Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θαλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θαλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18/6/09

Το αλογάκι της θάλασσας...


























Ο ιππόκαμπος είναι το συναρπαστικότερο ψάρι που υπάρχει, τόσο περίεργο που πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ένα μυθικό πλάσμα. Εξ όψεως, ο ιππόκαμπος είναι ένας συνδυασμός ζώων, αφού έχει κεφάλι αλόγου, ουρά πιθήκου, μάρσιππο όπως το καγκουρό, ανεξάρτητα κινούμενα μάτια όπως οι σαύρες και τέτοια δυνατότητα να αλλάζει χρώματα που θα έκανε ένα χαμαιλέοντα να πρασινίσει από τη ζήλια του.

Το λεγόμενο αλογάκι της θάλασσας, ο μικρός ιππόκαμπος πήρε το όνομά του από το χαρακτηριστικό κεφάλι του που μοιάζει με αλόγου. Ζει σε ποώδη λιβάδια των ωκεανών. Μόνο αυτό το ψάρι κολυμπάει όρθιο σε κάθετη στάση. Ο ιππόκαμπος με το μακρουλό του στόμα τρώει μικροσκοπικά οστρακοειδή και ψαράκια. Όταν αυτά περνούν μπροστά του τα ρουφάει σαν ηλεκτρική σκούπα. Την εποχή της αναπαραγωγής, η θηλυκή ιππόκαμπος βάζει τα αυγά της στην κοιλιά του αρσενικού από ένα άνοιγμα σαν τσέπη. Το αρσενικό θα πρέπει να τα κρατήσει μέχρι να γεννηθούν. Μετά από ένα μήνα τα μωρά είναι αρκετά μεγάλα και η κοιλιά του αρσενικού έχει φουσκώσει. Το αρσενικό πιάνεται από ένα φύκι και από την τσέπη της κοιλιάς του βγαίνει το πρώτο μωράκι. Για μια ή και δύο ολόκληρες μέρες το αρσενικό θα εξακολουθήσει να βγάζει τα μικρά ιπποκαμπάκια πέντε – πέντε. Ας πούμε όμως και ένα αρνητικό! Ο ιππόκαμπος κολυμπάει άσχημα και πολύ αργά. Περνάει τη ζωή του κολλημένος σε βράχια και όταν θέλει να μετακινηθεί του χρειάζονται τουλάχιστον ένα με δύο λεπτά για να διασχίσει μία απόσταση 30 εκατοστών.

Πολλοί παλιότεροι βιολόγοι είχαν τόσο μπερδευτεί με αυτό τον οργανισμό που τον ονόμασαν Ιππόκαμπο (ίππος = άλογο, κάμπος<κάμπη = θαλάσσιο τέρας). Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 35 είδη ιππόκαμπου που διαβιούν σε τροπικές και εύκρατες ζώνες, σε ολόκληρο τον κόσμο. Όλα αυτά τα είδη είναι καταγραμμένα στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ζώων του IUCN, ως είδη υπό εξαφάνιση. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο πωλούνται επιπλέον 42 εκατομμύρια ιππόκαμποι στην αγορά Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής. Αυτή η ζήτηση, σε συνδυασμό με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος συνέβαλε στο να βρεθεί ο ιππόκαμπος στη σημερινή δύσκολη θέση του. Ένα ακόμη γεγονός που προκαλεί σύγχηση είναι ότι στους ιππόκαμπους γεννά το αρσενικό. Πράγματι, είναι οι μόνοι ζωντανοί οργανισμοί στον κόσμο που το αρσενικό κυοφορεί τα έμβρυα. Οι ιππόκαμποι είναι μονογαμικοί – κατά τη διάρκεια της ζωής τους, έχουν μόνο ένα σύντροφο, κι αυτό αποτελεί ακόμη ένα μοναδικό χαρακτηριστικό σε σχέση με τα περισσότερα είδη ψαριών. Είναι το αγαπήμενο μου ψαράκι, κάτι που θα ήθελα να έχω, κι που από μικρό παιδί θεωρούσα γούρι. Δεν ξέρω γιατί... Μάλλον όμως, δεν θα το αποκτήσω ποτέ...



Αφήστε ελεύθερα τα μαγικά ψαράκια να μεγαλώσουν και να στολίσουν τις θάλασσές μας.

Μην τα παίρνετε από την θάλασσα.

Αν μπλεχτούν στα δίχτυα
ελευθερώστε τα.

8/6/09

Εικόνες από τον κόσμο...


Περισσότεροι από 4.000 μαθητές του δημοτικού χρειάστηκαν για να σχηματίσουν το μήνυμα για την προστασία των ωκεανών που έγραψαν με τα σώματά τους σε παραλία της Καλιφόρνια.«Σώστε τους ωκεανούς μας» και μια τεράστια φάλαινα σχημάτισαν χθες, μεταφέροντας το οικολογικό τους μήνυμα σε όλο τον κόσμο.

<
Έπλυναν το τρίχωμά τους, φρόντισαν τις πληγές τους και αφέθηκαν ελεύθεροι στον ωκεανό. Βρέθηκαν στη Ναμίμπια, καλυμμένοι με πετρέλαιο από ρύπανση της θάλασσας και απελευθερώθηκαν χθες σε παραλία του Κέιπ Τάουν, 84 πιγκουΐνοι που έτρεξαν με λαχτάρα προς την ελευθερία.


Θαλάσσιες χελώνες συγκεντρώνονται σε παραλία στην Ινδονησία, όπου επιδίδονται σε ένα κυκλικό παιχνίδι της άμμου.

28/5/09

Εδώ τα καλά ψάριααααααααα....


Στις κρύες από το χειμώνα ακόμη θάλασσες του Μάη και του Ιούνη ξεκινούν οι ανεμότρατες, να αλωνίζουν τα κύματα. Τα γρι γρι όλο το καλοκαίρι θα αφήνουν έρημα τα ψαρολίμανα, για τις νέες ψαριές τους.
Στα ψαράδικα, θα υπάρχουν πια σε αφθονία, κουτσομούρες, μελανούρια, λιθρίνια, σαρδέλες, σάλπες, κολιοί ακόμη και από την ψαριά των μικρών παράκτιων μικροκάικων. Τα ψάρια, που πωλούνται και καταναλώνονται συνήθως επιτόπου από τα ντόπια νοικοκυριά. Ό,τι βγάλει η ανεμότρατα. Έτσι λοιπόν, σε μας τους ανθρώπους των πόλεων που βρίσκονται μακρυά από τη θάλασσα, μένει η "πλούσια" ψαριά της ανεμότρατας, του -καλώς ή κακώς- παραγωγικότερου εργαλείου της θάλασσας.


Η δυνατότερη περιοχή θεωρείται το βόρειο Αιγαίο, με τις ανεμότρατες της Νέας Μηχανιώνας να αποτελούν σχεδόν ολόκληρο στόλο, καθώς από τον Θερμαϊκό εξορμούν τουλάχιστον 70 από αυτές. Στις ψαρομαχίες που ακολουθούν στο Αιγαίο σημαντικοί παράγοντες είναι οι ανεμότρατες της Κύμης, της Καβάλας, της Χίου και της Μυτιλήνης κι εκείνες των Χαλκηδαίων ψαράδων που συνήθως στοχεύουν κάπως πιο νότια, οργώνοντας παρέα με Ναξιώτες, Παριανούς και τους υπόλοιπους νησιώτες τη θάλασσα των Κυκλάδων, μαζί με τους Κρητικούς ψαράδες.


Ψάρια από κάποια μικροκάικα του Βόλου, αλλά και από το Ιόνιο, με έδρα την Πάτρα και την Κυλλήνη, φτάνουν συχνά στις ψαραγορές των πόλεων. Τα πατόψαρα (ή αλλιώς ψάρια του βυθού) είναι το βασικότερο αλίευμα της μηχανότρατας. Ανάμεσά τους, κάποια εξαιρετικής νοστιμιάς, μεγάλα και ακριβά βυθόψαρα είναι το φαγκρί, το γοφάρι, ο ροφός, ο σαργός, το μουγκρί. Συχνότερος επισκέπτης στις ανεμότρατες του βόρειου Αιγαίου είναι οι μπακαλιάροι, κι ακολουθούν οι πρόσφυγες, τα χριστόψαρα, τα μπαρμπούνια, οι νοστιμότερες καραβίδες και γαρίδες, μύδια, καλαμάρια και θράψαλα, ζακέτες (είδος γλώσσας), κουτσομούρες, σαλαβάδες ή σαλούβαρδοι (είδος μπακαλιάρου), πού και πού κάνα φραγκράκι. Την τιμητική τους έχουν τα φτηνά μα πεντανόστιμα βραστόψαρα, δηλαδή σκορπιδάκια, καπονάκια και χανάκια, που απογειώνουν τις σούπες και είναι ιδανικά για την κακαβιά.


Είναι προσωπική μου εκτίμηση, ότι το χειμώνα τα ψάρια και τα θαλασσινά δεν ταιριάζουν τόσο με το καθημερινό μας τραπέζι. Πιστεύω, ότι ο χειμώνας είναι εποχή για λουκάνικα και μπριζόλες, άντε και για σούπες.
Το ψάρι τρώγεται ευχάριστα σε εξωτερικούς χώρους, αυλές, κήπους, χώρους λουσμένους με φως. Τέλος πάντων κάπου που να βλέπεις τουλάχιστον ήλιο, αν όχι θάλασσα.
Συνοδεία λευκού δροσερού κρασιού. Θέλουν καλή παρέα και χαμόγελα. Θέλουν αγκαλιές και φιλιά γεμάτα θαλασσινή αύρα.


Και επειδή ο χειμώνας δεν είναι εποχή που φημίζεται για ήλιο ή για θάλασσα, αλλά για παντόφλες ή …για snowboard, είναι προφανές το πρόβλημα. Ψάρια στο διαμέρισμα ή σε κλειστή αίθουσα στην Αράχοβα είναι σαν να λέμε θράψαλα στην Καρδίτσα, βουτιές στο Σαρωνικό και άλλα σχετικά.


To ιδανικότερο, είναι να ζεις δίπλα στη θάλασσα. Να μπορείς να πιάνεις μόνος τα ψάρια που θα έχεις στο τραπέζι σου. Να αισθάνεσαι την αλμύρα τους, την έντονη μυρωδιά τους, αυτή που ποτέ δε φτάνει μέχρι τις ψαραγορές. Να περπατάς ξυπόλητος στην άμμο, να απολαμβάνεις τον θαλασσινό αγέρα. Και φυσικά, να έχεις θέα τη θάλασσα.
Το ψάρι θέλει φως και ήλιο. Θέλει αρμύρα και γαλάζιο. Και μακρυά από όλα αυτά, "νιώθει" έξω από τα νερά του...



ΥΓ. Αφιερωμένη η εγγραφή σε όλους τους καπετανέους που ξέρουν από ψάρια και σέβονται τη θάλασσα...

25/5/09

Πες μου θάλασσα....


Καλοκαίρια…
Απέραντες καλοκαιρινές νύχτες, χαμένες μέσα στη θάλασσα και στο βραδινό αεράκι. Μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας, έρωτας γυμνός… Παρθένες αμμουδιές ξεχασμένες, περιτριγυρισμένες από πεύκα, από σκιές, από θύμησες. Όνειρα βαθυγάλαζα, ξαπλωμένα στα βότσαλα να αγναντεύουν τ’ άστρα. Και το βλέμμα ν’ αρμενίζει στο άπειρο του σύμπαντος εκείνη την ιερή στιγμή που η ανθρώπινη ψυχή φτερουγίζει μέσα στον νυχτερινό ουρανό. Ο χτύπος της καρδιάς είναι τώρα καθαρός και συνοδεύει το απαλό δροσερό φύσημα του αέρα και το γλυκό ψιθύρισμα τον κυμάτων που ξεψυχούν αφρίζοντας στην ακρογιαλιά. Αυτή είναι η τελειότερη αρμονία. Οι μελωδίες της καρδιάς γίνονται ένα με τους ήχους της φύσης.
Πάνω τελείται η ιερή λειτουργία των πλανητών. Οι ψαλμωδίες του ουρανού, οι ήλιοι, οι γαλαξίες. Και καθώς το βραδινό καλοκαιρινό αεράκι χαϊδεύει στοργικά τους σβέρκους, τα μάτια αστράφτουν κι αρχίζουν οι εξομολογήσεις… Για όνειρα, για έρωτες...Αληθινά, δεν υπάρχει τελειότερη στιγμή από τις καλοκαιρινές νύχτες για να εκφράσει η ψυχή τα όνειρά της.
Κι έτσι όπως τα φλογερά μάτια φωτίζουν τον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό, ξαφνικά η φύση ζωντανεύει και απαντάει με το πιο γλυκό μα και ψυχρό φως, το πιο μελαγχολικό και συνάμα ονειρεμένο πρόσωπο της νυχτιάς.
Η Σελήνη σιγά σιγά ξεπροβάλλει πίσω απ’ τα πεύκα για να φωτίσει εκείνα τα μάτια που την κάλεσαν... Ξέρουν καλά να μιλούν την ίδια γλώσσα η Σελήνη και τα ανθρώπινα μάτια. Σαν να είναι απ’ το ίδιο υλικό καμωμένα, απ’ την ίδια ουσία.
Είναι τα μάτια καθρέφτης της ψυχής. Κι όταν χρειάζεται η ψυχή να πετάξει στον ουρανό, πάντα αυτά δείχνουν κατά τη Σελήνη για να αντλήσει δύναμη και να χαθεί μέσα στη νυχτιά, μέσα στο μαγεμένο ασημένιο μονοπάτι που χαράζει αιώνες τώρα η νυχτερινή Θεά…
Εκείνες τις καλοκαιρινές νύχτες μπορείς να σταθείς και να αντικρίσεις τη ζωή σου σαν δημιουργός. Σαν μικρός Θεός που ξαναφτιάχνει τον ίδιο κόσμο απ’ την αρχή.
Χιλιάδες αναμνήσεις ξετυλίγονται μπροστά στο νου σου και δάκρυα γλυκά τρέχουν απ’ την καρδιά σου. Δεν κλαις από λύπη. Είναι η νοσταλγία. Τόσες αναμνήσεις… Τόσες νύχτες που σημάδεψαν τη ζωή σου για πάντα… Θα θυμηθείς το τρυφερό άπλωμα της μέρας στις παλάμες σου όταν έδειχνες τον ήλιο ν’ ανατέλλει. Και πάλι θα μεγαλώσεις, θα χαθείς μες τις εικόνες. Εικόνες…Τι πέρασε απ’ τον νου σου μέσα σε μια ζωή. Ό,τι σε άγγιξε, ό,τι λάτρεψες, ό,τι αγάπησες. Τίποτα δεν έχει χαθεί απ’ την καρδιά σου. Ναι, μπορεί να μη τα θυμάσαι όλα… Δεν έχει σημασία. Είναι δεμένα πάνω στην ψυχή σου και ξεδιπλώνονται τούτη την γλυκιά καλοκαιρινή νυχτιά.
Επειδή έχουν δική τους θέληση οι αναμνήσεις. Και ποθούν να βγουν να περπατήσουν και πάλι εκεί όπου γεννήθηκαν, στον κόσμο του παρόντος, τον αληθινό.
Δε θα τα καταφέρουν όμως για πολύ. Γιατί είσαι σκληρός και προχωράς δίχως να λογαριάζεις το χρόνο. Περνούν τα μεσάνυχτα κι αποφασίζεις ότι η ζωή σου είναι ολόκληρη μπροστά και σε περιμένει. Λησμονείς τον θλιμμένο ψίθυρο των αναμνήσεων. Παραβλέπεις το σημαντικό τους μήνυμα, τούτη η νυχτιά δε θα κρατήσει για πάντα, το παρόν θα γίνει παρελθόν και θα χαθεί μέσα στον χρόνο.
Το καλοκαίρι δε θα κρατήσει για πάντα και οι στιγμές που θα ζήσουμε θα είναι μοναδικές.

Γι’ αυτό, ας ζήσουμε κάθε στιγμή από αυτό το καλοκαίρι που έρχεται…

12/5/09

Sail away...


Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.


Από το "Μονόγραμμα" (V) του Οδυσσέα Ελύτη..

21/4/09

Ανεμόεσσα


Οι σκέψεις γαλάζιες θαλάσσες σήμερα. Ταξιδεύουν σε λιμάνια απάνεμα. Συντροφιά με γλάρους κι απλωμένες μπουγάδες έξω από ασβεστωμένα σπίτια. Ο ήλιος ψηλά στον ουρανό ζεσταίνει τα γαλάζια νερά της. Παίζει μαζί της, της χαμογελά.Θάλασσα θαλασσώνουμαι για σένα ξημερώνουμαι...

28/3/09

Μύθοι και θρύλοι δυο


Ένας υπέροχος πίνακας που έγινε με κόπο από τον Κωνσταντίνο Γεωργίου (http://sideras.blogspot.com/2008/09/blog-post.htm).

Στο βυθό του πελάγου είναι το παλάτι του Γέρου της θάλασσας, του Νηρέα. Μια σπηλιά πλατιά, φως γεμάτη, όπου τα πράσινα νερά πλένουν τους γυαλιστερούς τοίχους και κρύσταλλα πολύχρωμα αστράφτουν στα ψηλά δώματα. Φύκια, κοράλλια, λουλούδια της θάλασσας στολίζουν την είσοδο, πλέκονται γύρω στους βράχους, κάνουν πύλη βασιλικιά για τη φύλαξη του θησαυρού του Νηρέα. Γιατί μέσα εκεί κρύβονται θησαυροί αφάνταστοι. Άστρα, κοχύλια, κοράλλια, μαργαριτάρια σε σωρούς, ψάρια ολόχρυσα και φεγγερά. Μα πιο πολύτιμο απ` όλα οι πενήντα κόρες του.

Ορθός εμπρός στη σπηλιά του στέκεται ο Νηρέας. Στο ένα χέρι βαστά την τρίαινα και συλλογισμένα κοιτάζει απάνω, εκεί που ασπρίζουν και χτυπιούνται τα κύματα. Για μαλλιά έχει φύκια πράσινα και στα γένια του είναι κολλημένα βότσαλα με της ίριδας τα χρώματα. Καθώς κοιτάζει, καταλαγιάζουν σιγά-σιγά τα κύματα γαλήνη απλώνεται απάνω, όπως και στο βυθό της θάλασσας. Ο Νηρέας αφήνει τη σπηλιά του, υψώνεται, βγαίνει στην επιφάνεια και ρίχνει την ήρεμη ματιά του ολόγυρα στη γαλανή θάλασσα. Λαφρύ αεράκι σηκώνει τα φύκια από το μέτωπο του κι ο ήλιος ασημώνει τ` αλάτι στους ώμους του. Ο γέρο-Νηρέας χαμογελά αργά. Τούτη είναι η θάλασσα η δική του, η ήσυχη, η γαληνεμένη.

Ένα κυματάκι έρχεται και σπάζει στο πλατύ στήθος του θεού. Ένα γέλιο ακούγεται, άλλο απαντάει. Κύματα παιχνιδιάρικα ρίχνουν τον αφρό τους. Όλη η θάλασσα ζωντανεύει. Εδώ ένας ώμος ασπρίζει και χάνεται πάλι. Εκεί δυο χείλια πετούν ένα γέλιο πριν τα ξανασκεπάσει το κύμα. Αλλού ένα κεφαλάκι ξεπροβάλλει και προτού ξαναβυθιστεί τινάζει, διαμάντια στον ήλιο, το νερό από ολόχρυσα μαλλιά. Είναι οι Νηρηίδες, οι γοργοκίνητες. Βυθίζονται, ξαναβγαίνουν, σηκώνουν τα χέρια τους στον ήλιο και πάλι ρίχνονται γελώντας στα κύματα. Πιάνονται από τα χέρια και, αλυσίδα μακριά, σχίζουν τα γαλανά νερά γυρεύοντας κάποιο ακρογιάλι. Τις οδηγεί η Αμφιτρίτη που όρθια γλιστρά μέσα στον ήρεμο καθρέφτη. Πέρα στον ορίζοντα αστράφτουν της Νάξου τα περιγιάλια και το αεράκι φέρνει τη μυρουδιά των λουλουδιών της.

Σπάζει η αλυσίδα και σα δελφίνια ρίχνονται οι Νηρηίδες ποια θα πρωτοπιάσει τη στεριά. Πάλι πρώτη την πατά η Αμφιτρίτη, ενώ πίσω της, γελώντας και φωνάζοντας, πέφτουν μια-μια στην άμμο οι αδελφές της.

Στην όμορφη αυτή γη ξαναρχίζουν το χορό τους. Σαν τα κύματα που μόλις άφησαν, γέρνουν, γλιστρούν, λυγίζουν, ανάλαφρες, κι ανάμεσα τους, ξεχωριστή πάντα, η Αμφιτρίτη.

Μα ξαφνικά το τραγούδι κόβεται, φωνές τρόμου ξεσπούν και ο κύκλος σκορπάει απότομα. Βλέπει η Αμφιτρίτη κάποιον να ορμά κατ` επάνω της κι αλαφιασμένη ξαναρίχνεται στη θάλασσα. Πίσω της νιώθει τον άλλον να βουτά κι αυτός στα βαθιά. Απλώνει κιόλας να την πιάσει! Σαν το χέλι του ξεγλιστρά και με τον πανικό στην καρδιά φεύγει, πότε σύρριζα στο βυθό, πότε ψηλά κοντά στα κύματα που αφρίζουν, πότε ανάμεσα στα πυκνά κινούμενα φύκια.

-Βοηθήστε με..., παρακαλούν τα χείλια της τον κόσμο το θαλασσινό, που από μικρή την προστάτευε και τη φύλαγε με τόση αγάπη. Μα, αντίς βοήθεια, καταλαβαίνει πως και αυτός σύμμαχος του διώχτη της γίνεται. Τα φυτά τεντώνουν τα κλαριά τους να της κλείσουν το δρόμο, όστρακα μεγάλα ανοιγοκλείνουν απειλητικά στο πέρασμα της. Ψάρια άπειρα μαζεύονται πηχτά μπροστά της. Ένα χταπόδι απλώνει τα πλοκάμια του να την αρπάξει... Γρήγορη σαν αχτίδα πετάγεται ολόισα στην επιφάνεια.

Όμως και τα κύματα σηκώνονται βουνά γύρω της. Ρίχνονται πάνω της βροντώντας. Η Νηρηίδα βουτά πάλι στα βαθιά.

Πολλή ώρα βάσταξε το άγριο αυτό κυνηγητό.

Η Αμφιτρίτη μόνο τον πανικό της ακούει και σχίζει τη θάλασσα πιο γρήγορη κι απ` το φως.

Καμιά φορά αρχίζουν να γαληνεύουν τα κύματα, ο βυθός μερεύει, αδειάζει η θάλασσα από εχθρούς. Η Αμφιτρίτη βλέπει, κοντά πολύ, μιαν άγνωστη ακρογιαλιά. Με κόπο κολυμπά για να τη φτάσει. Στην ξένη αυτή γη, πέφτει αποκαμωμένη. Η καρδιά της ακόμα χτυπά σκεπαρνιές. Γύρω της όλα σωπάσανε. Ακουμπά το κεφάλι στην άμμο. Κλείνει τα μάτια να ξεχάσει...

Εκεί ακούει μια βουή μακρινή, σα βροντή που κυλά πολύ ψηλά, στα σύννεφα και ξεχω­ρίζει τ` όνομά της.

-Αμφιτρίτη... Αμφιτρίτη...

Ανασηκώνεται και κοιτάζει ολόγυρα. Μα κριά, σε ένα βράχο μισοκρυμμένο από την καταχνιά και τα σύννεφα, μαντεύει ένα γίγαντα ασάλευτο.

-Αμφιτρίτη, κυλά πάλι η φωνή. Πως ήρθες εδώ, στην Άκρη της Γης;

-Που με ξέρεις; ρωτά σιγά η Νηρηίδα.

-Σε ξέρω, όπως γνωρίζω όλη τη θάλασσα, κάθε της πέτρα, κάθε της ψάρι... Εδώ στην απέραντη μοναξιά μου, αφήνω τα μάτια μου να βουτούν ως τα βάθη της παλιάς μου πατρίδας. Εκεί σε γνώρισα και σένα, από χρόνια... Εκεί σε είδα και τώρα που έφευγες κυνηγημένη, γεμάτη φρίκη... Γιατί τρέμεις, Αμφιτρίτη; Γιατί δε γυρίζεις να δεις ποιος είναι ο διώχτης σου; Δεν το κατάλαβες πως η θάλασσα όλη το θεό της βοηθούσε, όταν γύρευε να σε πιάσει;

Δεν κατάλαβες πως ο Ποσειδώνας, ο άρχοντας όλης της θάλασσας, σ` αγάπησε και σε θέλει βασίλισσά του, στο πλευρό του; Στον ιριδόχρωμο θρόνο του σε περιμένει, σκυθρωπός, μονάχος. Εκεί είναι η μοίρα σου, κοντά του να καθίσεις. Κι ας ήλθες ως εδώ, στην Άκρη της Γης, για να ξεφύγεις. Εδώ, όπου η δική μου μοίρα μ` έχει τάξει για αιώνες και πάλι αιώνες να σηκώνω τον ουρανό στους ώμους μου...

Με δέος ρωτά πάλι ή Αμφιτρίτη.

-Ποιος είσαι;

-Είμαι ο Άτλαντας, ο γιος του Ιαπετού και της Κλιμένης, ο Τιτάνας...

Ένας φλοίσβος ακούγεται. Γυρίζει η Αμφιτρίτη και βλέπει τη θάλασσα αλλαγμένη... Κάθε κύμα φέρνει κι ένα λουλούδι, κάθε σταγόνα αστράφτει χίλια χρώματα. Δελφίνια πηδούν και οι γλιστερές τους πλάτες γυαλίζουν παιχνιδιάρικα στο γαλάζιο νερό.

-Σε καλεί ο βασιλιάς σου, βροντά πάλι μακρινή η φωνή του Άτλαντα. Πήγαινε, Νηρηίδα, στην ευτυχία που σε περιμένει. Η θάλασσα όλη στολίστηκε να σε δεχτεί...

Και η Αμφιτρίτη αφήνει τα κύματα να την αγκαλιάσουν, τα δελφίνια να την σηκώσουν και μέσα από τη μυρωμένη θάλασσα να την πάνε στο παλάτι του Ποσειδώνα.

Γύρω της τραγουδούν τα νερά, φτερουγίζουν οι γλάροι και ότι ζει μέσα ή ολόγυρα στο γιαλό, έρχεται να προσκυνήσει τη φωτεινή βασίλισσα της θάλασσας, την Αμφιτρίτη.



Αλεξάνδρας Δέλτα-Παπαδοπούλου

9/3/09

Ελεγεία ανέμων




Sailing by.... from Paul Higginson on Vimeo.

Λένε πως οι θαλασσινοί άνεμοι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Ειδικά οι σπηλιαδωτοί. Κι η ψυχή είναι αδερφή του ανέμου, λένε άλλοι. Μια στάλα βροχής. Ένας κόκκος άμμου. Ένας γλάρος που τον πήρε στο κατόπι.
Όταν η ψυχή είναι ελεύθερη, άνεμος ορμητικός μοιάζει, λένε κάποιοι άλλοι. Που αδειάζει το στέρνο σου και σε γεμίζει ιώδιο. Που σε παρασύρει και σε ταξιδεύει πολύ ψηλά. Εκεί που υπάρχει μόνο φως. Τίποτε άλλο... Ένας άνεμος γεμάτος ορμή και πάθος.

Για τη ζωή. Για το αύριο...

31/8/08

Μπότζι


Kάνω το κορμί μου βάρκα και τα χέρια μου κουπιά
το μαντήλι μου πανάκι, μπαίνω βγαίνω στη στεριά

*μπότζι . Ταλάντωση δεξιά και αριστερά κατά την εγκάρσια έννοια γύρω από το διαμήκη άξονα του σκάφους. Η ταλάντωση αυτή επηρεάζει την εγκάρσια ευστάθεια του σκάφους.

19/8/08

Ταξίδι...


Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.

Οδυσσέας Ιωάννου

18/8/08

Μια θάλασσα...



Χθες περπάτησα στα μέρη της. Σα να τη συναντούσα πρώτη φορά. Φορούσε ένα γαλάζιο φουστάνι. Με δαντέλλα στο μπούστο. Τα χέρια της χάδια. Χαμόγελα τα μάτια της. Σύννεφα τα βλέφαρα. Που ανοιγοκλείνουν στον ουρανό. Με πήρε η αύρα του κορμιού της.

Με αγκάλιασε. Γλυκά στο πρώτο κύμα. Αφρός κύλισε πάνω μου. Το βλέμμα της είχε κάτι από φθινοπωρινό ψιλόβροχο. Αυτό που ανατριχιάζει, αλλά δεν ενοχλεί. Την έκλεισα στα χέρια μου.

Με πλάνεψε. Κάθε φορά αλλιώτικη. Πάντα δική μου όμως. Σε ένα ζεστό ταξίδι σαν καλοκαίρι. Στα πολύ βαθιά νερά της. Κι όταν είναι ήσυχη τη λατρεύω. Πιο πολύ τώρα όμως που φουρτουνιάζει. Μοιάζει να εκστασιάζεται.

Συνήθως τα βράδια αγγίζω με τ' ακροδάχτυλα τα πρώτα της ίχνη. Το πρωί στάλα στάλα γίνονται πληγές. Κι αυτές λατρεύω. Ό,τι είναι δικό της. Ζαφείρια σκαμμένα στο χώμα. Πύργοι στην άμμο. Φωνή στην έρημο. Ζωή από άγγιγμα.

Ξενύχτησα πάλι. Για όλα. Για την ίριδα στα μάτια. Για τη γεύση της. Για το φέγγισμα στις όχθες της. Βαριά ανάσα. Δροσιά χυμένη στη λίμνη. Ποτάμι στο στήθος. Έρωτας.

Τ' αλάτι καίει στο λαιμό. Η γλύκα στα χείλη. Η δαντέλλα φουσκωμένη. Τρικυμία. Καράβια τριγύρω. Εκείνη μέσα. Αυτή η νύχτα μένει. Μίλα μου. Μόνο απόψε. Γίνε για μένα. Όπως σε θέλω. Μια θάλασσα.

Zωγραφίζοντας τη θάλασσα

14/8/08

La Mer


Σε μια παραλία θα ήθελα να είμαι. Στη θάλασσα... Να μπω μέσα της και να χαθώ...

6/8/08

Η Φρεγάτα


Ήτανε μια φρεγάτα παιδιά,
ήτανε μια φρεγάτα
γλάρο τη λέγανε,
φτιάξε μια καντηλίτσα
γλάρο τη λέγανε,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο πρώτο της ταξίδι παιδιά
στο πρώτο της ταξίδι
όλα πάνε καλά,
κάνε μια καντηλίτσα
όλα πάνε καλά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο δεύτερο ταξίδι παιδιά
στο δεύτερο ταξίδι
κοπήκαν τα σχοινιά,
κάνε μια καντηλίτσα
κοπήκαν τα σχοινιά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο τρίτο της ταξίδι παιδιά
στο τρίτο της ταξίδι
σχιστήκαν τα πανιά,
κάνε μια καντηλίτσα
σχιστήκαν τα πανιά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο τέταρτο ταξίδι παιδιά
στο τέταρτο ταξίδι
εμπήκανε νερά,
κάνε μια καντηλίτσα
εμπήκανε νερά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Το πλήρωμά της όλο παιδιά
το πλήρωμά της όλο
πνίγηκε στα ρηχά,
κάνε μια καντηλίτσα
πνίγηκε στα ρηχά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Εσώθηκε ένας μόνο παιδιά
εσώθηκε ένας μόνο
χωρίς να κολυμπά,
κάνε μια καντηλίτσα
χωρίς να κολυμπά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Πηδώντας βράχο - βράχο παιδιά
πηδώντας βράχο - βράχο
έφθασε στη στεριά,
κάνε μια καντηλίτσα
έφθασε στη στεριά,
κάνε μια ψαλλιδιά.


Ψάχνοντας να μάθω τι είναι η καντηλίτσα, συνάντησα αμέτρητα sites προσκόπων και ναυτοπροσκόπων που φιλοξενούσαν αυτό το "σκληρό" τραγούδι...
Ειλικρινά πιο καλά θα μου καθόταν αν το φιλοξενούσε ο "Σταυρός του Νότου" παρά μια συλλογή παιδικών τραγουδιών...

Καντηλίτσα
Είναι χρήσιμος κόμπος, που δημιουργεί μια θηλιά. Με τον τρόπο αυτό, είναι δυνατόν να βοηθήσουμε κάποιο άτομο που βρίσκεται σε κίνδυνο ή ακόμη να προσδέσουμε ένα φορτίο για ανύψωση ή μετακίνηση.

24/7/08

Το φως των θαλασσών

Η ανακάλυψη των θαλάσσιων δρόμων από τον άνθρωπο (Αιγύπτιοι, Φοίνικες) υπήρξε σημαντικός σταθμός στην ιστορία του. Τα ταξίδια, στην αρχή με το φως της ημέρας, εξελίχθηκαν και σε νυχτερινά με τη βοήθεια των πυρσών, που οι πρώτοι ναυτικοί (Λίβυοι, Φοίνικες και αργότερα Ελληνες) φρόντιζαν να ανάβουν στις κορυφές λόφων και στην είσοδο των πόλεων.


Οι πυρσοί, τα Τιθ (κυλινδρικοί πύργοι) για τους Λίβυους, παίρνοντας διάφορες μορφές, μετασχηματίσθηκαν στους γνωστούς πια φάρους. Η πρωταρχική λειτουργία του φάρου μέσα στους αιώνες ήταν να παρέχει στον ναυτιλλόμενο σταθερή σήμανση μέρα και νύχτα που να πληροφορεί για τη γεωγραφική θέση και να προειδοποιεί για τον κίνδυνο.

Ιστορία των λέξεων

Φάρος στον Όμηρο αναφέρεται ως ένα κομμάτι πανιού που χρησιμοποιείται ως χιτώνιο ή κάλυμμα κεφαλής.

Φαρέζ, αιγυπτιακή λέξη που διασώζεται στην Παλαιά Διαθήκη και μεταφράσθηκε από τους Εβδομήκοντα ως «σκοπιά».

Φάρος της Αλεξάνδρειας, ένα από τα Επτά Θαύματα του Κόσμου. Εδωσε την ετυμολογία του ονόματός του σε πολλές γλώσσες, για όλα τα παρόμοια κτίσματα στη συνέχεια.

Η πρόσβαση σε μερικούς φάρους αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία. Η έλλειψη ασφαλούς δεσίματος και προστατευμένου αγκυροβολίου καθιστά την προσέγγιση δύσκολη και μερικές φορές αδύνατη. Σε περίπτωση κακοκαιρίας, η αναχώρηση από τον φάρο μπορεί να καθυστερήσει για μέρες... Οι προμήθειες για τη δεκαήμερη παραμονή στον φάρο πρέπει να μεταφερθούν με τα χέρια. Τρόφιμα, νερό, υλικά και εργαλεία για τις επισκευές μεταφέρονται συχνά από δύσβατα και επικίνδυνα μονοπάτια.

Ο δρόμος είναι δύσκολος

Χωματόδρομοιι σπαρμένοι με πέτρες και κακοτράχαλα μονοπάτια, σημαδεμένα από τις αυλακιές των χειμερινών βροχοπτώσεων, οδηγούν στα ακρωτήρια, τις απόκρημνες πλαγιές ή τις ερημικές παραλίες που φιλοξενούν τους μοναχικούς φάρους.

Κατά την άφιξη στον φάρο

Ένα λιτό εσωτερικό υποδέχεται τον υπεύθυνο φαροφύλακα ή τον ταξιδιώτη που κόπιασε για να φτάσει ώς εκεί. Τα αντικείμενα που συντροφεύουν τον φαροφύλακα κατά την παραμονή του στον φάρο, λιγοστά. Ενα ραδιόφωνο, μια εφημερίδα, ένα περιοδικό και μερικές φορές και τηλεόραση. Η εικόνα της Παναγιάς και του Αϊ Νικόλα πάντα εκεί να συντροφεύουν στα δύσκολα.

Ο χρόνος κυλά αργά

Το κουτί πρώτων βοηθειών και ο ασύρματος έχουν σώσει ανθρώπινες ζωές που κινδύνευσαν στη θάλασσα...

Τα αποθέματα τελειώνουν

Τα εφόδια πρέπει να κρατήσουν αρκετές ημέρες, συχνά περισσότερο απ' όσο είχε υπολογιστεί. Η αναχώρηση από τον φάρο συνδέεται άμεσα με τα καμώματα του καιρού. Τα ξερονήσια που πολλές φορές φιλοξενούν φάρους δεν έχουν να προσφέρουν παρά μόνο μαγκούτες (αυτοφυές, θαμνώδες φυτό, από όπου προήλθε, όπως λέγεται, το κώνειο του Σωκράτη) και θάμνους.

Οι επισκέπτες

Κατά διαστήματα εμφανίζονται στον φάρο επισκέπτες που είτε έφτασαν μέχρι τον φάρο τυχαία, είτε ακολουθώντας τα μονοπάτια για να απολαύσουν τη θέα και το ηλιοβασίλεμα. Ολοι είναι ευπρόσδεκτοι στον φάρο;

Αποχαιρετισμός

Και μετά, παρέα μ' ένα τσιγάρο που κρατάει πολύ, όπως ο χρόνος στον φάρο, θα αφουγκραστεί τον ήχο της σιωπής...

Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες για τους φάρους προέρχονται από το λεύκωμα «Sea and Stone» Lighthouses of Greece, του Γιάννη Σκουλά, Ammos Publications.