Είμαι στο μώλο...

Είπε: θ’ ανάψω εφτά φωτιές στη νύχτα
Εφτά νερά θα δέσω στα μαλλιά σου
Εφτά βδομάδες θα νηστέψω το τραγούδι.
Τ’ άσπρο άλογο μονάχα θα κρατήσω
Να φέγγει από γυαλί και φως ο αγέρας.



Έφυγε καβαλάρης, και το Σάββατο
Γύρισε παντρεμένος μ’ ένα σύννεφο
Την Κυριακή, κοκκίνισαν τα μήλα.



Πίσω απ’ τα χρυσά βουνά, λιοκαμένο παλικάρι
Κόκκινο σου αγόρασα πουκάμισο, κόκκινα παπούτσια στο παζάρι,
Τ’ άλογο έφυγε στη θάλασσα, ο ήλιος κόπηκε στη μέση
Τώρα τα χρυσά, τώρα τα κόκκινα, ποιος θα τα φορέσει;



Ψηλά, ψηλά, τα κορφοβούνια της χαράς.
Αχ, θα με ρίξει απ’ το μπαλκόνι ο αέρας.



Στα μαγαζάκια της ακρογιαλιάς
Πουλάνε χίλια καθρεφτάκια
Και σ’ όλα μέσα η εικόνα σου



Γελάει με τα’ άσπρα αστέρια της...
Και τα σφουγγάρια απ’ το καρφί τους πέφτουνε.
Κι ο κρότος κόκκινος βροντάει μες στη Δευτέρα.

«…ρώγα τη ρώγα σφίγγει το σταφύλι
φιλί φιλί ανεβαίνει ο έρωτας
η αλυσιδίτσα στο λαιμό σου
τ’ αστράκι της αυγής στα φύλλα



σκοινιά καράβια και φανάρια
γλάροι καθρέφτες και καρποίτα κατάρτια μπουμπουκιάσανε
όμορφη, Θεέ μου, που ‘ναι η πλάση
απ’ όλα πίνω το γαλάζιο
κι ακόμα, Θεέ μου, να μεθύσω»

Γιάννης Ρίτσος, «Τραγούδια τ’ ουρανού και του νερού»

Μια βραδυά στο υπαίθριο θεατράκι...

Στο μικρό ανοιχτό θεατράκι του δάσους, ένα γλυκό απόγευμα του Αυγούστου, ανηφορήσαμε για να παρακολουθήσουμε τη συναυλία από την Ορχήστρα των Αφιερωμάτων.

Ο καιρός που εδώ πάνω στα Βόρεια είναι άτακτος, συναίνεσε τούτο το δειλινό να είναι καλός μαζί μας. Το φεγγάρι, την ώρα που φτάσαμε είχε ήδη ξεκινήσει την πορεία του για την κορφή του ουρανού.
Εκεί ψηλά από το λόφο αγναντεύεις την πόλη ολάκερη. Σα πολύχρωμο χαλί στρωμένο στο σαλόνι της γης. Ονειρική, τυλιγμένη μέσα σε μια ομίχλη που την κάνει να μοιάζει ακόμη πιο απόκοσμη.
Συνάντησα ανθρώπους από τα παλιά. Ανθρώπους που κάποτε είχαμε κοινά όνειρα. Ανθρώπους γητεμένους από τις μελωδίες. Από τις νότες και τους ήχους. Υπηρέτες πιστούς της μουσικής που το πέρασμα του χρόνου δεν ξεθώριασε τον έρωτα τους αυτό.
Η νύχτα έπεσα, τα φώτα άναψαν και η μουσική μαζί με τις μελωδικές φωνές τύλιξαν το δάσος. Ένα βράδυ αναπόλησης. Είχα καιρό να ακούσω τόσα πολλά αγαπημένα τραγούδια μαζί... Είχα καιρό να τραγουδήσω μαζί με τόσους πολλούς συμπολίτες μου και να το ευχαριστηθώ...

Ώρες ώρες, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε μια μυσταγωγία, σε μια συνουσία μυστική...

Στα μοναδικά και αξιοσημείωτα της βραδυάς:

...ο κόσμος δε σταμάτησε ούτε λεπτό να συνοδεύει τους καλλιτέχνες, από το πρώτο τραγούδι στις 21:45, που μας χάρισε η Ανθή, ώς το τελευταίο τέσσερεις ώρες αργότερα, το «Ας κρατήσουν οι χοροί» που όλοι οι συντελεστές της βραδυάς τραγούδησαν επί σκηνής...

...εντυπωσιακή και πέρα κάθε προηγουμένου η υποδοχή του Κώστα, εντυπωσιακή η συμμετοχή του κόσμου στο πρώτο του τραγούδι το «Βάρα νταγερέ», μιας εξαιρετικής ερμηνείας όπου όλο το θεατράκι όρθιο χειροκροτεί!

...Ανθή και Κωνσταντίνα, επιβεβαίωσαν όσους τις χαρακτηρίζουν ΚΥΡΙΕΣ τόσο σε φωνή όσο και σε παρουσία...

...όταν ακούω τον Κώστα ριγώ, όπου βρω τη δυνατότητα να τον ακούσω το επιδιώκω, έτσι και τώρα, και τον ευχαριστώ που μπόρεσα να τραγουδήσω μια ακόμα φορα μαζί του το «Κάποτε κάποια μέρα»...

...όσο για το δικό μας παραμύθι, το χτίσαμε κι αυτό με τον Βαλάντη επί σκηνής και εμάς ως «παιδική» χορωδία, υπέροχο αίσθημα...

...ήταν εκεί και ο «γέρο-νέγρο Τζιμ» τον έφερε μαζί του ένα πειρατικό, πήγε να φύγει κάποια στιγμή αλλά τον κράτησαν ως το τέλος τα παιδιά της ορχήστρας...

Ορχήστρα Συμφωνιών, σταθερή αξία στο ελληνικό τραγούδι και φρόντισαν να μας το υπενθυμίσουν «χτυπώντας» μέσα μας μερικές ευαίσθητες χορδές...

Όσοι βρεθήκαμε εκεί, σίγουρα νιώσαμε τη μαγεία της βραδυάς.

Ανθή και Κωνσταντίνα σε μια αναμνηστική φωτογραφία πριν τη συναυλία...

Η πόλη απέναντι, την ώρα του δειλινού μοιάζει απόκοσμη και μαγική...

Στο ξύλινο σπιτάκι για τα εισητήρια, που του έδωσαν χρώμα με τα graffiti...

Tα εισητήρια της συναυλίας, από την Ορχήστρα των Αφιερωμάτων...

Ανθή και Κώστας, το δίδυμο που μαγεύει με τις μεθυστικές φωνές του. Σαν παλιό κρασί..

Ακόμη μία εικαστική παρέμβαση με graffiti's στις πέτρες από το θεατράκι...

Ο κόσμος έχει αρχίσει να έρχεται πολύ πριν την καθορισμένη ώρα...

Είναι όμορφα εδώ πάνω μέσα στο δάσος. Και έχει δροσιά...

Τα μηχανήματα έχουν στηθεί και γίνονται οι τελευταίες πρόβες...

Υπέροχοι χρωματισμοί στις πέτρες που περιτριγυρίζουν το μικρό υπαίθριο θεατράκι...

Χτισμένο αμφιθεατρικά περιμένει να γεμίσει από κόσμο σε λίγο...

Η Ορχήστρα των Συμφιωνών ενώ κάνει πρόβες πριν τη συναυλία...

Τα όργανα κουρδίζονται, κι οι ήχοι δοκιμάζονται. Να είναι όλα έτοιμα...

Τα μικρόφωνα ρυθμίζονται κι αυτά ενώ το βράδυ πέφτει στην πόλη...

Όλοι συγκεντρωμένοι στις πρόβες. Στη μουσική τους και στις νότες τους...

Τα χρώματα στο δάσος είναι υπέροχα. Ο ήλιος χαιδεύει τα φυλλώματα...

Και οι αχτίδες του παίζουν ανάμμεσα στα δέντρα και τις πλαγιές...

Η μουσικοί επί σκηνής εξακολουθούν την πρόβα τους...

Γαλήνη μέσα στο υπέροχο τοπίο με συντροφιά όμορφα ακούσματα...

Οι συνεργάτες της Ορχήστρας Συμφωνιών έτοιμοι για την συναυλία...

Έτοιμοι να υποδεχτούν τον κόσμο που θα ανέβει στο υπαίθριο θεατράκι...

Στιγμές υπέροχες. Στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις μοναδικά...

Με φόντο τον ήλιο που δύει μια φωτογραφία με πλάνο την ορχήστρα...

Ειδικό σπιτάκι, για τα συνεργεία της τηλεόρασης που υποστήριζουν τις εκδηλώσεις...

Ένα χαμόγελο γλυκό από την Ανθούλα που ετοιμάζει τα τραγούδια της...

Όλα είναι όμορφα εδώ πάνω στο δάσος. Κι η μουσική σκηνή σε οργασμό...

Η Ανθή ενώ προβάρει τα τραγούδια της με τα παιδιά της ορχήστρας...

Οι τελευταίες παρατηρήσεις στον ηχολήπτη από την Κωνσταντίνα...

Νότες, διέσεις και υφέσεις, και η διάθεση ανεβάζει θερμοκρασία στο θεατράκι...

Η Κωνσταντίνα ενώ προβάρει τα τραγούδια της με τις οδηγίες του Κώστα...

Τραγούδια διαχρονικά από το παρελθόν που όλοι αγαπάμε και έχουμε σιγοτραγούδησει...

Κατάμεστο το θετράκι παρασύρεται από τους ρυθμούς της μουσικής...

Ένα χαμόγελο μεγάλο από μια γλυκειά κυρία που με την παρέα της απολαμβάνει τη βραδυά...

Όλοι επί σκηνής τραγουδάνε το τελευταίο τραγούδι της βραδυάς...

Ο κόσμος δίνει συγχαρητήρια με το τέλος της συναυλίας, για την υπέροχη βραδυά που μας χάρισε η μουσική ομάδα της πόλης...

Στο νησάκι της Κυρά Φροσύνης

Το Νησάκι είναι ένας γραφικότατος οικισμός που συγκροτείται από εκατό περίπου οικογένειες. Κάνοντας το γύρο του νησιού, θα δείτε τα απλά παραδοσιακά σπίτια με τους πανέμορφους κήπους, τα στενά πλακόστρωτα σοκάκια και τα διάφορα καταστήματα με εκθέματα της γιαννιώτικης παραδοσιακής λαϊκής τέχνης.

Κάθε γωνιά του νησιού είναι πλημμυρισμένη από πεύκα, πλατάνια και κυπαρίσσια, ενώ ιδιαίτερα αξιόλογα είναι και τα επτά μοναστήρια που υπάρχουν εκεί και ανέδειξαν στο παρελθόν το μέρος σε ένα σπουδαίο χώρο μοναχισμού.

Θα δοκιμάσετε τους λαχταριστούς ασυνήθιστους τοπικούς μεζέδες, όπως είναι τα βατραχοπόδαρα και τα χέλια και θα θαυμάσετε τα διάσημα ασημένια κοσμήματα και τα σκαλιστά αντικείμενα των Γιαννιωτών τεχνιτών.

Στο Νησάκι βρίσκεται το Μουσείο Αλή Πασά, το μέρος όπου θανατώθηκε ο θρυλικός Αλής. Θα δείτε τον οντά του Πασά και τις τρύπες στο Πάτωμα από τις σφαίρες που τον σκότωσαν, τοπικές ενδυμασίες και έγγραφα της εποχής καθώς και προσωπικά αντικείμενα του Αλή Πασά και της κυρά-Φροσύνης. Ο Αλή, που είχε κι αυτός ερωτευτεί την όμορφη γυναίκα, της ορκίστηκε ότι θα τακτοποιήοει το ζήτημα και το ανέλαβε προσωπικά. Πήγε στο σπίτι της κυρά Φροσύνης και τη συνέλαβε ως μοιχό. Και για να μην κατηγορηθεί ότι έπραξε με βάση προσωπικά κίνητρα, συνέλαβε και 17άλλες Γιαννιώτισσες αμφισβητούμενης ηθικής. Οι γυναίκες καταδικάστηκαν οε θάνατο "δια πνιγμού" στηλίμνη των Ιωαννίνων. Τις έπνιξαν όλες τη νύχτα της 11ης Ιανουαρίου 1801. Το πτώμα της κυρά Φροσύνης καθώς και μερικών από τις υπόλοιπες 17 γυναίκες εκβράστηκαν στην όχθη της λίμνης, κηδεύτηκαν και θάφτηκαν. Η εκκλησία τις αναγόρευσε καλλιμάρτυρες, καθώς ο λαός ποτέ δεν πείστηκε ότι επρόκειτο για εκτέλεση καταδίκων, αλλά για θύματα μιας ακόμα θηριωδίας του Αλή πασά. Η λαϊκή παράδοση και τα δημοτικά τραγούδια απαθανάτισαν την πρωτόγνωρη αγριότητα και ο μύθος που συγκινείμέχρι και σήμερα διανθίστηκε με το πέρασμα των χρόνων.

Γυάλινη λίμνη...

Στα Γιάννενα δεν διακρίνεις ποιoς ο ουρανός και ποιά η λίμνη...
Oι μνήμες, μπερδεύονται με τη φαντασία. Ένα από τα πιο ωραία αστικά «παράθυρα» στην Ελλάδα, ένα «δώρο» της Φύσης στην πόλη.
Κοιτούσα τη Λίμνη και ένιωθα την αύρα μιας «βαλκανικής Ελβετίας». Δεν γνώριζα, όμως, για το Νησί. Αποκομμένο από την πόλη, αλλά κομμάτι της, το Νησί έχει πάνω από 100 πέτρινα, παλιά σπίτια, μονές και μνημεία και είναι φορτωμένο σκιές της Ιστορίας. Είναι ένας κόσμος από μόνο του, είναι «βαθειά» Γιάννενα, είναι ένας θαυμάσιος τόπος με μια δική του ατμόσφαιρα. Αλλά, ως τουρίστας ή φευγαλέος επισκέπτης, μπορεί ο καθένας να κατασκευάζει τους μύθους του.

Περίπατος εντός των τειχών...

"Χάραζε ο τόπος με βουνά πολλά κι ανάτελλε τα ζωντανά του, καλούς ανθρώπους και κακούς, νυφίτσες, αλεπούδες, μια λίμνη ως κόρην οφθαλμού και κάστρα πατημένα. Θα'ναι τα Γιάννενα, ψιθύρισα, στο χιόνι και στον άγριο καιρό γυάλινα και μαλαματένια.
Κι όσο πήγαινε η μέρα, σαν το βαπόρι σε καλά νερά, είδα και μιναρέδες κι άκουσα τα μπακίρια να βελάζουν..."

Κόσμος πάει κι έρχεται στη λίμνη. Άλλοι κάνουν περίπατο, άλλοι τρέχουν και άλλοι απλά κάθονται στα όμορφα πάρκα με το καταπράσινο γρασίδι, αγναντεύοντας τη λίμνη. Όλα μοιάζουν απίστευτα ήρεμα. Σαν να τα τραβά ο φακός μιας μηχανής σε αργή κίνηση. Νιώθω σα να είμαι έξω από την πραγματικότητα...

Το κάστρο, τα κρυμμένα αγάλματα μέσα στα πυκνά φυλλώματα, οι εναλλαγές σκιάς και φωτός κάνουν το τοπίο απόκοσμο. Παρόλο τον κόσμο που κινείται γύρω από τα τείχη κανένας θόρυβος δεν ταράζει τη γαλήνη του τοπίου. Μια ομάδα με κωπηλάτες μόνο που σκίζουν με αρμονία τα στάσιμα νερά της λίμνης και πολλά πουλιά. Αναμμέσα τους και πάπιες που ψάχνουν για τροφή. Ιδανικός ο χώρος για έναν πρωινό περίπατο. Σε κάνει να παίρνεις δύναμη και σου χαρίζει μόνο όμορφες σκέψεις.
Ένας καφές με θέα την λίμνη, περιμένοντας το καραβάκι που θα μας ταξίδευε μέχρι το νησάκι της Κυρά Φροσίνης...

Αύγουστος ο Πενταφάς

Ξεκίνησα τη μέρα μου σε μια υπέροχη μισοάδεια πόλη. Με κάποια από τα «Ρω του Έρωτα» στο ραδιόφωνο να με ταξιδεύουν σε γαλάζιες αναμνήσεις. Ακαταμάχητοι βασιλικοί στον κήπο να μου σπάνε τη μύτη. Ξεφυλλίζοντας χασομέρικα τον Τύπο και προσπερνάς τα κακώς κείμενα, στάθηκα στη δροσιά του καλοκαιριού. Μια καταπληκτική φωτογραφία στο «Βήμα» απ' την πυρακτωμένη Γρανάδα, όπου μια νεαρή τουρίστρια σε δημόσια κρήνη δροσίζει τα πόδια της...
Τι θα πει καλοκαίρι; Η εκδίκηση για τον χειμώνα που πέρασε και γι' αυτόν που έρχεται δριμύς. Υπερχρεωμένες ελπίδες, μες στη σκόνη, τους κρότους και τους ιούς του τρόμου. «Στους νέους δεν πρέπει να λες ψέματα αλλά να τους εμπνέεις» σημειώνει ο Κώστας Μίσσας, ο ομοσπονδιακός προπονητής μας στο μπάσκετ. Για μια νέα γενιά εθισμένη στον ηλεκτρονικό τρόπο επικοινωνίας μιλά ο ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός και διευκρινίζει: «Τα χειρόγραφα έχουν προσωπικό χαρακτήρα. Εκεί μπορεί να ανιχνευθεί η οργή, ο θυμός, η βιασύνη. Είναι αντικείμενα, μπορείς να τα βάλεις στην τσέπη της καρδιας σου».
Θυμίζει εκείνο το παλιό μαγικό σημείωμα του Μάνου Ελευθερίου για την περιπέτεια με το μολύβι. «Μ' αρέσει η μυρωδιά του. Το ελικοειδές άνθος που βγάζει η ξύστρα. Το χρατς χρατς πάνω στο χαρτί, αν είναι σκληρό το μολύβι, η γομολάστιχα για να σβήνει τα λάθη. Μόνο τα λάθη της ζωής μας δεν σβήνει και τις αθλιότητες που μας κυνηγούν».
Πάνω από είκοσι πέντε χρόνια, με τόσα πακέτα, δρόμους δεν αποκτήσαμε. Στις εθνικές οδούς τώρα θυμήθηκαν να ολοκληρώσουν τα έργα συντήρησης.
Πονοκέφαλος το μποτιλιάρισμα της εξόδου. Με πλοίο σάλπαραν για την Πάρο των διακοπών τους η Φωτεινή και ο Κωνσταντίνος.
Έτοιμοι όλοι να υποκλιθούμε την αυτοκρατορική έλευση του Αύγουστου Θεού. Για ν' αποκαλύψουμε «το μυστικό του ξερού φρύγανου μέσα από το ρυάκι των ψαλμών...».

Πλανεύτρα νύχτα...

Απολαμβάνω τη νύχτα και τις ηδονές της...