Διατάσσεσαι να επιζήσεις ...

- Περάστε κόσμε! Πουλώ ένα δάκρυ πολύτιμο!

Περάστε κόσμε ένα γέλιο μονάκριβο πουλώ!

Ε... κόσμε...
πουλώ το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον...
ελεύθερος από λύπη, ελεύθερος από χαρά
Λοιπόν
Τώρα δεν έχω πια τίποτα δικό σου
Και συ νομίζω δεν έχεις τίποτα δικό μου
Δεν απάντησε
Μου έσφιξε τα χέρια
Κι απομακρύνθηκε

Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή  Κυριακή για έναν άνθρωπο.

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα που τελειώνει η μοναξιά;

Μανόλης Αναγνωστάκης

To κείμενο πήρα από  τον Ade gia και το ακούμπησα προσεκτικά στο καραβάκι μου. Από φόβο, μην τυχόν και σπάσουν οι εύθραστες λέξεις του ...

Ο τελευταίος Παράδεισος...

Εξερεύνηση...Ηρεμία...Απομόνωση...Αναζήτηση...

Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό μόλις φύγεις από το χωριό Μπούρος και αρχίζεις να ανεβαίνεις τον χωματόδρομο για τον Κάλαμο, το Καστρί ή το Ποτάμι. Από την πρώτη κιόλας στροφή του δρόμου καταλαβαίνεις ότι αν είσαι τύπος Μύκονος-Κολωνάκι-Κηφισιά δεν πρόκειται ποτέ να σου αρέσει εδώ και δεν πρόκειται και ποτέ να βρεις εδώ κάποιον φίλο σου...


Ο τόπος τούτος είναι μόνο για όποιον του αρέσει η περιπέτεια, η εξερεύνηση, η φυσική ζωή και λίγο η ταλαιπωρία.
Εδώ ο πολιτισμός δεν έχει έρθει. Μπορεί μερικά χιλιόμετρα πάνω στα βουνά να βλέπεις τις ανεμογεννήτριες, αλλά προς Θεού, η υπόλοιπος δεν είναι ένα σύγχρονο μέρος. Ευτυχώς !!!


Σαν να πέρασες ξαφνικά μέσα από μία ρωγμή του χρόνου, εδώ θα ζήσεις σαν να βρίσκεσαι μερικές δεκαετίες πίσω. Τότε που οι άνθρωποι πήγαιναν στη θάλασσα όχι για να κάνουν φιγούρα το νέο μαγιό ή τη σαγιονάρα, αλλά για να διασκεδάσουν παίζοντας παιχνίδια στην άμμο και κολυμπώντας στα καταγάλανα νερά ή βγάζοντας πεταλίδες από τα βράχια.
Εδώ θα βρεις την αυθεντική ομορφιά της παραλίας. Με το που ξυπνάς το πρωί, βλέπεις αυτό το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και νιώθεις ένας ναυαγός, ένας νέος Ροβινσώνας στην απεραντοσύνη του πελάγους...


Τα καταγάλανα νερά και οι γλάροι που πετούν δίπλα σου, συνθέτουν ένα τοπίο απόλυτης χαράς και χαλάρωσης, απομακρύνοντας τις σκοτούρες της πόλης, οι οποίες μένουν στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας. Το παιχνίδισμα του φωτός με το κυματάκι που προκαλεί η πορεία του καραβιού και το πέταγμα των γλάρων σχεδόν πάνω από το κεφάλι σου είναι τα μοναδικά πράγματα που αυτή τη στιγμή σκέφτεται το μυαλό. Η απόδρασή μόλις έχει αρχίσει και ήδη νιώθεις μέσα σου την ηρεμία και την γαλήνη της ψυχής σου...

Ο τόπος τούτος, είναι τελικά ο τελευταίος Παράδεισος...


ΥΓ. Αφιερωμένο σε μια κυρά Αρχόντισσα...

Το πιο μακρύ ταξίδι μου, εσύ...

«Λατρεύω τα ταξίδια. Μισώ όμως τις αφίξεις», έλεγε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Είμαι καχύποπτη απέναντι στους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι δεν τους αρέσουν τα ταξίδια, αυτή η μαγική μορφή φυγής από τον τόπο σου και συνάμα επιστροφής στον εαυτό σου, ανακάλυψης και μυσταγωγίας. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες όλοι σχεδιάζουμε ή ονειρευόμαστε ταξίδια.

Κάποιοι θα τα ζήσουμε, άλλοι θα συνεχίσουμε να τα προγραμματίζουμε, θα δηλώνουμε πάντα έτοιμοι για αναχώρηση. Πάντα κεφάτοι να στήσουμε το δικό μας ταξίδι.

Ταξιδιάρικο, νοσταλγικό, πάντα πνευματικά ανήσυχο και καλοζωισμένο, επιχειρώ να ξεδιπλώνω το χάρτη του κόσμου, να κολλάω σημειώματα και πολύχρωμες καρφίτσες στα σημεία που αγαπάω ιδιαίτερα.

Σε ένα χάρτη λαβωμένο, αφού συνεχώς ασύλληπτες φυσικές καταστροφές ματώνουν περιοχές του πλανήτη που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε οάσεις ψυχής. Μικρούς παραδείσους, που έχουμε μάθει να ονειρευόμαστε, χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να γίνουν εφιάλτες.

Εμείς όμως δεν θα πάψουμε να ονειρευόμαστε τα επόμενα ταξίδια μας, έτσι δεν είναι; Δεν θα κλειστούμε στο μικρόκοσμό μας, προσευχόμενοι να μην πέσει το ταβάνι στο κεφάλι μας. Το ταξίδι είναι ένας υπέροχος κόσμος, σαν ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσεις ολόκληρο και να μη μείνει στην πρώτη σελίδα. Θάλασσες που μας περιμένουν να τις κολυμπήσουμε, μονοπάτια που πρέπει να δρασκελίσουμε, ντοπολαλιές που επιβάλλεται να ακούσουμε, φρούτα που περιμένουν να τα γευτούμε.

Αλλά και άνθρωποι που πρέπει να τους γνωρίσουμε. Συναντήσεις που μπορεί να μεταμορφωθούν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι. Ας είναι το καλοκαίρι αυτό ένα υπέροχο, μακρύ ταξίδι σε ό,τι αγαπάμε και επιθυμούμε...

Ελαφριές αποσκευές...

Τρέχω στο φαρμακείο και αγοράζω αντηλιακή Κορρέ, ο ήλιος καίει επικίνδυνα. Καπέλα, μαγιό, όλα βγαίνουν από το κλειστό μέχρι τώρα καλοκαιρινό κουτί.
Το «Καλοκαίρι» του Διονύση Σαββόπουλου σε όλα τα ραδιόφωνα. Οι γείτονες έκαναν το πρώτο πάρτι στην ταράτσα. Κάπου διάβασα, και χαμογέλασα, πως τα κοντομάνικα έχουν φούριες ετούτες τις μέρες. Δευτέρα απομεσήμερο. Ουρές αυτοκινήτων, μπράτσα έξω από τα παράθυρα στο λιμάνι. Είναι επίσημο. Καλοκαίριασε. Ελαφριές αποσκευές φορτωμένες στο αμάξι για την πιο διονυσιακή, κτηνώδη, παραπλανητική εποχή του χρόνου. Θα χρειαστώ...



Το «Μικρό Ναυτίλο» του Οδυσσέα Ελύτη. Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι. «Τείνω με όλους μου τους πόρους προς ένα, πώς να πω; Περιστρεφόμενο, εκθαμβωτικό ευ. Από το πώς δαγκώνω το φρούτο έως το πώς κοιτάζω από το παράθυρο, αισθάνομαι να σχηματίζεται μια ολόκληρη αλφαβήτα, που πασχίζω να βάλω σε ενέργεια με την πρόθεση να αρμόσω λέξεις ή φράσεις και την απώτερη φιλοδοξία, ιάμβους και τετράμετρα.

Που σημαίνει: να συλλάβω και να πω έναν άλλο, δεύτερο κόσμο, που φτάνει πάντα πρώτος μέσα μου.»




Ένα τραγούδι. Το «Αυτή η Νύχτα μένει» του ερωτοφωτόσχιστου, δαιμονικού, απολύτως αναγκαίου Σταμάτη Κραουνάκη. Ένα ακόμη, το «Στο άδειο μου πακέτο από τσιγάρα», όπως το τραγουδάει η Τάνια Τσανακλίδου στο cd από τη ζωντανή ηχογράφηση στο ΜΕΤΡΟ. Μου ταιριάζει η παλίρροια της φωνής της, έρπουσα μα και ευδαιμονική, λυγμική μα και πανηγυρική. Τέλος πάντων, «δεν ξέρω λόγια όμορφα να λύνω» που λέει και το τραγούδι.




Το «Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα» του Δημητρού. Κρατώντας στην καρδιά πως οι άνθρωποι αφήνουν τα ίχνη τους στο χώρο, έτσι ώστε όταν απουσιάζουν βρίσκονται εκεί. Για να περιγελούν εσένα που απερίσκεπτα μιλάς για απουσία. Μια μυσταγωγία, μια καθηλωμένη εγρήγορση, που νομίζω είναι το γνώρισμα της γραφής του στο βιβλίο τούτο.


Τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» του Λακλό. Φροντιστήριο για το πώς πρέπει να είναι οι καλοκαιρινοί έρωτες, που αν σέβονται τον εαυτό τους, οφείλουν να έχουν άδοξο τέλος. «Είναι επιτακτικότατη ανάγκη να κατακτήσω αυτήν τη γυναίκα για να αποφύγω τη γελοιότητα να την ερωτευθώ... Αυτοστιγμεί ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης με κυριεύει για τις εύκολες γυναίκες και με παρακινεί να πέσω στα πόδια της.» Ο υποκόμης ντε Βαλμόν γράφει στη Μαρκησία ντε Μερτέιγ.



Την ψηφιακή μου μηχανή. Να καταγράψει πώς σκουραίνει το δέρμα μου, πως ξανθαίνουν -άχυρα- οι τούφες των μαλλιών μου και μεγαλώνει το άσπρο των ματιών μου. Τις μανιασμένες βουτιές μου από τη βάρκα στη θάλασσα, τη συλλογή μου από βότσαλα, το πάρτυ στην παραλία. Καλό καλοκαίρι...

Ένα όμορφο δώρο ελπίδας από το Μαράκι...

Σίγουρα είμαστε ένα μεγάλο σόι. Πενήντα άτομα οι συγγενείς πρώτου βαθμού, δηλαδή τα αδέρφια του μπαμπά και της μαμάς με τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους. Τον τελευταίο καιρό βρεθήκαμε με όλους σχεδόν πολύ κοντά. Μέσα υπάρχουν μικρά παιδιά που έχω να τα δω από μωρά. Υπάρχουν όμως και άλλα, που τα συναντώ αρκετά συχνά. Είναι όμορφο να ανακαλύπτεις τον ψυχισμό ενός παιδιού, να μπορείς να το κάνεις να νιώθει ασφάλεια κοντά σου. Δεν είναι δύσκολο να γίνεις παιδί. Σε παρασύρει μια αύρα και μπαίνεις στο κάστρο της Λιλιπούπολης. Εκεί που έχουν τα παιδιά φυλαγμένα τα όνειρα τους.

Το βέβαιο είναι ότι κάποιους από τους συγγενείς τους έχεις μια αδυναμία. Η δικές μου αδυναμίες είναι δύο. Ο θείος μου ο Σούλης, και η ξαδέρφη μου η Δώρα. Με τη Δώρα σαν μικρά παιδιά περάσαμε όμορφα χρόνια.Κι αυτές οι αναμνήσεις θαρρώ δεν σβήνουν ποτέ. Μένουν ανεξίτηλες μέσα μας. Τώρα υπάρχει και η Μαρία, η κόρη της Δώρας για να μου θυμίζει τη μαμά της όταν ήταν παιδί.


Η Μαρία είναι ένα παιδί γλυκό και ευγενικό. Εκείνο που δεν ήξερα και με έκανε να χαρώ ιδιαίτερα, είναι ότι έχει μεγάλη φαντασία και ζωγραφίζει υπέροχα. Χτες που ήρθε, κάθησε και ζωγραφίσε όλες τις νεράιδες που ήξερε. Ασυνήθιστες γραμμές, παράξενα σχήματα για ένα μικρό παιδί, περίεργα ονόματα. Τη νεράιδα του νερού για παράδειγμα την ονόμασε Νερούλα! Και όλα αυτά τα περίεργα και παράξενα τα βρίσκω υπέροχα!

Οι ζωγραφιές ενός παιδιού δηλώνουν το τι κρύβει στην ψυχή του. Τα χρώματα που χρησιμοποιεί, οι λεπτομέρειες στην εικόνα βοηθούν να μάθεις πολλά. Τα σχέδια της Μαρίας με κάνουν να χαμογελώ. Είναι ζωγραφιές που δεν σε αφήνουν να είσαι σιωπηλός και στεναχωρημένος.


Και παρόλο που η ζωή είναι μια συνεχής εναλλαγή άσπρου και μαύρου πάντα πρέπει να υπάρχει φως και ελπίδα. Θετική σκέψη. Να μένει ο πόνος αλλά να μαλακώνει μέσα μας. Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, κι όχι χειρότερους. Όταν πονάμε, παίρνουμε ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Και εξαρτάται από μας, πως θα το διαχειριστούμε.

Με τόσες νεράιδες να στέκουν στο γράφειο μου πάνω, δεν μπόρεσε να μην περάσει από το μυαλό μου μια σκέψη τρελή... το πόσο θα ήθελα να έχω ένα μαγικό ραβδάκι. Να το χτυπώ και να εκπληρώνεται κάθε επιθυμία... Να μπορεί να διώχνει τον πόνο από τις ανθρώπινες καρδιές. Και οι σκέψεις αυτές με έκαναν να κλείσω τα μάτια και να κάνω μια ευχή. Με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Να γίνει καλά ένας άνθρωπος που δίνει έναν αγώνα δύσκολο. Ένας δικός μας άνθρωπος. Είμαι εκεί με τη σκέψη μου, και στέλνω όλη μου την αγάπη στους δυο καλούς μου φίλους που κι εκείνοι περνούν ώρες δύσκολες. Είθε οι νεράιδες μας να κάνουν το θαύμα τους...


Εκείνο το βράδυ αργά, τακτοποιώντας τις ζωγραφιές στο γραφείο μου βρήκα αυτό το σημείωμα της Μαρίας. Δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις τι ένιωθα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα σαν κοκόρι περήφανο. Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτό...

Aγάπης «τυπωθείτο»

Για όλες τις λέξεις. Για όλα τα γράμματα. Τα νοήματα. Τους φθόγγους. Για ότι ζω. Για ότι πρέπει να χαραχτεί και να τυπωθεί βαθιά μέσα μου, για να μην σβήσει ποτέ...

Έτσι σ' αγαπώ...

Πως να αντέξεις τον πόθο που καίει μέσα σου; Πως να κάνεις την καρδιά να σταματήσει να χτυπά τρελά; Πως να δαμάσεις το μυαλό να πάψει να σκέφτεται; Πως να βάλεις την αγάπη σε κλουβί, ακόμη κι αν αυτό είναι περίτεχνα φτιαγμένο;

Όταν αγαπώ...αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής, του μυαλού και της καρδιάς μου. Αγαπώ δυνατά. Έτσι έμαθα. Δυνατά κι αληθινά. Και πέρα από αυτό που αγαπάω, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Παρά μόνο το απόλυτο κενό.

Όταν αγαπώ...θέλω να φροντίζω, να περιποιούμαι, να κάνω τα πάντα για τον άνθρωπο μου. Οι λύπες του, οι αγωνίες του, οι προβληματισμοί του, να μπαίνουν μέσα μου και να με κάνουν να τις νιώθω. Να κυλούν στο αίμα μου και να το κάνουν να κοχλάζει. Οι χαρές του να με κάνουν να γελάω μαζί του.

Όταν αγαπώ...δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου, ακούγεται παράξενο, αλλά όχι, δεν τον σκέφτομαι. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό θέλω να κάνω πράγματα για αυτόν. Για να νιώθει καλύτερα, να νιώθει ζεστασιά. Να νιώθει ότι υπάρχω και νοιάζομαι για κείνον. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλω. Γιατί η ζωή με δίδαξε, ότι μόνο αν δίνεις χωρίς να ζητάς, τότε μόνο καταλαβαίνεις την αγάπη.
Όταν αγαπώ...στο προσκέφαλο μου θέλω να έχω την εικόνα του. Να κλείνω τα μάτια μου και να είναι εκεί, δίπλα μου. Να του χαμογελώ, να του χαιδεύω τα μαλλιά και του λέω...

καληνύχτα καρδούλα μου... σ' αγαπώ.

Οι αλήθειες μας...

Τις αλήθειες μας κάποιες φορές μας τις δείχνουν οι άνθρωποι που μας αγαπούν...

Nιάουυυυυυυυυυυυυυυ

Ποιο το χρώμα της αγάπης...

Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρεί ...

Να ναι κόκκινο σαν ήλιος
θα καίει σαν φωτιά.
Κίτρινο σαν το φεγγάρι
θα χει μοναξιά.

Να χει τ ουρανού το χρώμα
θα ναι μακριά.
Να ναι μαύρο σαν τη νύχτα
θα πονηρή.

Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει.

Να ναι άσπρο συννεφάκι
φεύγει και περνά.
Να ναι άσπρο γιασεμάκι
στον ανθό χαλά.
Να ναι άσπρο γιασεμάκι
στον ανθό χαλά.

Να ναι το ουράνιο τόξο
που δεν πιάνεται
όλο φαίνεται πως φτάνω
κι όλο χάνεται
όλο φαίνεται πως φτάνω
κι όλο χάνεται.

Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρεί ...

Mες του Αιγαίου τα νερά...

Μερικές φορές δεν ξέρεις κάποιους ανθρώπους προσωπικά. Έχεις μιλήσει μαζί τους, έχεις ακούσει τη γλυκειά φωνή τους, το γάργαρο γέλιο τους, αλλά είναι άγνωστοι. Και για έναν περίεργο λόγο τους έχεις στην καρδιά σου. Κατέκτησαν μια θέση εκεί. 'Εναν τέτοιο άνθρωπο έχω όλη μέρα στο μυαλό μου σήμερα. Είμαστε μαζί στο καραβάκι και ταξιδεύουμε. Κοιτάμε τη γαλάζια θάλασσα και τα γλαροπούλια και έχουμε στα χείλη ζωγραφισμένο ένα πλατύ χαμόγελο. Η θάλασσα, ο ορίζοντας, οι σκέψεις, η προσμονή, όλα αυτά μπερδεμένα μαγικά μέσα μας...


Το ταξίδι έχει προορισμό. Και ο προορισμός είναι γεμάτος χαρούμενα πρόσωπα και χαμόγελα μεγάλα!


Με το καλό να φτάσουμε!

Γράμμα στον κύριο Νίκο...

Όπως τα άφησες. Λες και σταμάτησε ο χρόνος να κυλάει. Σαν να θέλει να μείνουν στάσιμες οι εικόνες, οι ώρες, τα συναισθήματα. Όπως τα άφησες όλα... Κι όπως τα ξέρεις... Τυλιγμένα με την θύμηση σου. Με το άρωμα σου. Με τον ήχο της φωνής σου... με το γλυκό χαμόγελο σου...

Κι όταν γυρίσεις και σε δω.... τότε θα ξαναρχίσει ο χρόνος και πάλι να κυλάει στο ρυάκι της καρδιάς μου....

Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ...

Κάτι που ήθελα να πω...

Λάθη κάναμε και κάνουμε όλοι στη ζωή μας. Μερικές φορές όμως τα λάθη μας επηρεάζουν και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε. Τότε μας στεναχωρούν και μας θλίβουν πιο πολύ. Είναι η κατάλληλη στιγμή, εκείνη, να τα σκεφτούμε και να δούμε πως δεν θα τα επαναλάβουμε. Με ποιον τρόπο δεν θα εκθέσουμε τους δικούς μας ανθρώπους σε κινδύνους.

Πάντα λάβαινα υπόψιν μου τις συμβουλές των ανθρώπων που νοιάζονταν για μένα. Έτσι κι αυτή τη φορά, το ίδιο κάνω. Βήματα πιο προσεκτικά για να θωρακίσω εκείνους και μένα.

Το σημείωμα αυτό είναι για να ευχαριστήσω από καρδιάς τους ανθρώπους αυτούς, που με έκαναν να ξεκλειδώσω πόρτες που είχα μέσα μου και ήταν χρόνια κλειδωμένες. Πόρτες που οι αλυσίδες και οι κλειδαριές είχαν σκουριάσει... που με φόβιζε να τις ξαναπεράσω. Με την υπομονή, τον γλυκό τους λόγο,την ηρεμία τους και την κατανόηση τους με κάναν να δω πως ακόμη και οι πιο σκουριασμένες κλειδαριές σπάζουν όταν υπάρχει καλή διάθεση.

Τους ευχαριστώ και τους αγαπώ πολύ...

Καράβια αλήτες

Λίγο πριν έρθει η νύχτα...

Αυτές οι ώρες, λίγο πριν έρθει η νύχτα, που ο ήλιος ετοιμάζεται να πάει για ύπνο μου αρέσουν πολύ...


Που το φως αρχίζει και σβήνει από τον ορίζοντα, και όλα μοιάζουν πιο ζωντανά, μετά τη ζέστη όλης της μέρας...


Που ο αγέρας κι εκείνος με τη σειρά του τριγυρίζει διακριτικά ανάμεσα στα λουλούδια και τα δέντρα...


Που ακόμη και τα ζωντανά ετοιμάζονται για λίγη ξεκούραση μετά από τον καυτερό ήλιο του μεσημεριού...


Καθισμένα αναπαυτικά στο μαλακό χόρτο επιτέλους ησυχάζουν... ούτε για μπάλα δεν έχουν όρεξη...


Που τα τριαντάφυλλα έχουν τόσο ζωντανό και δυνατό χρώμα που νομίζεις θα το εκτοξεύσουν και θα γίνουν όλα πορτοκαλιά... σαν τον ήλιο αυτή την ώρα...


Που το πράσινο είναι τόσο έντονο και τόσο δυνατό που σε γεμίζει ελπίδα ακόμη κι αν είσαι μελαγχολικός...


Που όλοι κάτι συλλογιζόμαστε ... τυλιγμένοι στην σιωπή μας... αφημένοι στις πιο βαθιές μας σκέψεις... στους πιο κρυφούς μας πόθους...


Που ένα βλέμμα μας καθηλώνει και μας κάνει να σαστίζουμε ... ακόμη κι αν μας «λείπει» ...


Που θέλεις να μην κάνεις τίποτα, παρά μόνο να βρίσκεσαι μέσα στην ηρεμία των χρωμάτων και του φωτός που παιχνιδίζει...


Που άλλοτε κρύβεται και άλλοτε απλώνεται... που λαμπυρίζει και κάνει τα πάντα να έχουν μια ονειρική διάθεση...


Λίγο πριν έρθει η νύχτα... είναι όλα γαλήνια και ήρεμα... και μου αρέσει....

Ταξίδι...

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.

Οδυσσέας Ιωάννου

Πόσο σ' αγαπώ...

Hero

Αχ τα μάτια σου...

Του καλοκαιριού…

Στο καλοκαίρι, που συνεχίζει γεμάτο υποσχέσεις, με πεφταστέρια και φεγγάρι καινούριο, - που ήδη περιμένω τη "γέμισή" του - και θάλασσα κι όνειρα πολύχρωμα ... κι αγάπη, και μουσική, και φιλιά, και παρέες, και βόλτες, και μυρωδιές ...
Στο καλοκαίρι, και στο χρώμα του ...



Τόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιου

που έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνει,
σιγά-σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!

Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοί,
έτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλα,
έτσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρές,
σάστησαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές,
σάστησαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνια,
κι όλα μαζί συνάχτηκάν κι όλα μαζί την είδαν,
κι όλα μαζί τη φώναξαν: Πορτοκαλένια!


Μεθάει το κλήμα κι ο σκορπιός, μεθάει ο κόσμος όλος,
όμως της μέρας η κεντιά τον πόνο δεν αφήνει.
Τη λέει ο νάνος ερωδιός μέσα στα σκουληκάκια,
τη λέει ο χτύπος του νερού μες στις χρυσοστιγμές,
τη λέει κ' η δρόσο στου καλού βοριά το απανωχείλι:

-Σήκω μικρή, μικρή, μικρή πορτοκαλένια!
Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δεν σε ξέρει.
Μήτε σε ξέρει ο γελαστός θεός,
που με το χέρι του ανοιχτό στη φλογερή αντηλιά
γυμνή σε δείχνει στους τριανταδυό ανέμους!

Οδυσσέας Ελύτης.