Να μαι φως...

Το φως πάντα δραπετεύει από το σκοτάδι. Γίνεται πουλί και φτερουγίζει ελεύθερο σε ουρανούς, πάνω από καθαρές θάλασσες... Όσο κι αν προσπαθείς να το εγκλωβίσεις, αυτό πετάει και φεύγει μακρυά από ότι το βυθίζει...

Στο δρόμο του ουράνιου τόξου

Είχα χρόνια να δω ουράνιο τόξο. Θέλεις η ζωή στην πόλη που δεν αφήνει ανοιχτούς ουρανούς, θέλεις τα τόσα που έχουμε να προλάβουμε και να κάνουμε, ίσως ακόμη και η εκδίκηση της φύσης που πλησιάζει... πολλά αυτά που μας το κρύβουν.


Η μυστηριακή αφή του ουράνιου τόξου στην ιστορία είναι εμφανής από τις πολλές μυθολογίες διαφόρων λαών που το θεωρούσαν σχεδόν πάντα ως ένα μονοπάτι μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ θεού και ανθρώπου. Στη δική μας μυθολογία η δημιουργός του μονοπατιού ονομάστηκε Ίρις. Στην εβραϊκή μυθολογία ήταν ένα σημάδι από το θεό προς τον Νώε και μια υπόσχεση πως δεν θα πλημμυρήσει ξανά ο κόσμος.


Στον παράξενο νανόκοσμο της κβαντικής φυσικής τα πάντα έχουν σωματίδιακη αλλά και κυματική φύση. Ανάλογα με το φαινόμενο που θέλουμε να εξηγήσουμε διαλέγουμε και ποια φύση μας βολεύει. Το φως, η ηλεκτρομαγνητική αυτή ενέργεια που ταξιδεύει ερμηνεύτηκε στους αιώνες και ως σωματίδια από τον Νεύτωνα και άλλους (φωτόνια με ταχύτητα και ορμή αλλά όχι μάζα από τον Einstein), αλλά και ως κύματα από τον Huygens και τον Young. Ας δούμε για λίγο το φως ως κύματα. Περνώντας το κύμα από ένα μέσο π.χ. αέρα σε ένα άλλο π.χ. ένα πρίσμα γυαλιού ή μια σταγόνα νερό προσπίπτοντας σε γωνία τότε το κύμα αυτό θα επιβραδυνθεί αλλά μερικώς και έτσι θα αλλάξει λιγάκι πορεία. Σαν να σπρώχνουμε ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ από την άσφαλτο στο γρασίδι αλλά σε γωνία. Το κάθε μέσο όπως το νερό η ο αέρας έχει το δικό του δείκτη διάθλασης φυσικά αλλά αυτός αλλάζει και λιγάκι με το κάθε κύμα. Το νερό δηλαδή θα επιβραδύνει σε διαφορετικό βαθμό το κόκκινο φως από το μπλε και έτσι το κάθε χρώμα θα αλλάξει διαφορετικά την κατεύθυνση του. Όπως το γρασίδι θα επηρεάσει τη πορεία διαφορετικά σε διαφορετικά καρότσια.


Όταν λοιπόν λευκό φως που αποτελείται από πολλά χρώματα πέσει πάνω σε μια σταγόνα φωτός, το κάθε χρώμα θα στρίψει σε λιγάκι διαφορετικές γωνίες. Από το πίσω μέρος της σταγόνας το περισσότερο φως θα ξαναβγεί και θα συνεχίσει το ταξίδι του όμως ένα μέρος θα ανακλαστεί και έτσι με τα χρώματα διαχωρισμένα πλέον θα επιστρέψει προς τα μάτια μας. Ενώ λοιπόν το φως ξεκίνησε από τον ήλιο αναμεμιγμένο ως λευκό, με την προβολή σταγόνων νερού στον αέρα, εμείς θα δούμε τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ο σύγχρονος του λόρδου Βύρωνα ρομαντικός ποιητής John Keats έγραψε πως η μαγεία του ουράνιου τόξου χάθηκε μόλις το άγγιξε η επιστήμη. Έχει δίκαιο, όμως όταν ο Νεύτωνας τοποθετούσε ένα πρίσμα μπρος στο φως που τρύπαγε τα παράθυρα του σπιτιού του, μας άνοιγε ένα άλλο παράθυρο ενός άλλου σπιτιού περισσότερου μαγικού. Του σπιτιού που φυλάσσονται κλειδωμένα τα μυστήρια της φύσης.

Numa Numa yeeeeeeeeeh

Πάρτε το μαγιό σας, το καπέλο σας, κλείστε τον καταραμένο υπολογιστή και φύγετε για τη θάλασσα. Μην δω σχόλια σήμερα. Άντε κουνηθείτε... Ας βγούμε στον ήλιο! Σαν τα σαλιγκάρια...

Numa Numa yeeeeeeeeeh

Παιχνιδίσματα με το φως...

Το αέρινο πέταγμα του χαρταετού

Να μουν χαρταετός... να πετάξω στον γαλανό ουρανό. Μόνο για μια στιγμή. Ένα τραγούδι να τραγουδήσω και να ξαναχαθώ στους αιθέρες. Να ανέβω ψηλά.

Εκεί που μόνο η αγάπη μπορεί να φτάσει...

Ώρες ξεγνοιασιάς

Αφιερωμένο στην παρέα... στον αρκουδίτσο και τη μικρή του που βλέπουν παράσταση καραγκιόζη...

Ήλιος θεός

Φίλο τον ήλιο θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό

Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά

Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός

Γιατί βαρέθηκα το γκρι κι όλα τα χρώματα που «παίζουν» τελευταία κι ας είναι κι απ' τα αγαπημένα μου.

Γιατί κουράστηκα να ασχολούμαι με ανθρώπους που τελικά δεν το αξίζουν.Μπορώ και μόνη μου.

Γιατί ναι, καλός ο χειμώνας, μα πολύ «σκούρος» - θέλω τώρα κάτι πιο φωτεινό. Και είναι καλοκαίρι και δεν θέλω να έρθουν ακόμα τα Χριστούγεννα!

Γιατί τα ηλιοτρόπια είναι από τα αγαπημένα μου λουλούδια και το κίτρινο είναι γεμάτο φως.

Γιατί έτσι νιώθω καλύτερα όταν όλα είναι ξεκάθαρα, ήρεμα και φωτεινά.

Και γιατί μου άρεσε το τραγούδι και ναι, υπάρχουν και τέτοιοι ανθρώποι!



Ένα φωτεινό λιβάδι από ηλιοτρόπια σκάει σαν προβολέας μέσα στο θαμπό μυαλό μου. Σαν διαφήμιση απορρυπαντικού ένας μάγκας Θεός, παίρνει το μαγικό σφουγγάρι του και καθαρίζει τα πάντα. Το φωτεινό λιβάδι από μικρούς ήλιους απλώνεται παντού λαμπερό και αστείρευτο.
Πλησιάζω ένα λουλούδι, το κόβω και εκείνο μεταμορφώνεται σε καφτό ουράνιο ήλιο. Πριν προλάβει να σβήσει, δαγκώνω λίγο από την άκρη του........

- Χμμμ!!! Ωραία όνειρα βλέπεις, θα πει κάποιος.

- Και λοιπόν, δες τα και συ.
- Μα δεν μπορώ.
Τότε φτιάξ' τα. Ούτε 'γω μπορώ πάντα. Αλλά μπορώ να τα φτιάχνω. Όλοι μπορούν λίγο πολύ.
Φτιάξε το λιβάδι σου, διάλεξε το λουλούδι σου και πάρε τον ήλιο σου. Μετά καν΄τον μια χαψιά.

Μην νομίζεις ότι θα λιγοστέψει. Υπάρχει άπειρος για όλους.
Επίσης, να μην πιστέψεις ποτέ όσους σου πουν ότι δε δικαιούσαι. Λένε ψέμματα. Επίσης ποτέ μην πιστέψεις όσους λένε ότι ο ήλιος είναι για φωτίζει μόνο το έξω. Είναι και για μέσα, μη σου
πω ότι είναι κυρίως για μέσα. Και να ξέρεις ότι ο ήλιος αυτός δεν προκαλεί κακό. Ίσως προκαλεί αμηχανία στους άλλους αλλά δεν ενδιαφέρει καθόλου.

Ξέρεις μια ιδέα είναι όλα. Ένα κλικ ή flash ή φύσημα ή όπως θέλεις πες το. Το ΄χεις.

Μη βιαστείς. Όποτε θελήσεις πάρε λίγο ήλιο μέσα σου.

Προλαβαίνεις.

Αλήθεια και ψέμα...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάποτε η Αλήθεια ,ήταν μια πανέμορφη γυναίκα.Όλος ο κόσμος την αγαπούσε και την έβαζε στο σιτίτι του. Από την άλλη μεριά, ένα κακάσχημο τέρας,που μόνο στην όψη του τρόμαζε τους ανθρώπους,αναγκαζόταν να ζει κρυμμένο στις σπηλιές,πάντα έβρισκε τις πόρτες του κόσμου κλειστές για αυτό...

Έτσι λοιπόν αποφάσισε να κυρήξει πόλεμο στην αλήθεια...

Βρέθηκαν σε ένα ξέφωτο έτοιμοι για Μάχη .. Δέκα μέρες και δέκα νύχτες πάλευαν ασταμάτητα,τα σπαθιά τους έβγαζαν φλόγες,τίποτα δεν σταμάταγε το Ψέμα μέχρι να υπάρξει κάποιος νικητής. Η Αλήθεια πάλευε με όλη της την δύναμη.Η κούραση ήταν χαραγμένη στα πρόσωπα τους , αλλά κανείς νικητής κανείς νικημένος ακόμα.

Για μια στιγμή βρήκαν το κουράγιο να σηκώσουν και οι δυο τα σπαθιά τους,η ένταση ήταν στο ζενίθ της,ο στόχος ήταν το κεφάλι του αλλουνού.. Τι σύμπτωση όμως...Η Αλήθεια κατάφερε να κόψει το κεφάλι του Ψέματος και το Ψεμα να κόψει το κεφάλι της Αλήθειας...

Για μια στιγμή σιγή... Άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά τα κεφάλια τους. Δυστυχώς όμως η Αλήθεια πήρε το κεφάλι του Ψέματος και το Ψέμα το κεφάλι της Αλήθειας.....

Και απο τότε ο κόσμος δυσκολεύετε να τους αναγνωρίσει..Το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα.....

Κάπου πάνω από το ουράνιο τόξο

Ο καθένας μας στην ζωή του ζωγραφίζει το δικό του ουράνιο τόξο, με τα δικά του χρώματα, μετά από τις βροχές του και τις καταιγίδες του, μόλις ξαναβλέπει τον ήλιο να στεγνώνει τις στάλες της μπόρας.
Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ότι "η μπόρα πέρασε" και βλέπεις τα σύννεφα να απομακρύνονται σιγά σιγά, όταν τα τρυπά το φως και καταλαβαίνεις ότι μπορείς να αφήσεις για κάποιες στιγμές τα όπλα κάτω και να ξεκουραστείς για την επόμενη καταιγίδα. Και ακριβώς την ίδια στιγμή, βλέπεις το δικό σου ουράνιο τόξο να σχηματίζεται και του βάζεις κι άλλα χρώματα και το απολαμβάνεις να λάμπει και μετά να ξεθωριάζει.

Το δικό μου ουράνιο τόξο, χρειάζεται λίγη περισσότερη δουλειά, όχι γιατί ήταν μεγάλη η καταιγίδα ή λίγο το φως, αλλά γιατί θέλω να το φτιάξω από την αρχή μόνη μου.
Να το βάψω, να το πλάσω σε πολύχρωμο αστέρι και μετά να το φυσήξω στον ουρανό, ώστε να το δω στην επόμενη βροχή και να με οδηγήσει στον ήλιο.
Και όταν το χρειαστώ, να το κατεβάσω από τον ουρανό και να το ξαναζωγραφίσω.

Ωδή στο καλοκαίρι

Καλοκαίρι σημαίνει ζέστη πολύ,
καλοκαίρι σημαίνει ανοιχτό το κλουβί,
το καναρίνι το σκάει και πάει διακοπές,
με την κίσσα τη μαύρη κάνει τρέλες πολλές.

Καλοκαίρι σημαίνει αστέρια, φεγγάρι,
και κομήτες να φέγγουν, να περνούν από πλάι,
και στο τέλος τ’αστέρια συναντούν το φεγγάρι,
κι οι κομήτες να μένουν να κρατούν το φανάρι.

Καλοκαίρι σημαίνει ταξίδι στο πλοίο
μες στο άσπρο ποτάμι που δεν είναι δα κρύο,
που τυλίγει τη μαύρη, όμορφη λάβα
και την κάνει να μοιάζει πλημμυρισμένη κάβα.

Καλοκαίρι σημαίνει ποτά και σφηνάκια
κι άμα ‘μπεις’ μες στο ‘μπαρ’ έχεις έξτρα δωράκια,
μετά σε κερνάνε τζάμπα παρτίδες
π’αν δεν είναι μπόμπες, κάνουν ‘πρώτες σελίδες’.

Καλοκαίρι σημαίνει αυγή στην καρδιά σου,
που μόλις τελειώσει και φύγει μακριά σου,
το καναρίνι γυρνάει, ο κομήτης το σκάει,
το πλοίο βουλιάζει και το ‘μπαρ’ έχει κλείσει...

Ποίημα του Θωμά Σπυρίδη

Υπέροχος κόσμος

I see trees of green
Red roses too
I see them bloom
For me and you

And I think to myself
What a Wonderful World

The colors of the rainbows
So pretty in the sky
Are also on the faces
Of people going by

I see friends shaking hands
Saying - How do you do?
They're only saying
I love you

And I think to myself
What a Wonderful World

Ohhhhh, yesss...

Mατιές στο φως...

Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ.


Για να βρω τα παράθυρα.


Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγοριά.


Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τα βρω.


Και καλύτερα ίσως να μην τα βρω.


Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξερει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.



Κ. Π. Καβάφης

Οι φωτογραφίες είναι των... Demmy, Ghali, Mανώλου, Δεμερτζή, Καζαμία...