγματος, βάλε και μια μαρμάρινη ταφόπετρα και ξεμπερδεύεις για πάντα μ’ αυτές. Τι φοβάσαι δηλαδή; Ότι θα γίνουν ζόμπι και θα βγουν από τον τάφο τους για να πάρουν την εκδίκησή τους;


Ένα βράδυ, δεν ξέρω πώς μου ’ρθε, κατέβασα από το πλυσταριό το βιολοντσέλο - το είχα χρόνια παρατημένο εκεί πάνω - κι άρχισα να το κουρδίζω. Παράξενες μνήμες, θαμμένες από καιρό άρχισαν να με κατακλύζουν αλλά δεν έδωσα και μεγάλη σημασία. Μ’ απασχολούσαν άλλα, σοβαρότερα προβλήματα. Η εταιρεία δεν πήγαινε καλά τελευταία λόγω του έντονου ανταγωνισμού και οι ψίθυροι περί επικείμενων απολύσεων άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Δεν ξέρω αν σας το ’χω πει, εργάζομαι σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο ονομαστούς οίκους της χώρας. Κύριο αντικείμενο των εργασιών μας είναι η παραγωγή και εμπορία προφυλακτικών και η δουλειά μου είναι να τριγυρίζω στην επαρχία προωθώντας το εμπόρευμα, επισκεπτόμενους φαρμακεία, πολυκαταστήματα, μίνι μάρκετ, περίπτερα κλπ, ενίοτε και οίκους ανοχής. Εκτός όμως από τον ανταγωνισμό, τελευταία προέκυψε και ένα ακόμη, σοβαρότερο πρόβλημα: Μια παρτίδα βγήκε ελαττωματική. Δεν έγινε αντιληπτό κατά τον τεχνικό έλεγχο, η παρτίδα προωθήθηκε στην αγορά με συνέπεια να ξεσπάσει ξάφνου από παντού κύμα διαμαρτυριών. Μιλάμε για οργισμένες αντιδράσεις, οι πωλήσεις μειώθηκαν απότομα ενώ ο κίνδυνος να αυξηθούν κατακόρυφα στους επόμενους μήνες οι γεννήσεις ήταν ορατός ... Ξέρετε, ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος μ’ αυτό το ελαστικό πραγματάκι. Αν βγει από τη σειρά παραγωγής ελαττωματικό, με λίγη παραπάνω πίεση κατά τις λεγόμενες πυελικές ωθήσεις μπορεί να σπάσει, και το κακό είναι ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει συνήθως στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Εξαρτάται πάντα από την ένταση της πίεσης που θα δεχθεί ...


Αυτό συνέβη και μ’ εμένα εκείνο το βράδυ. Άρχισα να παίζω αδιάφορα το βιολοντσέλο και σκεφτόμουν τις πωλήσεις που πήγαιναν του σκοτωμού, τους πελάτες που μου ’κλειναν την πόρτα, τη διεύθυνση που με πίεζε φορτικά να πουλήσω, τη γυναίκα μου που με παράτησε πριν από τρεις μήνες και μ’ έκανε χώμα - γιατί αγάπησε λέει άλλον, το ενοίκιο, τη ΔΕΗ και τα κοινόχρηστα που χρώσταγα και σ’ όλη αυτή τη διάρκεια συνέχιζα να παίζω μηχανικά ενώ η μελωδία από το όργανο με κατέκλυζε όλο και πιο πολύ. Ένιωθα λίγο λίγο σαν να μετατρεπόταν το δωμάτιο σε μουσικό ωκεανό κι εγώ να κάνω σέρφινγκ σε μια θάλασσα από νότες! Μου άρεζε ο τρόπος που γλιστρούσαν τα δάχτυλά μου και πάλι στις χορδές, το δοξάρι που πηγαινοέρχονταν σαν μαγική μπαγκέτα, μου άρεζαν οι ήχοι που ξεχύνονταν και μου θύμιζαν μια ευτυχισμένη εποχή που μόνον όνειρα υπήρχαν γύρω μου και άφατη αισιοδοξία για το αύριο. Δάκρυσα, παρασύρθηκα για μια στιγμή από τις αναμνήσεις και τις προσδοκίες μιας νεότητας χαμένης πια κι αυτό ήταν το λάθος μου. Τα ζόμπι που σας έλεγα ξυπνήσανε απότομα, σπάσαν την ταφόπετρα και βγήκαν από τους τάφους τους. Ξαφνικά είδα τα νεανικά μου όνειρα να παίρνουν σάρκα και οστά εκεί μπροστά μου, μόνο που τώρα ήταν άσχημα, αποστεωμένα, σχεδόν άψυχα ομοιώματα γεμάτα πίκρα, μίσος και χολή για μένα. Με πλησίαζαν απειλητικά με μάτια απλανή και με τα χέρια απλωτά κι ύστερα, ενώ εγώ είχα καρφωθεί εκεί άφωνος και τρομαγμένος, να μικραίνουν, να μικραίνουν, να μικραίνουν και να μεταμορφώνονται σε κατσαρίδες, δεκάδες μαύρες κατσαρίδες που απομακρύνονταν τρέχοντας στις τρύπες τους ...


Τι είναι το μυαλό του ανθρώπου; Μια λεπτή μεμβράνη το προφυλάσσει. Αν η πίεση είναι λίγο παραπάνω απ’ το κανονικό η μεμβράνη θα σπάσει όπως ένα ελαττωματικό προφυλακτικό... Όλο μου το είναι είχε αγκιστρωθεί στις κατσαρίδες που τρέχαν στις γωνίες και στη μελωδία του Βιβάλντι που ασυναίσθητα, μηχανικά συνέχιζα να παίζω κι αυτή η μελωδία τρύπωνε μέσα μου από τις χαραμάδες του μυαλού μου και λες και μ’ εξαϋλωνε ...


Τότε ακριβώς συνέβη. Το προφυλακτικό μου έσπασε απότομα. Χιλιάδες νότες άρχισαν να βγαίνουν από το βιολοντσέλο σαν να ήτανε καρτούν και να σουλατσάρουν πετώντας σαν πεταλουδίτσες στο δωμάτιο και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, συσπειρώθηκαν όλες μαζί απέναντί μου, μετατράπηκαν σε σπερματοζωάρια και μου επιτέθηκαν! Χιλιάδες, εκατομμύρια σπερματοζωάρια που εκτινάσσονταν απότομα, τρυπούσαν σαν μικρές βελόνες το κρανίο μου και εισχωρούσανε ταχύτατα πριν προλάβω να αμυνθώ. Διέσπασαν τους μήνιγγες κι άρχισαν να διεισδύουν στον εγκεφαλικό φλοιό κουνώντας τις ουρές τους εφιαλτικά, τα ένιωθα να διασπούν με ορμή τις ίνες του κροταφικού λοβού, να προχωράνε απειλητικά στην παρεγκεφαλίτιδα και να συγκρούονται ορμητικά με το ένα και μοναδικό ωάριο του μέσου εγκεφάλου μου. Ένα από αυτά κατάφερε να το τρυπήσει κι άρχισε να εισχωρεί διεισδύοντας μέχρι τον πυρήνα του ...


Ξάφνου διαπίστωσα ότι συνέλαβα. Γκαστρώθηκα. Εδώ, μέσα στις σάλπιγγες του μέσου εγκεφάλου μου. Κατάλαβα αμέσως πως το κρανίο μου θ’ άρχιζε να φουσκώνει μήνα το μήνα και σε εννέα μήνες θα ξεγεννούσα όπως ο Δίας, μέσα από το κεφάλι μου, ένα πλάσμα μοναδικό και υπέροχο όπως κι εκείνος. Ένα πλάσμα που θα με λύτρωνε από τη μοναξιά μ’ ένα του χάδιΉ την αρμονία που την έλεγαν Ρηνούλα, Αλοζανφάν, Λιβάδι, και την είχα δει κάποτε, νέος, μέσα στα όνειρα των αδερφών Ταβιάνι. Τη Ρηνούλα, τον έρωτα των παιδικών μου χρόνων με τις λεπτές κοτσίδες και τ’ ανοιξιάτικο χαμόγελο που θα μ’ έπαιρνε μακριά από τη μιζέρια, στο δικό της κόσμο με τα χίλια χρώματα ...


Ήμουν βέβαιος πως αν έκανα εκείνη τη στιγμή υπερηχογράφημα θα μου έλεγαν «συγχαρητήρια κύριε, είναι κορίτσι, θα γίνετε μια υπέροχη μανούλα» αλλά το ήξερα ήδη, δεν είχα ανάγκη τη σύγχρονη τεχνολογία να μου το επιβεβαιώσει. Ήταν γένους θηλυκού το πλασματάκι που κυοφορούσα, ίσως ο ίδιος μου ο εαυτός που τον εγκυμονούσα για να ξαναγεννηθεί, να γίνει ύπαρξη από την ανυπαρξία που μέχρι τότε ζούσα. Όλος μου ο εγκέφαλος έγινε μια τεράστια μήτρα, εγώ ήμουν η μάνα του παιδιού, εγώ ήμουν κι ο πατέρας της Ρηνούλας, εγώ ήμουν και το έμβρυο που κυοφορούσα μέσα μου κι αυτή μου η ανακάλυψη με συντάραξε ...


Στην αρχή σκέφτηκα να κάτσω αμέσως να πλέξω ζιπουνάκια, ν’ αγοράσω και μια πιπίλα οπωσδήποτε αλλά διαπίστωσα με τρόμο ότι ο χρόνος έτρεχε αλλοιωμένα, με διαφορετικές ταχύτητες σ’ αυτή τη διάσταση που βρέθηκα. Κάθε τέταρτο της ώρας ισοδυναμούσε με έναν ολόκληρο μήνα, το κεφάλι μου άρχισε ήδη να μεγαλώνει σαν να ήμουν κιόλας στον τρίτο μήνα μου. Έπρεπε να βιαστώ, προείχε πάνω απ’ όλα να βρω μια μαμή. Ποια μαμή όμως θα ήταν η κατάλληλη; Χτύπησα βίαια το κεφάλι μου με το χέρι μου «Σκέψου, σκέψου, think, think» ... Ένας σιδεράς! Ένας γύφτος σιδεράς που θ’ ανοίξει το κεφάλι μου την κατάλληλη στιγμή βαρώντας το με το βαρύ σφυρί του όπως έκανε ο Ήφαιστος με το κεφάλι του Δία! Πού θα τον έβρισκα όμως...


Μ’ έπιασε πανικός, η ώρα περνούσε. Θα προλάβαινα; Είχα καιρό μπροστά μου; Κι αν έβγαινε εφταμηνίτικο; ...; Πήρα το σακάκι μου κι ετοιμάστηκα να βγω έξω, να τον ψάξω, όταν μου πέρασε μια φοβερή σκέψη που με παρέλυσε: Το κεφάλι μου σε λίγο θα γινόταν τούμπανο, θα έδινα στόχο έξω στο δρόμο. Οι άνθρωποι είναι κακοί, αν με έπιαναν; Μπορεί ... μπορεί να μου έκαναν έκτρωση! Βρέθηκα σε απόγνωση, έπρεπε οπωσδήποτε να βρω τρόπο να καλύψω το κεφάλι μου, να μη δώσω στόχο ...


Πήρα αμέσως την απόφασή μου. Άνοιξα γρήγορα ένα κουτάκι από το εμπόρευμα, έβγαλα ένα προφυλακτικό, το μεγαλύτερο σε μέγεθος - Giga Size maximum -κι άρχισα με πυρετώδεις κινήσεις να το φοράω στο κεφάλι μου. Ίδρωσα, ήταν στενό γαμώτο, βόγκηξα αλλά εντέλει τα κατάφερα! Ελαστικό όπως ήταν μου ήρθε κουτί. Έριξα μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη - τέλεια, ότι πρέπει για να μην τραβήξω κανενός την προσοχή. Το μόνο που με χαλούσε ήταν το σακουλάκι του στην κορυφή του κεφαλιού που παρέμενε όρθιο σαν καρούμπαλο.


Βγήκα αμέσως έξω και πήρα τους δρόμους νυχτιάτικα με την καπότα στο κεφάλι. Δεν είχα καλή ορατότητα έτσι όπως μου κάλυπτε η μεμβράνη τα μάτια, έβλεπα όμως αρκετά καλά για να ξεχωρίζω τις σιλουέτες των περαστικών. Τους σταματούσα και τους ρωτούσα όλο αγωνία «μήπως είδατε τη μαμή;» «Ποια μαμή;» ρωτούσαν έντρομοι. «Τον γύφτο που θα με ξεγεννήσει» φώναζα ανυπόμονα. Κάποιοι άρχισαν να ουρλιάζουν, νόμιζαν ότι φοράω κάλτσα στο κεφάλι και θέλω να τους ληστέψω. Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κανείς για να μην ξεχωρίζει μια καπότα από μια κάλτσα; ... Κάποιοι ενδιαφέρθηκαν, στείλαν ένα νοσοκομειακό να με φροντίσει. «Γρήγορα σας παρακαλώ, γρήγορα» είπα στους νοσοκόμους, «είμαι σ’ ενδιαφέρουσα και βρίσκομαι στις μέρες μου». «Μην ανησυχείτε μαντάμ» μου είπαν, «μας έχει ξανατύχει».


Στο μαιευτήριο όλα ήταν καθαρά, κάτασπρα. Με ετοιμάσανε για το χειρουργείο, μου φόρεσαν ένα πράσινο πουκάμισο -; διαπίστωσα ότι ήταν άβολο γιατί μου μπλόκαρε τα χέρια. Εγώ επέμενα να έρθει ο γύφτος, δεν τον φέρνανε, με κλείδωσαν μόνο μου σ’ ένα λευκό δωμάτιο. Η ώρα μου πλησίαζε, το ένιωθα που κλωτσούσε κι αυτοί αδιαφορούσαν! Άρχισα να χτυπάω το κεφάλι μου στα κάγκελα, να βροντάω με τα πόδια μου την πόρτα «Γεννάω ρε, γεννάω, φέρτε μου τον γύφτο γαμώτο! ...;» Με δέσανε στις αλυσίδες. Κατάλαβα, δεν θέλανε να γεννηθώ, προτιμούσαν να παραμείνω στην ανυπαρξία. Αποφάσισα να ξεγεννήσω μόνος μου όπως το κάνανε οι αγρότισσες στα χωράφια. Πήρα φόρα κι έδωσα μ’ όλη μου τη δύναμη μια κουτουλιά στον τοίχο, ούρλιαξα! Το κεφάλι μου γέμισε αίματα, δε μ’ ένοιαζε. Έσφιξα τα δόντια μου κι έκοψα τον ομφάλιο λώρο. Τι πόνος Θεέ μου! ...


Μετά δε θυμάμαι τίποτε άλλο. Με βάλανε σ’ ένα κρεβάτι. Όταν συνήλθα μου το είπανε με τρόπο. Το παιδί ήταν νεκρό. Η αρμονία, η μικρή μου Ρηνούλα, η μικρούλα μου γλυκιά ελπίδα ήταν ένα άψυχο κορμάκι. Δεν θα ένιωθα ποτέ το χάδι της. Ήμουν καταδικασμένος να σέρνω το σαρκίο μου μέσα σε μοναξιά αβάσταχτη, μέχρι το Τέλος ... Η μοναξιά είναι επιλογή ζωής. Την επιλέγουν εκείνοι που την απεχθάνονται και τη μισούν περισσότερο απ’ όλα.


Ίσως ξαναβρεθούμε φίλοι μου. Στους λαβύρινθους του διαδικτύου, στο δρόμο τυχαία ή σε καμιά καφετέρια. Μη φοβηθείτε και μην αλλάξετε δρόμο μόλις με δείτε, δεν φοράω πλέον καπότες στο κεφάλι. Άλλωστε κυκλοφορώ μ’ ένα χαρτί που λέει πως είμαι αποθεραπευμένος, πως μπήκα στο πρόγραμμα επανένταξης και είμαι ακίνδυνος. Δε χρειαζόταν βέβαια ιατρική πιστοποίηση γι αυτό, πάντοτε ήμουν ακίνδυνος για όλους - τη εξαιρέσει εμού του ιδίου.


Είτε βρεθούμε όμως είτε όχι, μην υποτιμάτε ποτέ τα όνειρα και τις βαθύτερες επιθυμίες σας. Δώστε τους αέρα να αναπνεύσουν, μην τα θάβετε και μην τα περιπαίζετε. Αν όμως τύχει και το κάνετε, μην υπερτιμάτε τουλάχιστο τα προφυλακτικά. Διαβάζετε πάντοτε τις οδηγίες χρήσεως, φορέστε τα αργά και με προσοχή να εφαρμόσουν σωστά. Σας προφυλάσσουν αποτελεσματικά από κάθε μολυσματική νόσο του μυαλού ... Προσέξτε όμως τις πυελικές ωθήσεις. Αν η πίεση είναι παραπάνω απ' την κανονική κινδυνεύουν να σπάσουν. Και τότε, τα ζόμπι που θάψατε θα σας επισκεφτούν. Και η εκδίκησή τους, να το ξέρετε, θα είναι τρομερή ...

του Γιώργου Φωτεινού

Τα αστρολούλουδα της ψυχής μου

H αγάπη είναι ένα κομμάτι ύφασμα που προσπαθούν να το φορέσουν δυο άθρωποι.Πότε τραβάει ο ένας από τη μια μεριά,πότε ο άλλος.Πότε κόβει ο ένας μια άκρη,πότε ξηλώνει ο άλλος την επομένη.

Ανάλογα πάντα με τις επιθυμίες τους. Στο τέλος, έχει μείνει τόσο λίγο ύφασμα,που δεν φτάνει για να σκεπάσει ούτε τις ανάγκες τους...


* Αποφάσεις που παίρνονται εν θερμώ δεν είναι ψύχραιμες αποφάσεις...
* Αν θελήσεις να βαδίσεις προς τα επάνω και δεν κοιτάζεις
ταυτόχρονα προς αυτή την κατεύθυνση, δεν θα τα καταφέρεις ποτέ...
* Μη κοιτάζεις το δάχτυλο που νομίζεις ότι σου κουνάω μπροστά στο πρόσωπο. Κοίταζε τα μάτια μου, διάβαζε τα χείλη μου και άγγιζε τη σκέψη μου...
* Απειλή δεν γίνεται να νιώσεις από πουθενά αν δεν έχεις τον φόβο στο αίμα σου...
* Κάθε δρόμος που ακολουθείς διασταυρώνεται με πολλούς άλλους και πρέπει να είσαι απόλυτα προσηλωμένος για να καταφέρεις να μη χάσεις τον προσανατολισμό σου...
* Αν είσαι σίγουρος για τις απόψεις και τις ιδέες σου, για όλα όσα
πιστεύεις, μη διστάσεις ποτέ να ακούσεις και τις απόψεις των άλλων...
* Αν προσπαθήσεις να κρατήσεις στα χέρια του δυο ευτυχίες μαζί, δεν θα καταφέρεις ποτέ να γνωρίσεις την ευτυχία...
* Βουτώντας βαθιά μέσα στο παραμύθι και στο όνειρο, βρίσκεις σπάνια δώρα για να γεμίσεις το καλάθι της καρδιάς σου. Γι' αυτό να μη ξεχνάς ποτέ να ονειρεύεσαι...
* Στο βαθμό που εξαρτάται από σένα να μπορέσεις να "δεις" από μέσα κάποιους ανθρώπους, εξαρτάται και το να αφήσεις ή και να βοηθήσεις να σε "δουν"κι εκείνοι. Στο χέρι σου είναι αν θα ανοίξεις και πόσα στεγανά, αν θα φωτίσεις και πόσα σκοτεινά σημεία ή αν θα προκαλέσεις σύγχυση μπερδεύοντας τα σκοτεινά με τα φωτισμένα. Όλα είναι βάπτιση και αναβάπτιση του εσώτατου εγώ μας...
* Μερικών πραγμάτων η αξία δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί λόγω της σπανιότητας και της ειδικής ομορφιάς τους. Μερικών ανθρώπων η αξία θα δεις να καθίσταται ανεκτίμητη λόγω της αναγκαιότητάς σου να υπάρχουν στη ζωή σου. Αναγκαιότητα που θα δημιουργείται από τις αντανακλάσεις του πολύτιμου υλικού από το οποίο είναι φτιαγμένοι...
* Όλα αρχή είναι, όπως και να το δει κανείς. Κάθε ταξίδι τελειώνει για να αρχίσει ένα άλλο...
* Κάπου-κάπου, ίσως και να είναι καλό να επαναλαμβάνεσαι...
* Η νοσταλγία δικαιώνεται με κάθε επιστροφή...
* Υπάρχουν ποιήματα που ζωγραφίζουν καλοκαίρια, ποιήματα γραμμένα από δύο, για δύο. Για όλα τα όμορφα γεγονότα της ζωής μας πάντα θα χρειάζονται δύο...
* Να μη ξεχνάς να εύχεσαι Χρόνια Πολλά στις μνήμες. Στις μνήμες όσων τις διαθέτουν...
* Κάθε παράσταση αρχίζει και τελειώνει συνάμα, σχεδόν από το ίδιο σημείο...
* Η ζωή κάθε μέρα ξεκινάει από την αρχή. Βρίσκεσαι διαρκώς σε μιαν αφετηρία και πρέπει να προσηλώνεις το βλέμμα σου στο νήμα και να το κόβεις...
* Να μαθαίνεις να λες "σ' αγαπώ" με χίλιους τρόπους...
* Είναι μεγάλο λάθος να πιστεύεις πως τη ζωή σου μπορείς να την αλλάξεις λίγο-λίγο. Αυτό μπορεί να συμβεί ή μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ή ποτέ...
* Όταν κάνεις πράξεις ενάντια στις αρχές και στα πιστεύω σου είναι κακό. Όταν σε παρασύρουν άλλοι σ' αυτές είναι ολέθριο. Αν οι άλλοι δε, το κάνουν εκ του ασφαλούς, είσαι άξιος της τύχης σου...
* Να μη ξεχνάς να αγαπάς κι εκείνους που δεν σε αγαπούν και τους άλλους που σε ενοχλούν, αλλά κι αυτούς που πάνε ένα βήμα παραπέρα. Που σε μισούν...
* Κράτησε από τα ταξίδια σου έναν κρύσταλλο. Θα σου φανεί πολύτιμος όταν θα επιστρέφεις. Μπορεί κοιτάζοντας βαθιά μέσα του να καταφέρεις να δεις τα μελλούμενα...
* Σημασία δεν έχει αν κάνεις ή δεν κάνεις λάθη, αλλά αν μπορείς να μαθαίνεις από αυτά και να γίνεσαι καλύτερος...
* Λένε πως ο παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι. Αν είναι να γίνεις διαρρήκτης για να μπεις στον παράδεισο, ας μη μπεις ποτέ...
* Αγαπημένη συνήθεια οι αναδρομές. Εκεί μπορεί να συναντήσεις στάχτες και διαμάντια. Κι ό,τι από τα δυο και να συναντήσεις, όλα από το παράξενο φως τους θα φωτίζονται...
* Μη ψάχνεις για εξηγήσεις όταν βγαίνεις από το όνειρο. Να καρτεράς μόνο τη στιγμή που θα ξαναμπείς...
* Μέσα σε όλα τα άλλα, με τόσους κλέφτες γύρω μας, χάσαμε και την άνοιξη. Από χειμώνα κατευθείαν σε καλοκαίρι. Όποιος τη βούτηξε παρακαλείται να την επιστρέψει...
* Κάποτε πρέπει να βάζεις τέρμα στην περίοδο χάριτος και να μαθαίνεις να λες τον άνθρωπο, άνθρωπο και τον βλάκα, βλάκα...
* Θέλω μαζί με την αγάπη μου να σου αφήσω και κάτι. Σαν χάρτη για να βρίσκεις τις συντεταγμένες των ταξιδιών σου. Δεν είναι παρά μόνο λίγα βότσαλα που τα αγαπάω γιατί μου δείχνουν πάντα το δρόμο προς τη θάλασσα...
* Βυθός είσαι και σε βυθό επιστρέφεις. Εκεί και το άγγιγμα έχει το χρώμα του..

* Χρόνια και χρόνια μέσα στην άμμο γίνεσαι ένα μαζί της...


Θέλω μαζί με την αγάπη μου να σου αφήσω και κάτι. Σαν χάρτη για να βρίσκεις τις συντεταγμένες των ταξιδιών σου. Δεν είναι παρά μόνο λίγα βότσαλα που τα αγαπάω γιατί μου δείχνουν πάντα το δρόμο προς τη θάλασσα...

Όταν μιλάνε οι εικόνες...

Μερικές φορές τα λόγια είναι περιττά όταν θέλεις να εκφραστείς. Πάρε βαθιά ανάσα, και βούτα μέσα σε τούτο το αλλιώτικο ταξίδι, παρατηρώντας όλα σου "ψιθυρίζουν" οι εικόνες στη δική τους μαγική γλώσσα....

Άκουσε τι σου λένε...

Η άλλη πλευρά του κίτρινου...

Απώλειες...



Νηνεμία...



Γωνιές με χρώμα...



Συνωστισμός...



Ειρμός ζωής...



Διάφανες σκέψεις...



Μυστική συνουσία...



Στο χρώμα του «κάποτε» ...



Αναπολώντας την επιστροφή...



Ονείρου και Παραδείσου γωνία...



Θέλει κόπο να φτάσεις στο γαλάζιο...



Στον ομφαλό του εξαίσιου...



Προσεγγίζοντας την κατάνυξη...



Με την υπογραφή του χρόνου...

Στην οργή των καιρών...



Στο βαθύ γαλάζιο της ευτυχίας...



Όταν η φύση έχει μεράκια...



Ότι είναι δυνατό και αληθινό,καταφέρνει να επιζήσει...



Μια γήινη καλημέρα με ρομαντική προδιάθεση...



Με τα πινέλα του Πρωτομάστορα...



Ψυχρή γαλήνη...



Σκέψεις...για σένα...καληνύχτα...

Αν η ψυχή είχε φωνή....

Μια φυλακή σε προσμένει όταν φοβάσαι...
αυτό ψυχή μου να θυμάσαι.

Yesterday's Mistakes

«... ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές... »

Η ψυχή είναι εδώ

Σκεφτήκατε ποτέ ότι ίσως όλα αυτά τα δυσάρεστα που «τυχαίνουν» σε μας και τους γύρω μας, να περιέχουν κάποιο κρυμμένο μήνυμα που θέλει κάτι να μας πει; Ότι ίσως το Σύμπαν με κάθε γεγονός να προσπαθεί να μας μεταδώσει ένα μήνυμα που θέλει να στρέψει την προσοχή μας σε κάτι που μας αφορά; Μήπως κάθε περιστατικό που εκλαμβάνουμε σαν αρνητικό είναι η απάντηση σε κάποιο πρόβλημά μας και εμείς δεν το βλέπουμε;

Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται! Στην πραγματικότητα, πίσω από το κάθε γεγονός κρύβεται μια Ανώτερη Δύναμη που μας συντροφεύει και που θέλει να μας βοηθήσει. Η Ανώτερη Δύναμη, ο Θεός, ο Ανώτερος Εαυτός μας, η Ψυχή -όπως κι αν το ονομάσουμε- βρίσκεται πάντα δίπλα μας και μας καθοδηγεί, μας κατευθύνει προς την κατάλληλη πληροφορία όταν και όποτε την χρειαζόμαστε. Μας στέλνει διαρκώς μηνύματα, μέσα από αυτά που μας συμβαίνουν καθώς και μέσα από αυτά που συμβαίνουν στους γύρω μας και μας δίνει απαντήσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα ερωτήματά μας. Είναι τα κρυφά μηνύματα του Κάρμα, έτοιμα να μας καθοδηγήσουν και να μας δώσουν τις λύσεις στα προβλήματά μας.
Πίσω από κάθε γεγονός της ζωής μας, όσο μικρό κι ασήμαντο κι αν φαίνεται κι όσο άσχημο και δυσάρεστο κι αν είναι, κρύβεται κάποια σημαντική πληροφορία, που αν μπορούσαμε να την δούμε και να την καταλάβουμε, θα έκανε τη ζωή μας ευκολότερη και καλύτερη.

Αν όμως είναι όντως έτσι τα πράγματα κι αν πράγματι το Σύμπαν μας στέλνει διαρκώς μηνύματα θέλοντας να μας βοηθήσει, εμείς γιατί δεν το καταλαβαίνουμε; Γιατί δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το μήνυμα.

Πολλές φορές το μήνυμα που προσπαθεί να μας μεταδώσει η ψυχή μας δεν είναι εκείνο που θα ήθελε ν' ακούσει το Εγώ μας! Τις περισσότερες φορές πίσω από το πρόβλημα που ισχυριζόμαστε ότι έχουμε, κρύβεται κάτι άλλο. Η ψυχή μας ξέρει ποιο είναι το καλύτερο για μας την κάθε δεδομένη στιγμή και προσπαθεί να στρέψει την προσοχή μας στο πραγματικό πρόβλημα.
Πίσω από κάθε άσχημο γεγονός ουσιαστικά βρίσκεται μεταμφιεσμένη μια ευλογία. Είναι ο μόνος τρόπος που έχει το Σύμπαν για να μας στρέψει την προσοχή σε αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε. Είναι ο μόνος τρόπος για να μας κάνει να καταλάβουμε σε ποια θέματα έχουμε κάνει λάθος, για να μας δείξει που είμαστε απόλυτοι και άκαμπτοι και ποιες συμπεριφορές θα έπρεπε να αλλάξουμε για να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή. Κανένας κακός εκεί έξω δεν θέλει να μας στερήσει αυτά που θέλει το Εγώ μας. Θα μας δοθούν όλα πλουσιοπάροχα, αφού όμως πρώτα μάθουμε κάτι για μας το οποίο έχουμε επιμελώς αποφύγει να ενσωματώσουμε στη συνείδησή μας.

Κι εμείς τι κάνουμε; Επιμένουμε να λυθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα που μας απασχολεί και μάλιστα επιμένουμε να λυθεί με συγκεκριμένο τρόπο: «αχ να μ' έπαιρναν σε αυτή την δουλειά», «γιατί δεν με παντρεύεται;». Αρνιόμαστε να δούμε τίποτα πέρα από αυτό. Αποφεύγουμε να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις, αποτυγχάνουμε να κάνουμε τη σύνδεση και να συσχετίσουμε τα όσα μας συμβαίνουν με τις πραγματικές μας ανάγκες και την ζωή μας: «τι σχέση έχει αυτό με μένα; Τι θέλει να μου δείξει;», ή «τι έχω να μάθω από αυτό;»

Με άλλα λόγια, αρνιόμαστε ν' ακούσουμε και να καταλάβουμε τα μηνύματα που θέλει να μας μεταδώσει η ψυχή μας. Είναι -κυριολεκτικά- σα να μην θέλουμε να μάθουμε κάποια πράγματα για μας. Ακούμε μόνο εκείνα που θα θέλαμε ν' ακούσουμε και απορρίπτουμε όλα τ' άλλα. Αποτυγχάνουμε να δούμε τη θετική πλευρά σε όσα μας συμβαίνουν. Σαν τα μικρά κακομαθημένα παιδιά που κλαίνε και γκρινιάζουν όταν δεν αποκτήσουν αυτό που θέλουν εδώ και τώρα, εμμένουμε πεισματικά στις απαιτήσεις μας κι αν δεν ικανοποιηθούν με τον τρόπο που θέλουμε, στενοχωριόμαστε, μιλάμε για κακή τύχη, για το βαρύ κάρμα που έχουμε, για το ότι ο Θεός είναι άδικος και τόσα άλλα.
Είναι σαν να κτίζουμε τριγύρω μας μια ασπίδα, ένα κουκούλι και δεν αφήνουμε να περάσει τίποτα άλλο μέσα.

cλopy από τη θάλασσα του διαδυκτίου