Κάτι καράβια από χαρτί...

Ζω σ’ ένα κόσμο από χαρτί,
όταν χιονίζει όλοι μαζεύουν κομφετί.
Κι όταν ρωτάω που θα σε βρω
Όλοι μου δείχνουνε το χάρτινο ουρανό..
Μια απ’ αυτές τις νύχτες
που ονειρεύεσαι μα δεν κοιμάσαι,
Θα ανάψω μια φωτιά
και θα τη δεις όσο μακριά και να ’σαι.
Θα κάψω αυτό το χάρτινο ουρανό.

Έτρεξα μέχρι το λιμάνι,
Έψαχνα σαν τρελή μέσα στο πλήθος να σε βρω..
Κάποιος μου είπε: μην αργείς,
Ίσως να είναι αυτή η τελευταία βραδιά της γης.
Μια απ’ αυτές τις νύχτες
που ονειρεύεσαι ασημένια καράβια,
Θα ανάψω μια φωτιά
και θα τα δεις να πλέουν δίχως φρένα.
Θα κάψω αυτό το χάρτινο ουρανό..

Βρήκα στην πόρτα μου χθες βράδυ,
κάτι καράβια από χαρτί.

Χιονίζει πάλι στη χάρτινη πόλη.
Στα χάρτινα σπίτια κοιμήθηκαν όλοι.
Θα βάλω φωτιά στο χάρτινο αετό,
Θα κάψω για πάντα τον παλιό ουρανό...

Μάτια καθρέφτες...

Μικρή απόδραση

Μια μικρή απόδραση η σημερινή. Ένα ταξίδι, μέχρι την πόλη που λατρεύω. Τη θεσσαλονίκη. Δε θα γράψω πιο πολλά. Ίσως γιατί με έχει πιάσει το παράπονο εδώ και μέρες και μου βγουν διαφορετικά από ότι αισθάνομαι οι λέξεις. Τελικά, ποτέ δεν μπορείς να κάνεις εξομολόγηση, σε ένα καραβάκι. Μερικά πράγματα είναι ιερά. Υπάρχουν μέσα μας, και μόνο εκεί είναι η θέση τους. Στο φως χάνονται, τα παίρνει ο αγέρας και τα πάει μακρυά. Κι εγώ έχω πολλά μέσα μου. Σκέψεις που γυρίζουν μέσα στο μυαλό μου. Ερωτηματικά. Πολλά γιατί. Τα κρατώ εκεί μέχρι να βρουν το δρόμο τους. Να μπορέσει να ηρεμήσει η ψυχή μου. Να μην την νιώθω βαριά.

Μικρή απόδραση λοιπόν σήμερα, από το κελί της ψυχής μου.

Ένα όμορφο δώρο ελπίδας από το Μαράκι...

Σίγουρα είμαστε ένα μεγάλο σόι. Πενήντα άτομα οι συγγενείς πρώτου βαθμού, δηλαδή τα αδέρφια του μπαμπά και της μαμάς με τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους. Τον τελευταίο καιρό βρεθήκαμε με όλους σχεδόν πολύ κοντά. Μέσα υπάρχουν μικρά παιδιά που έχω να τα δω από μωρά. Υπάρχουν όμως και άλλα, που τα συναντώ αρκετά συχνά. Είναι όμορφο να ανακαλύπτεις τον ψυχισμό ενός παιδιού, να μπορείς να το κάνεις να νιώθει ασφάλεια κοντά σου. Δεν είναι δύσκολο να γίνεις παιδί. Σε παρασύρει μια αύρα και μπαίνεις στο κάστρο της Λιλιπούπολης. Εκεί που έχουν τα παιδιά φυλαγμένα τα όνειρα τους.

Το βέβαιο είναι ότι κάποιους από τους συγγενείς τους έχεις μια αδυναμία. Η δικές μου αδυναμίες είναι δύο. Ο θείος μου ο Σούλης, και η ξαδέρφη μου η Δώρα. Με τη Δώρα σαν μικρά παιδιά περάσαμε όμορφα χρόνια.Κι αυτές οι αναμνήσεις θαρρώ δεν σβήνουν ποτέ. Μένουν ανεξίτηλες μέσα μας. Τώρα υπάρχει και η Μαρία, η κόρη της Δώρας για να μου θυμίζει τη μαμά της όταν ήταν παιδί.


Η Μαρία είναι ένα παιδί γλυκό και ευγενικό. Εκείνο που δεν ήξερα και με έκανε να χαρώ ιδιαίτερα, είναι ότι έχει μεγάλη φαντασία και ζωγραφίζει υπέροχα. Χτες που ήρθε, κάθησε και ζωγραφίσε όλες τις νεράιδες που ήξερε. Ασυνήθιστες γραμμές, παράξενα σχήματα για ένα μικρό παιδί, περίεργα ονόματα. Τη νεράιδα του νερού για παράδειγμα την ονόμασε Νερούλα! Και όλα αυτά τα περίεργα και παράξενα τα βρίσκω υπέροχα!

Οι ζωγραφιές ενός παιδιού δηλώνουν το τι κρύβει στην ψυχή του. Τα χρώματα που χρησιμοποιεί, οι λεπτομέρειες στην εικόνα βοηθούν να μάθεις πολλά. Τα σχέδια της Μαρίας με κάνουν να χαμογελώ. Είναι ζωγραφιές που δεν σε αφήνουν να είσαι σιωπηλός και στεναχωρημένος.


Και παρόλο που η ζωή είναι μια συνεχής εναλλαγή άσπρου και μαύρου πάντα πρέπει να υπάρχει φως και ελπίδα. Θετική σκέψη. Να μένει ο πόνος αλλά να μαλακώνει μέσα μας. Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, κι όχι χειρότερους. Όταν πονάμε, παίρνουμε ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Και εξαρτάται από μας, πως θα το διαχειριστούμε.

Με τόσες νεράιδες να στέκουν στο γράφειο μου πάνω, δεν μπόρεσε να μην περάσει από το μυαλό μου μια σκέψη τρελή... το πόσο θα ήθελα να έχω ένα μαγικό ραβδάκι. Να το χτυπώ και να εκπληρώνεται κάθε επιθυμία... Να μπορεί να διώχνει τον πόνο από τις ανθρώπινες καρδιές. Και οι σκέψεις αυτές με έκαναν να κλείσω τα μάτια και να κάνω μια ευχή. Με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να γίνει καλά ένας άνθρωπος που δίνει έναν αγώνα δύσκολο. Ένας δικός μας άνθρωπος. Είμαι εκεί με τη σκέψη μου, και στέλνω όλη μου την αγάπη στους δυο καλούς μου φίλους που κι εκείνοι περνούν ώρες δύσκολες. Είθε οι νεράιδες μας να κάνουν το θαύμα τους...


Εκείνο το βράδυ αργά, τακτοποιώντας τις ζωγραφιές στο γραφείο μου βρήκα αυτό το σημείωμα της Μαρίας. Δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις τι ένιωθα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα σαν κοκόρι περήφανο. Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτό...

Άστες να είναι...

Nύχτες χειμωνιάτικες... νύχτες που η καρδιά θέλει κάπου να κουρνιάσει. Να ζεσταθεί. Νύχτες που μέσα από την σκέψη σου γεννιέται φωτιά. Μου δίνουν χρώματα για να παίξω. Λέξεις για να γράψω. Στιγμές για να θυμάμαι. Νύχτες ήρεμες. Που η απουσία γίνεται με έναν μαγικό τρόπο παρουσία. Που όλα είναι εδώ δίπλα μου και δε θέλω να χαθούν...

Νύχτες... γλυκές, τρυφερές. Άστες να είναι...

Κράτα με επάνω στη γη

Γιατί νιώθω να πετάω ψηλά όταν σε σκέφτομαι. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπά τρελά. Και ο νους ταξιδεύει. Σε ταξίδι γεμάτο φιλιά, αγγίγματα και ψιθύρους. Ένα ταξίδι πάνω στα σύννεφα με συντροφιά εσένα. Ένα ταξίδι γρήγορο, φουριόζικο με μεγάλες ταχύτητες. Κι η αδρεναλίνη στα ύψη κι αυτή.

Κράτα με επάνω στη γη, γιατί δεν θέλω να πέσω...

Μάτια θάλασσες και ναυάγια

Είναι κάτι νύχτες σαν αυτή, που νιώθω ότι είμαι τόσο ευτυχισμένη... που η καρδιά χτυπά τρελά και οι σκέψεις ταξιδεύουν σε θάλασσες ήρεμες, γεμάτες ψιθύρους αγάπης. Που ο νους ξαποσταίνει και δεν θέλει να σκεφτεί παρά μόνο όμορφα πράγματα. Δε θέλει να δει παρά μόνο τις εικόνες εκείνες που τον κάνουν να γαληνεύει. Νύχτες μαζί σου. Νύχτες που το φτερούγισμα φτάνει τόσο κοντά σου... Με μελωδίες καρδιάς που σκορπίζουν κάτι το μαγικό στην ατμόσφαιρα. Κι ας λένε ψυχή μου ότι είναι όλα πλαστά και στα όνειρα μας. Δεν ξέρουν, δεν έμαθαν ότι όταν αγαπάς αληθινά, αυτό που σου λείπει είναι σαν να βρίσκεται κοντά σου, ακόμη κι αν είναι πολλές θάλασσες μακρυά. Με το καραβάκι της ψυχής μου σε βρίσκω κάθε βράδυ. Αράζω στην αγκαλιά σου. Δένω άγκυρα κι ξαποσταίνω. Νιώθω την ανάσα σου και ακούω την καρδιά σου. Είναι το δικό σου νανούρισμα που με κάνει να χάνομαι. Που με μεθάει. Που με ζαλίζει γλυκά. Είναι η δική σου χαρά που με κάνει χαρούμενη. Η δική σου λύπη που με κάνει να μελαγχολώ. Μάτια θάλασσες, ταξιδεύω μέσα σας... Εκεί θέλω να ναυαγήσω...

Όταν ονειρεύομαι...

Μέσα στα όνειρα μου χωρούν μόνο άνθρωποι ξεχωριστοί. Με όμορφο χαμόγελο. Και λόγια που δεν προσβάλλουν, δεν ταπεινώνουν τον άλλον. Άνθρωποι δίχως πονηριά και κακίες μέσα τους. Που το μόνο που θέλουν είναι η γαλήνη και η ηρεμία. Με τους δικούς τους ανθρώπους.

Όταν ονειρεύομαι τα χρώματα των ονείρων μου είναι φωτεινά και λαμπερά. Μα πάνω απ' όλα είναι δυνατά. Και είμαι τυχερή...

Γιατί όσα ονειρεύομαι υπάρχουν και στην πραγματικότητα...

Λευκές νύχτες...

Άλλη μια μέρα πέρασε. Σκοτάδι και πάλι έξω. Αρχίζει και δεν μου αρέσει αυτό το μαύρο. Προτιμώ το φως... και είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό. Χρόνια τώρα λάτρευα τις νύχτες. Ένιωθα μέσα τους δυνατή. Τώρα δεν τις αντέχω... Μακάρι να γίνουν οι νύχτες μου λευκές...

Με ήχο β' πλάγιο...

Ονειρικό βράδυ

Ας αφήσουμε το καρουσέλ να γυρίζει όλη νύχτα ... τα φώτα του και η μαγική
μουσική του να μας νανουρίζουν ...

Απεραντοσύνη

Η ζωή είναι ...

Μια στιγμή ...
Ένα φιλί ...
Ένα σκίρτημα ...
Ένα χάδι ...
Ένα νάζι ...
Ένα χαμόγελο ...
Αέναο ταξίδι στην απεραντοσύνη ...

Ένα τραγούδι χαρισμένο ...

Aγάπης βήματα...

Ο Ουρανός Και Η Θάλασσα

Μια φορά ήταν ο ουρανός
Κι έναν καιρό η θάλασσα
Μια φορά ήταν
Ο ουρανός
Κι έναν καιρό η θάλασσα.
Ήταν η θάλασσα και ο ουρανός.
Μια φορά κι έναν καιρό.

Μια φορά και έναν καιρό ο ουρανός τύλιξε τη θάλασσα και εκείνη γαλήνεψε και έγινε ο μεγαλύτερος καθρέφτης του κόσμου.

Πάνω της αυτός ανέπνεε αλμύρα.
Κάτω του αυτή έπαιρνε από το χρώμα του.

Κάθε ξημέρωμα θα στάζω πάνω σου μισοδαγκωμένες αλμυρές σταγόνες που χωράνε μέσα τους όλη την άβυσσο του βυθού σου και όλο το χάος του ουρανού μου.

Μια φορά ερωτεύτηκαν κι έναν καιρό, κοντά στο δείλι θα ήταν θαρρώ, ο ουρανός άφησε από τα σπλάχνα του έναν μεγάλο πορτοκαλί δίσκο.

Έμοιαζε με ψυχή που το έσκασε από την μοναξιά του πιο σμαραγδένιου μου γαλαξία και έτρεξε να χωθεί στην καρδιά σου που έμοιαζε με εκείνη την ανατολή που μπροστά μου ξημέρωνε και πίσω μου νύχτωνε. Ας είναι πορτοκαλί η νύχτα μου απόψε.

Γλίστρησε αυτός στο αλμυρό υπογάστριο της θάλασσας και το άλλο πρωί εκείνη του χάρισε έναν άλλο δίσκο που έμοιαζε πολύ στα χρώματα με τον δικό του. Τον φόρεσε τότε, κορώνα από χρυσαφί στο κεφάλι του, ο ουρανός και αποφάσισε πως ήρθε ο καιρός που μια φορά αυτός και εκείνη θα το κάνανε για πάντα αυτό.

Μια φορά και έναν καιρό.

Έρωτας ήταν. Είχε ήχους. Χρώματα είχε. Σχήματα πολλά. Μυρωδιές πρωτόγνωρες και μικρές κραυγές που θύμιζαν κραυγές γλάρων.

Ήχους αθόρυβων εκρήξεων. Χρώματα ουράνια τόξα που μαζεύω από κάθε άκρη μου και πλέκω κασκόλ να το μπερδέψεις στο λαιμό σου. Σχήματα αλλόκοτα, σκαλισμένα στο σχήμα σου που κάθε μέρα βουλιάζω πιο πολύ μέσα του. Μυρωδιές που τις παίρνει ο άνεμος και χώνονται μέσα στα ρουθούνια μου καθώς η νύχτα μου έρχεται και η αφηρημένη σελήνη περπατάει χαμογελαστή στις γειτονιές μου και σέρνει πίσω της το πιο λευκό μου μυστικό. Κραυγές που θύμιζαν κραυγές δικές σου την ώρα που απλωνόμουν πάνω σου και σ έβαφα στις αποχρώσεις μου.

Κάθε δείλι έσταζε μέσα της κομμάτι από την ψυχή του κάθε χάραμα φύσαγε αυτή πνοή από τον μέσα της βυθό. Και όλο γεννιόντουσαν αστέρια πάνω του και αστερίες μέσα της. Και όλο πύκνωναν σαν αποσιωπητικά τα σύννεφα και οι μαύρες συστάδες από τα φύκια.

Ηλιόλουστα ραγισμένα αστέρια που πέφτουν αθόρυβα πάνω σου και βουτάνε στα μαύρα σου νερά ψάχνοντας για τα χρωματιστά κομμάτια σου που δίνουν άλλη όψη στα ηλιοβασιλέματα και στις ανατολές μου.

Και όλο γεννιόντουσαν θαύματα πάνω του μια φορά και μέσα της έναν καιρό.
Κι έτσι και γω αποφάσισα λίγο πριν σε γνωρίσω, γατί πάντα ήξερα πως θα έρθεις να με βρεις,να σε αγαπήσω όπως ο ουρανός την θάλασσα.

Όπως η θάλασσα τα κρυφά της ναυάγια.

Ήλιος θεός

Φίλο τον ήλιο θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό

Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός

Γιατί βαρέθηκα το γκρι κι όλα τα χρώματα που «παίζουν» τελευταία κι ας είναι κι απ' τα αγαπημένα μου.

Γιατί κουράστηκα να ασχολούμαι με ανθρώπους που τελικά δεν το αξίζουν.Μπορώ και μόνη μου.

Γιατί ναι, καλός ο χειμώνας, μα πολύ «σκούρος» - θέλω τώρα κάτι πιο φωτεινό. Και είναι καλοκαίρι και δεν θέλω να έρθουν ακόμα τα Χριστούγεννα!

Γιατί τα ηλιοτρόπια είναι από τα αγαπημένα μου λουλούδια και το κίτρινο είναι γεμάτο φως.

Γιατί έτσι νιώθω καλύτερα όταν όλα είναι ξεκάθαρα, ήρεμα και φωτεινά.

Και γιατί μου άρεσε το τραγούδι και ναι, υπάρχουν και τέτοιοι ανθρώποι!



Ένα φωτεινό λιβάδι από ηλιοτρόπια σκάει σαν προβολέας μέσα στο θαμπό μυαλό μου. Σαν διαφήμιση απορρυπαντικού ένας μάγκας Θεός, παίρνει το μαγικό σφουγγάρι του και καθαρίζει τα πάντα. Το φωτεινό λιβάδι από μικρούς ήλιους απλώνεται παντού λαμπερό και αστείρευτο.
Πλησιάζω ένα λουλούδι, το κόβω και εκείνο μεταμορφώνεται σε καφτό ουράνιο ήλιο. Πριν προλάβει να σβήσει, δαγκώνω λίγο από την άκρη του........

- Χμμμ!!! Ωραία όνειρα βλέπεις, θα πει κάποιος.

- Και λοιπόν, δες τα και συ.
- Μα δεν μπορώ.
Τότε φτιάξ' τα. Ούτε 'γω μπορώ πάντα. Αλλά μπορώ να τα φτιάχνω. Όλοι μπορούν λίγο πολύ.
Φτιάξε το λιβάδι σου, διάλεξε το λουλούδι σου και πάρε τον ήλιο σου. Μετά καν΄τον μια χαψιά.

Μην νομίζεις ότι θα λιγοστέψει. Υπάρχει άπειρος για όλους.
Επίσης, να μην πιστέψεις ποτέ όσους σου πουν ότι δε δικαιούσαι. Λένε ψέμματα. Επίσης ποτέ μην πιστέψεις όσους λένε ότι ο ήλιος είναι για φωτίζει μόνο το έξω. Είναι και για μέσα, μη σου
πω ότι είναι κυρίως για μέσα. Και να ξέρεις ότι ο ήλιος αυτός δεν προκαλεί κακό. Ίσως προκαλεί αμηχανία στους άλλους αλλά δεν ενδιαφέρει καθόλου.

Ξέρεις μια ιδέα είναι όλα. Ένα κλικ ή flash ή φύσημα ή όπως θέλεις πες το. Το ΄χεις.

Μη βιαστείς. Όποτε θελήσεις πάρε λίγο ήλιο μέσα σου.

Προλαβαίνεις.

Aψέντι

Η ιστορία του αψέντι είναι μια διαδρομή από το ζενίθ στο ναδίρ και πίσω.

Oταν πίνεις την πράσινη νεράιδα ...

Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι.

Μετά το δεύτερο, βλέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι.

Τέλος, τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι, και αυτό είναι το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο.

Ονειρικό

Εκείνη η ώρα ανάμμεσα στον ύπνο και στο ξύπνιο, είναι η αγαπημένη μου.
Η ανάσα γίνεται ρυθμική, οι σκέψεις ανύπαρκτες, η φωνή σιγανή, ήρεμη.
Το όνειρο μπλέκεται με την πραγματικότητα και η πραγματικότητα μοιάζει με όνειρο.
Δύσκολα ξεχωρίζονται, είναι η ώρα που χαλαρώνουν οι αντιστάσεις και το φύλλο μπορεί να σηκώσει δυο και να ταξιδέψει ψηλά.
Πετάς αν το θελήσεις, ταξιδεύεις αν το πιστέψεις, αγαπάς αν αφεθείς.
Μάτια κλειστά, ψυχή ολάνοιχτη.
Κι όλο λέω πως θα φύγω κι όλο εδώ είμαι...

Στο σταυροδρόμι

O συνηθισμένος διάβολος δεν κρύβεται στα αποφασιστικά σταυροδρόμια μόνο τη φήμη του στέλνει εκεί για να 'χεις πάντα την εντύπωση ότι μπορείς να διαλέξεις.

Το καλό, φαντάζομαι...

Tί κρύβεται πίσω απ’ αυτή την κουρτίνα, λοιπόν; Θα την τρυπήσει ο Άμλετ με το σπαθί του για να πέσει το πτώμα επί σκηνής; O ήλιος; ή ο κακόβουλος που εμφανίζεται με προσωπείο καλού φίλου; και ποιος έχει καλύτερη απόδοση;

Xθες περπατούσες για χάρη της περιπλάνησης τώρα τρέχεις κυνηγώντας τη σκιά σου. Σου φαίνονται ανόητα ή παράξενα τα ουσιώδη - επειδή τα 'χεις ξεχάσει ή (ξε)συνηθίσει. Ή δεν τα 'χεις γνωρίσει ποτέ.
Και δεν μιλάμε, βέβαια, για αναμνήσεις- ενσταντανέ είναι σαν να ανακαλύπτεις μια κούτα με παλιά ενθύμια: γράμματα, παιχνίδια, ξεραμένα λουλούδιαΩ κουρδιστό αλογάκι ή και ξύλινο. Και στον πάτο, μεταμφιεσμένο σε Πανδώρα ένα μικρούλι θαύμα που δεν αναγνώρισες ακόμη. (Ποτε ή ποτε;)

Όταν δεν θα κοιτάς, θα βγει να κάνει ένα περίπατο αντί για σένα.
Eσύ, πρέπει να κοιμηθείς πάλι χωρίς όνειρα για να σηκωθείς αύριο να τρέχεις.

Σου έχει περάσει απ' το νου;
Kάνε τα πράγματα όσο πιο απλά γίνεται αλλά όχι απλούστερα.

Σε ενδιαφέρουσα...

Η δουλειά μου είναι καλή και δεν έχω παράπονο, ή τέλος πάντων δεν δικαιούμαι να παραπονιέμαι όταν αντικρίζω το μέγεθος της ανεργίας που υπάρχει γύρω μου. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι αρκετά καλή μια που έχω εξασφαλίσει βασικό μισθό συν ποσοστά, τα οποία, παρεμπιπτόντως, φτάνουν πολλές φορές στο ύψος ενός δεύτερου μισθού. Κι όλα τα έξοδα, διαμονή, διατροφή, καλυμμένα από την εταιρεία, έχοντας σαν περιοδεύων πωλητής στην επαρχία ένα ικανοποιητικό προσωπικό πελατολόγιο που διευρύνεται αργά αλλά σταθερά.


Είμαι ευχαριστημένος σε γενικές γραμμές, όχι βέβαια πως με εκφράζει απόλυτα ή με ξετρελαίνει να χτυπάω πόρτες και να φοράω χειμώνα καλοκαίρι γραβάτα και χαμόγελο για να προωθώ τα προϊόντα και να κρατάω σταθερό το πελατολόγιό μου. Βιολοντσέλο σπούδασα στα νιάτα μου και κάποτε ονειρευόμουν να φτιάξω ένα κουαρτέτο μουσικής δωματίου. Δε βαριέσαι όμως, τα όνειρα είναι για τους ονειροπαρμένους όπως έλεγε κι η μάνα μου. Όλα του γάμου δύσκολα κι η ζωή έχει τις δικές της απαιτήσεις, που καιρός πλέον για τέτοιες πολυτέλειες κι ελαφρότητες. Όταν πέφτω καμιά φορά τυχαία επάνω σε κάποιον από τους παλιούς φίλους και γνωστούς που παρέμειναν πιστοί στις «καλλιτεχνικές αναζητήσεις» τους και τους βλέπω να ψάχνονται ακόμη με άδειες τσέπες στερούμενοι ως και τα στοιχειώδη, με πιάνει οίκτος κι ευχαριστώ το Θεό που μ’ έβγαλε γρήγορα απ’ αυτό το λούκι. Η συνταγή που τους προτείνω πάντα είναι απλή: Βρες φίλε μου μια δουλειά να τα κονομάς και να δεις που θα στανιάρεις και θα έρθεις στα ίσια σου, όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Όσο για τις «καλλιτεχνικές ευαισθησίες» σου, άνοιξε όσο γίνεται πιο γρήγορα μια τρύπα, θάψ’ τες βαθιά μέσα και ρίξε κι έναν τόνο χώμα από πάνω για σιγουριά. Κάνε κι ένα μνημόσυνο έτσι για το συμβολικό του πράγματος, βάλε και μια μαρμάρινη ταφόπετρα και ξεμπερδεύεις για πάντα μ’ αυτές. Τι φοβάσαι δηλαδή; Ότι θα γίνουν ζόμπι και θα βγουν από τον τάφο τους για να πάρουν την εκδίκησή τους;


Ένα βράδυ, δεν ξέρω πώς μου ’ρθε, κατέβασα από το πλυσταριό το βιολοντσέλο - το είχα χρόνια παρατημένο εκεί πάνω - κι άρχισα να το κουρδίζω. Παράξενες μνήμες, θαμμένες από καιρό άρχισαν να με κατακλύζουν αλλά δεν έδωσα και μεγάλη σημασία. Μ’ απασχολούσαν άλλα, σοβαρότερα προβλήματα. Η εταιρεία δεν πήγαινε καλά τελευταία λόγω του έντονου ανταγωνισμού και οι ψίθυροι περί επικείμενων απολύσεων άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Δεν ξέρω αν σας το ’χω πει, εργάζομαι σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο ονομαστούς οίκους της χώρας. Κύριο αντικείμενο των εργασιών μας είναι η παραγωγή και εμπορία προφυλακτικών και η δουλειά μου είναι να τριγυρίζω στην επαρχία προωθώντας το εμπόρευμα, επισκεπτόμενους φαρμακεία, πολυκαταστήματα, μίνι μάρκετ, περίπτερα κλπ, ενίοτε και οίκους ανοχής. Εκτός όμως από τον ανταγωνισμό, τελευταία προέκυψε και ένα ακόμη, σοβαρότερο πρόβλημα: Μια παρτίδα βγήκε ελαττωματική. Δεν έγινε αντιληπτό κατά τον τεχνικό έλεγχο, η παρτίδα προωθήθηκε στην αγορά με συνέπεια να ξεσπάσει ξάφνου από παντού κύμα διαμαρτυριών. Μιλάμε για οργισμένες αντιδράσεις, οι πωλήσεις μειώθηκαν απότομα ενώ ο κίνδυνος να αυξηθούν κατακόρυφα στους επόμενους μήνες οι γεννήσεις ήταν ορατός ... Ξέρετε, ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος μ’ αυτό το ελαστικό πραγματάκι. Αν βγει από τη σειρά παραγωγής ελαττωματικό, με λίγη παραπάνω πίεση κατά τις λεγόμενες πυελικές ωθήσεις μπορεί να σπάσει, και το κακό είναι ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει συνήθως στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Εξαρτάται πάντα από την ένταση της πίεσης που θα δεχθεί ...


Αυτό συνέβη και μ’ εμένα εκείνο το βράδυ. Άρχισα να παίζω αδιάφορα το βιολοντσέλο και σκεφτόμουν τις πωλήσεις που πήγαιναν του σκοτωμού, τους πελάτες που μου ’κλειναν την πόρτα, τη διεύθυνση που με πίεζε φορτικά να πουλήσω, τη γυναίκα μου που με παράτησε πριν από τρεις μήνες και μ’ έκανε χώμα - γιατί αγάπησε λέει άλλον, το ενοίκιο, τη ΔΕΗ και τα κοινόχρηστα που χρώσταγα και σ’ όλη αυτή τη διάρκεια συνέχιζα να παίζω μηχανικά ενώ η μελωδία από το όργανο με κατέκλυζε όλο και πιο πολύ. Ένιωθα λίγο λίγο σαν να μετατρεπόταν το δωμάτιο σε μουσικό ωκεανό κι εγώ να κάνω σέρφινγκ σε μια θάλασσα από νότες! Μου άρεζε ο τρόπος που γλιστρούσαν τα δάχτυλά μου και πάλι στις χορδές, το δοξάρι που πηγαινοέρχονταν σαν μαγική μπαγκέτα, μου άρεζαν οι ήχοι που ξεχύνονταν και μου θύμιζαν μια ευτυχισμένη εποχή που μόνον όνειρα υπήρχαν γύρω μου και άφατη αισιοδοξία για το αύριο. Δάκρυσα, παρασύρθηκα για μια στιγμή από τις αναμνήσεις και τις προσδοκίες μιας νεότητας χαμένης πια κι αυτό ήταν το λάθος μου. Τα ζόμπι που σας έλεγα ξυπνήσανε απότομα, σπάσαν την ταφόπετρα και βγήκαν από τους τάφους τους. Ξαφνικά είδα τα νεανικά μου όνειρα να παίρνουν σάρκα και οστά εκεί μπροστά μου, μόνο που τώρα ήταν άσχημα, αποστεωμένα, σχεδόν άψυχα ομοιώματα γεμάτα πίκρα, μίσος και χολή για μένα. Με πλησίαζαν απειλητικά με μάτια απλανή και με τα χέρια απλωτά κι ύστερα, ενώ εγώ είχα καρφωθεί εκεί άφωνος και τρομαγμένος, να μικραίνουν, να μικραίνουν, να μικραίνουν και να μεταμορφώνονται σε κατσαρίδες, δεκάδες μαύρες κατσαρίδες που απομακρύνονταν τρέχοντας στις τρύπες τους ...


Τι είναι το μυαλό του ανθρώπου; Μια λεπτή μεμβράνη το προφυλάσσει. Αν η πίεση είναι λίγο παραπάνω απ’ το κανονικό η μεμβράνη θα σπάσει όπως ένα ελαττωματικό προφυλακτικό... Όλο μου το είναι είχε αγκιστρωθεί στις κατσαρίδες που τρέχαν στις γωνίες και στη μελωδία του Βιβάλντι που ασυναίσθητα, μηχανικά συνέχιζα να παίζω κι αυτή η μελωδία τρύπωνε μέσα μου από τις χαραμάδες του μυαλού μου και λες και μ’ εξαϋλωνε ...


Τότε ακριβώς συνέβη. Το προφυλακτικό μου έσπασε απότομα. Χιλιάδες νότες άρχισαν να βγαίνουν από το βιολοντσέλο σαν να ήτανε καρτούν και να σουλατσάρουν πετώντας σαν πεταλουδίτσες στο δωμάτιο και ξαφνικά, εκεί που δεν το περίμενα, συσπειρώθηκαν όλες μαζί απέναντί μου, μετατράπηκαν σε σπερματοζωάρια και μου επιτέθηκαν! Χιλιάδες, εκατομμύρια σπερματοζωάρια που εκτινάσσονταν απότομα, τρυπούσαν σαν μικρές βελόνες το κρανίο μου και εισχωρούσανε ταχύτατα πριν προλάβω να αμυνθώ. Διέσπασαν τους μήνιγγες κι άρχισαν να διεισδύουν στον εγκεφαλικό φλοιό κουνώντας τις ουρές τους εφιαλτικά, τα ένιωθα να διασπούν με ορμή τις ίνες του κροταφικού λοβού, να προχωράνε απειλητικά στην παρεγκεφαλίτιδα και να συγκρούονται ορμητικά με το ένα και μοναδικό ωάριο του μέσου εγκεφάλου μου. Ένα από αυτά κατάφερε να το τρυπήσει κι άρχισε να εισχωρεί διεισδύοντας μέχρι τον πυρήνα του ...


Ξάφνου διαπίστωσα ότι συνέλαβα. Γκαστρώθηκα. Εδώ, μέσα στις σάλπιγγες του μέσου εγκεφάλου μου. Κατάλαβα αμέσως πως το κρανίο μου θ’ άρχιζε να φουσκώνει μήνα το μήνα και σε εννέα μήνες θα ξεγεννούσα όπως ο Δίας, μέσα από το κεφάλι μου, ένα πλάσμα μοναδικό και υπέροχο όπως κι εκείνος. Ένα πλάσμα που θα με λύτρωνε από τη μοναξιά μ’ ένα του χάδιΉ την αρμονία που την έλεγαν Ρηνούλα, Αλοζανφάν, Λιβάδι, και την είχα δει κάποτε, νέος, μέσα στα όνειρα των αδερφών Ταβιάνι. Τη Ρηνούλα, τον έρωτα των παιδικών μου χρόνων με τις λεπτές κοτσίδες και τ’ ανοιξιάτικο χαμόγελο που θα μ’ έπαιρνε μακριά από τη μιζέρια, στο δικό της κόσμο με τα χίλια χρώματα ...


Ήμουν βέβαιος πως αν έκανα εκείνη τη στιγμή υπερηχογράφημα θα μου έλεγαν «συγχαρητήρια κύριε, είναι κορίτσι, θα γίνετε μια υπέροχη μανούλα» αλλά το ήξερα ήδη, δεν είχα ανάγκη τη σύγχρονη τεχνολογία να μου το επιβεβαιώσει. Ήταν γένους θηλυκού το πλασματάκι που κυοφορούσα, ίσως ο ίδιος μου ο εαυτός που τον εγκυμονούσα για να ξαναγεννηθεί, να γίνει ύπαρξη από την ανυπαρξία που μέχρι τότε ζούσα. Όλος μου ο εγκέφαλος έγινε μια τεράστια μήτρα, εγώ ήμουν η μάνα του παιδιού, εγώ ήμουν κι ο πατέρας της Ρηνούλας, εγώ ήμουν και το έμβρυο που κυοφορούσα μέσα μου κι αυτή μου η ανακάλυψη με συντάραξε ...


Στην αρχή σκέφτηκα να κάτσω αμέσως να πλέξω ζιπουνάκια, ν’ αγοράσω και μια πιπίλα οπωσδήποτε αλλά διαπίστωσα με τρόμο ότι ο χρόνος έτρεχε αλλοιωμένα, με διαφορετικές ταχύτητες σ’ αυτή τη διάσταση που βρέθηκα. Κάθε τέταρτο της ώρας ισοδυναμούσε με έναν ολόκληρο μήνα, το κεφάλι μου άρχισε ήδη να μεγαλώνει σαν να ήμουν κιόλας στον τρίτο μήνα μου. Έπρεπε να βιαστώ, προείχε πάνω απ’ όλα να βρω μια μαμή. Ποια μαμή όμως θα ήταν η κατάλληλη; Χτύπησα βίαια το κεφάλι μου με το χέρι μου «Σκέψου, σκέψου, think, think» ... Ένας σιδεράς! Ένας γύφτος σιδεράς που θ’ ανοίξει το κεφάλι μου την κατάλληλη στιγμή βαρώντας το με το βαρύ σφυρί του όπως έκανε ο Ήφαιστος με το κεφάλι του Δία! Πού θα τον έβρισκα όμως...


Μ’ έπιασε πανικός, η ώρα περνούσε. Θα προλάβαινα; Είχα καιρό μπροστά μου; Κι αν έβγαινε εφταμηνίτικο; ...; Πήρα το σακάκι μου κι ετοιμάστηκα να βγω έξω, να τον ψάξω, όταν μου πέρασε μια φοβερή σκέψη που με παρέλυσε: Το κεφάλι μου σε λίγο θα γινόταν τούμπανο, θα έδινα στόχο έξω στο δρόμο. Οι άνθρωποι είναι κακοί, αν με έπιαναν; Μπορεί ... μπορεί να μου έκαναν έκτρωση! Βρέθηκα σε απόγνωση, έπρεπε οπωσδήποτε να βρω τρόπο να καλύψω το κεφάλι μου, να μη δώσω στόχο ...


Πήρα αμέσως την απόφασή μου. Άνοιξα γρήγορα ένα κουτάκι από το εμπόρευμα, έβγαλα ένα προφυλακτικό, το μεγαλύτερο σε μέγεθος - Giga Size maximum -κι άρχισα με πυρετώδεις κινήσεις να το φοράω στο κεφάλι μου. Ίδρωσα, ήταν στενό γαμώτο, βόγκηξα αλλά εντέλει τα κατάφερα! Ελαστικό όπως ήταν μου ήρθε κουτί. Έριξα μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη - τέλεια, ότι πρέπει για να μην τραβήξω κανενός την προσοχή. Το μόνο που με χαλούσε ήταν το σακουλάκι του στην κορυφή του κεφαλιού που παρέμενε όρθιο σαν καρούμπαλο.


Βγήκα αμέσως έξω και πήρα τους δρόμους νυχτιάτικα με την καπότα στο κεφάλι. Δεν είχα καλή ορατότητα έτσι όπως μου κάλυπτε η μεμβράνη τα μάτια, έβλεπα όμως αρκετά καλά για να ξεχωρίζω τις σιλουέτες των περαστικών. Τους σταματούσα και τους ρωτούσα όλο αγωνία «μήπως είδατε τη μαμή;» «Ποια μαμή;» ρωτούσαν έντρομοι. «Τον γύφτο που θα με ξεγεννήσει» φώναζα ανυπόμονα. Κάποιοι άρχισαν να ουρλιάζουν, νόμιζαν ότι φοράω κάλτσα στο κεφάλι και θέλω να τους ληστέψω. Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κανείς για να μην ξεχωρίζει μια καπότα από μια κάλτσα; ... Κάποιοι ενδιαφέρθηκαν, στείλαν ένα νοσοκομειακό να με φροντίσει. «Γρήγορα σας παρακαλώ, γρήγορα» είπα στους νοσοκόμους, «είμαι σ’ ενδιαφέρουσα και βρίσκομαι στις μέρες μου». «Μην ανησυχείτε μαντάμ» μου είπαν, «μας έχει ξανατύχει».


Στο μαιευτήριο όλα ήταν καθαρά, κάτασπρα. Με ετοιμάσανε για το χειρουργείο, μου φόρεσαν ένα πράσινο πουκάμισο -; διαπίστωσα ότι ήταν άβολο γιατί μου μπλόκαρε τα χέρια. Εγώ επέμενα να έρθει ο γύφτος, δεν τον φέρνανε, με κλείδωσαν μόνο μου σ’ ένα λευκό δωμάτιο. Η ώρα μου πλησίαζε, το ένιωθα που κλωτσούσε κι αυτοί αδιαφορούσαν! Άρχισα να χτυπάω το κεφάλι μου στα κάγκελα, να βροντάω με τα πόδια μου την πόρτα «Γεννάω ρε, γεννάω, φέρτε μου τον γύφτο γαμώτο! ...;» Με δέσανε στις αλυσίδες. Κατάλαβα, δεν θέλανε να γεννηθώ, προτιμούσαν να παραμείνω στην ανυπαρξία. Αποφάσισα να ξεγεννήσω μόνος μου όπως το κάνανε οι αγρότισσες στα χωράφια. Πήρα φόρα κι έδωσα μ’ όλη μου τη δύναμη μια κουτουλιά στον τοίχο, ούρλιαξα! Το κεφάλι μου γέμισε αίματα, δε μ’ ένοιαζε. Έσφιξα τα δόντια μου κι έκοψα τον ομφάλιο λώρο. Τι πόνος Θεέ μου! ...


Μετά δε θυμάμαι τίποτε άλλο. Με βάλανε σ’ ένα κρεβάτι. Όταν συνήλθα μου το είπανε με τρόπο. Το παιδί ήταν νεκρό. Η αρμονία, η μικρή μου Ρηνούλα, η μικρούλα μου γλυκιά ελπίδα ήταν ένα άψυχο κορμάκι. Δεν θα ένιωθα ποτέ το χάδι της. Ήμουν καταδικασμένος να σέρνω το σαρκίο μου μέσα σε μοναξιά αβάσταχτη, μέχρι το Τέλος ... Η μοναξιά είναι επιλογή ζωής. Την επιλέγουν εκείνοι που την απεχθάνονται και τη μισούν περισσότερο απ’ όλα.


Ίσως ξαναβρεθούμε φίλοι μου. Στους λαβύρινθους του διαδικτύου, στο δρόμο τυχαία ή σε καμιά καφετέρια. Μη φοβηθείτε και μην αλλάξετε δρόμο μόλις με δείτε, δεν φοράω πλέον καπότες στο κεφάλι. Άλλωστε κυκλοφορώ μ’ ένα χαρτί που λέει πως είμαι αποθεραπευμένος, πως μπήκα στο πρόγραμμα επανένταξης και είμαι ακίνδυνος. Δε χρειαζόταν βέβαια ιατρική πιστοποίηση γι αυτό, πάντοτε ήμουν ακίνδυνος για όλους - τη εξαιρέσει εμού του ιδίου.


Είτε βρεθούμε όμως είτε όχι, μην υποτιμάτε ποτέ τα όνειρα και τις βαθύτερες επιθυμίες σας. Δώστε τους αέρα να αναπνεύσουν, μην τα θάβετε και μην τα περιπαίζετε. Αν όμως τύχει και το κάνετε, μην υπερτιμάτε τουλάχιστο τα προφυλακτικά. Διαβάζετε πάντοτε τις οδηγίες χρήσεως, φορέστε τα αργά και με προσοχή να εφαρμόσουν σωστά. Σας προφυλάσσουν αποτελεσματικά από κάθε μολυσματική νόσο του μυαλού ... Προσέξτε όμως τις πυελικές ωθήσεις. Αν η πίεση είναι παραπάνω απ' την κανονική κινδυνεύουν να σπάσουν. Και τότε, τα ζόμπι που θάψατε θα σας επισκεφτούν. Και η εκδίκησή τους, να το ξέρετε, θα είναι τρομερή ...

του Γιώργου Φωτεινού