Πρόσω ολοταχώς...

Ξεκάθαρο μυαλό. Και λογική αν θες... Μην φοβηθείς το ταξίδι. Μπες μέσα στα γαλανά νερά του με πάθος κι είναι αυτό που θα σε ζωντανέψει. Θες δε θες. Θα σε κάνει να ξεφύγεις από το μοιραίο λάθος. Aυτό που σε κρατά πίσω. Που σου κλειδώνει τα συναισθήματα και την καρδιά. Άνοιξε τα φινιστρίνια της ψυχής διάπλατα και άρχισε να ζεις ξανά τα όνειρα σου...



* Η φωτογραφία από τον Έρωτα Στοχαστή

Μικρό καραβάκι πλέει στα ανοιχτά...

Ένα μικρό καραβάκι να πλέει στα σύννεφα αναζητώντας τα όνειρά μας. Να μας θυμίζει ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι. Στη θάλασσα, στα σύννεφα, στις σκέψεις, στις αισθήσεις…

Νιώσε το ταξίδι…

Φάλτσοι ψίθυροι...

Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού, φρύγουν τη γη, δονούν της πέτρας την καρδιά, κι όλα την ύπαρξη τους δοκιμάζουν πάνω στο καρδιοχτύπι του καιρού.
Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού μες στην εσπέρα, τραγουδάει η θάλασσα σαν μια γυναίκα ευτυχισμένη. Mε ύπνο καθώς μας νανουρίζει το βλέμμα, απρόσεχτο στα νεύματα που όλα τα πράγματα μας στέλνουν, επιστρέφει απ’ την εγρήγορση στον ύπνο.
Τα χείλη κουρασμένα από τόσα χαμόγελα και λάμψεις της ομιλίας το κύμα πισωστρέφουν.
Ιδού ότι όλα μένουν να τραγουδηθούν στο αστραποβόλημα της νέας στιγμής να ξαναλάμψουν.
Ιδού ότι όλα μένουν να ειπωθούν απ’ την Αρχή...

Μες στο καταμεσήμερο...

Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού μες στο καταμεσήμερο. Φρύγουν τη γη, δονούν τις πέτρες, την καρδιά. Πάλλονται με τη δόνηση της φλόγας, ποτίζουν με ήλιο τα ριζά των βράχων πού φύτρωσε η αρμυρήθρα. Τους δροσερούς κόρφους της θάλασσας, πού στο παιγνίδι εγκαταλείπεται των δελφινιών, συγκατανεύει στα τολμήματα μας.

Χαμογελάει σαν μια γυναίκα, κρατώντας τις φρεσκοβαμμένες μας βαρκούλες πάνω στην ανοιχτή παλάμη της, σταλάζοντας σπίθες απ’ τα κουπιά μας...

Κάθε ώρα του καλοκαιριού πάλλεται σα γιορτάσιμη καμπάνα, γεμάτη από καλέσματα κι από φωνές, πού στον αντίλαλο τους οι ουρανοί βαθαίνουν.

Κάθε ώρα του καλοκαιριού είναι ένα ανάβλεμμα από τους θεούς στη γη ριγμένο...

Από παντού όλα φτάνουν. Ξεκινούν το μήνυμα της παρουσίας τους να μας φέρουν από όλα τα σημεία συγκλίνοντας του χρόνου στη φλόγα της στιγμής συγκατανεύουν, καίγονται, λαμπαδιάζουν, και το αιώνιο πλάθεται παρόν...

Πρωινές καλοκαιρινές ώρες...

Ανάβουν οι ώρες του καλοκαιριού τα πρωινά...
Πόσα καινούργια πρόσωπα, καινούργια βήματα, νέες φωνές... Από παντού καλέσματα, λάμψεις, μηνύματα έρχονται, φεύγουν με το μελτεμάκι, που ξετρελλαίνει των παιδιών τις λυτές κόμες, καθώς τρέχουν με πέλματα γυμνά στην αμμουδιά...
Κ’ υστέρα πάει να σπρώξει τα ιστιοφόρα μας καταμεσής του γαλανού πελάγου.
Με τόσα αποδημητικά πουλιά διασταυρωνόμαστε, με τόσα σημαιοστόλιστα καράβια... Έρχονται, φεύγουν, φορτωμένα χαιρετίσματα, ποτισμένα αλάτι και νοσταλγία θαλασσινή...
Με την αυγή σαλπάρουν, ξεκινούν σαν τα πουλιά τα μεγάλα ιστιοφόρα παίρνοντας την αρμύρα από τα δάκρυα μας στ’ ανοιχτά πανιά τους, πάνω στων γλάρων τις φτερούγες το χαιρετισμό μας...

Κοχύλια στο βυθό...

Χάρτινο καραβάκι

Τον τελευταίο καιρό κάτι συμβαίνει μέσα μου. Ξαφνικά, ένας άνεμος αντάρτης γλίστρησε μέσα μου. Φούσκωσε τα πανιά από το τρεχαντήρι μου και το ριξε σε θάλασσες άγνωστες. Θάλασσες που πότε με γοητεύουν και πότε με γεμίζουν φόβο. Θάλασσες που άλλοτε μου δίνουν χαστούκια γεμάτα αλμύρα και άλλοτε με χαιδεύουν στοργικά.
Δε θέλω να αντιδράσω. Το μόνο που θέλω είναι να αφήσω αυτόν τον αντάρη άνεμο να με παρασύρει. Να με ταξιδέψει όπου εκείνος θέλει. Δίχως να του αντισταθώ.
Παρατηρώ σιωπηλά τι συμβαίνει γύρω μου. Μα δε θέλω να μιλήσω. Τι νόημα έχει άλλωστε να αφήνεις λέξεις σκόρπιες στον αγέρα; Θα σκορπίσουν στα κύματα...
Στο μειντάνι της ψυχής μου μαζεύτηκαν πολλά. Ασφυκτιώ ώρες ώρες... Νιώθω πως χρειάζομαι περισσότερο χώρο. Περισσότερο αέρα. Περισσότερη αλήθεια. Περισσότερο φως.
Το χάρτινο καραβάκι μου δεν επιδέχεται άλλες επισκευές. Στην επόμενη φουρτούνα θα γίνει σκόνη και θα χαθεί...

Ένας χρόνος ταξίδια με το καραβάκι...

Με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών λησμόνησα τελείως πως πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την στιγμή που ξεκίνησα με τούτο δω το καραβάκι τα ταξίδια μου. Ένας χρόνος πολύ σημαντικός για μένα. Για τη ζωή μου. Ένας χρόνος σημαδιακός και σημαδεμένος. Έζησα σπουδαίες στιγμές εδώ μέσα. Περιπλανήθηκα στο κατάστρωμα, μέρες φωτεινές, γεμάτες όνειρα. Ξενύχτησα βράδυα ατελείωτα, κοιτάζοντας τα αστέρια και το φεγγάρι. Βρέθηκα σε θάλασσες ήρεμες και ζεστές, αλλά και σε άλλες κρύες και φουρτουνιασμένες. Γνώρισα καινούργιους ανθρώπους, άλλοι γίναν φίλοι μου και άλλοι όχι. Οι επιλογές της ζωής, μέσα από ένα καραβάκι που κάνει ένα ταξίδι μεγάλο.

Πολλές φορές λιποψύχησα, σκέφτηκα να το αφήσω. Χαίρομαι που δεν το έκανα. Που άνθρωποι δικοί μου με προέτρεψαν από αυτή μου την απόφαση. Το καραβάκι πια είναι κομμάτι της ζωής μου. Κομμάτι σημαντικό. Εδώ μέσα, σε τούτο το σκαρί γνώρισα τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μου. Τον άνθρωπο που έκανε την καρδιά μου να χτυπά διαφορετικά. Που μου έμαθε και μου μαθαίνει πολλά. Που με άλλαξε προς το καλύτερο. Που με κάνει να σκέφτομαι και να προβληματίζομαι θετικά. Τον άνθρωπο που αγαπώ.



Εδώ μέσα, πάλεψα με συναισθήματα διάφορα. Έκλαψα, γέλασα, θύμωσα, φώναξα και ήταν όλα βγαλμένα από μένα. Ήταν τα δικά μου κομμάτια. Κομμάτια του εαυτού μου που μοιράστηκα μαζί με όλους εσάς. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος και μοιάζει σαν όνειρο. Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα ένιωθα σαν να βρίσκομαι σε δίνη. Όλα φάνταζαν ξένα και παράξενα. Μα ο καιρός πέρασε και γνώρισα τα νερά σπιθαμή προς σπιθαμή. Δεν μετάνιωσα για τίποτα από αυτά που έκανα. Και τα καλά και τα στραβά. Πρόθεση μου άλλωστε δεν ήταν ποτέ να πειράξω ή να κοροιδέψω κανέναν. Το ότι είμαι παράξενος άνθρωπος ίσως με έκανε στα ματιά κάποιων να φανώ περίεργη. Αυτό όμως δεν με ενοχλεί. Αυτή είμαι εγώ. Παράξενη και περίεργη για όσους θέλω.

Το μέλλον κανείς δεν το γνωρίζει, κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει. Θα ήθελα όμως να κάνω μια ευχή. Να είναι γερό τούτο το σκαρί και να συνεχίσει να ταξιδεύει και στο μέλλον. Όχι για να μάθει πια και να γνωρίσει, αλλά για να μπορεί να θυμάται και να μην ξεχνά.

Λέξεις ελληνικές

« Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα , θα βρεις ότι αποτελείται ...από

μια ελιά...

ένα αμπέλι... και...
ένα καράβι,

που σημαίνει, ότι με αυτά τα τρία μπορείς να την ξαναφτιάξεις.»

Οδ.Ελύτης

Η Φρεγάτα

Ήτανε μια φρεγάτα παιδιά,
ήτανε μια φρεγάτα
γλάρο τη λέγανε,
φτιάξε μια καντηλίτσα
γλάρο τη λέγανε,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο πρώτο της ταξίδι παιδιά
στο πρώτο της ταξίδι
όλα πάνε καλά,
κάνε μια καντηλίτσα
όλα πάνε καλά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο δεύτερο ταξίδι παιδιά
στο δεύτερο ταξίδι
κοπήκαν τα σχοινιά,
κάνε μια καντηλίτσα
κοπήκαν τα σχοινιά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο τρίτο της ταξίδι παιδιά
στο τρίτο της ταξίδι
σχιστήκαν τα πανιά,
κάνε μια καντηλίτσα
σχιστήκαν τα πανιά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Στο τέταρτο ταξίδι παιδιά
στο τέταρτο ταξίδι
εμπήκανε νερά,
κάνε μια καντηλίτσα
εμπήκανε νερά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Το πλήρωμά της όλο παιδιά
το πλήρωμά της όλο
πνίγηκε στα ρηχά,
κάνε μια καντηλίτσα
πνίγηκε στα ρηχά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Εσώθηκε ένας μόνο παιδιά
εσώθηκε ένας μόνο
χωρίς να κολυμπά,
κάνε μια καντηλίτσα
χωρίς να κολυμπά,
κάνε μια ψαλλιδιά.

Πηδώντας βράχο - βράχο παιδιά
πηδώντας βράχο - βράχο
έφθασε στη στεριά,
κάνε μια καντηλίτσα
έφθασε στη στεριά,
κάνε μια ψαλλιδιά.


Ψάχνοντας να μάθω τι είναι η καντηλίτσα, συνάντησα αμέτρητα sites προσκόπων και ναυτοπροσκόπων που φιλοξενούσαν αυτό το "σκληρό" τραγούδι...
Ειλικρινά πιο καλά θα μου καθόταν αν το φιλοξενούσε ο "Σταυρός του Νότου" παρά μια συλλογή παιδικών τραγουδιών...

Καντηλίτσα
Είναι χρήσιμος κόμπος, που δημιουργεί μια θηλιά. Με τον τρόπο αυτό, είναι δυνατόν να βοηθήσουμε κάποιο άτομο που βρίσκεται σε κίνδυνο ή ακόμη να προσδέσουμε ένα φορτίο για ανύψωση ή μετακίνηση.

Πού πας καραβάκι;

«Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;
Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;
Άνεμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό,
πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;»

«Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή.
Θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω.
Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω
με πρίμο αγεράκι, μ' ακέριο πανί.»

«Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
Απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό
και πάρει τους ναύτες και τον τιμονιέρη;
Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;»

«Ψηλά στο εκκλησάκι του βράχου, που ασπρίζει,
για μένα έχουν κάμει κρυφή λειτουργία
ορθός ο Χριστός το τιμόνι μου αγγίζει,
στην πλώρη μου στέκει η παρθένα Μαρία.»


Αφροδίτη Μάνου (το ευλογημένο καράβι του Ζαχ. Παπαντωνίου -1994)

Με συγχωρείτε, διακοπές

Κάποτε κορόιδευα έναν φίλο που μισούσε το ελληνικό καλοκαίρι, τα νησιά, τον ήλιο και τον Αύγουστο πήγαινε στην Κεντρική Ευρώπη, κλεινόταν σε άδεια ξενοδοχεία, στην Πράγα, στη Βιέννη. Ακουγε μουσική και διάβαζε. Σήμερα καταλαβαίνω ότι ήταν απλώς ένας χορτάτος σοφός. Γιατί πρέπει οι διακοπές όλων μας να είναι ένα καρμπόν, μια από τα ίδια; Οι περισσότεροι «διακόπτουν» τη δουλειά. «Να φύγω», λένε, «να ξεκουραστώ, να μη σηκώνω ούτε το δαχτυλάκι μου». Εμένα δεν με νοιάζουν οι δουλειές. Στις διακοπές μου ψωνίζω, σφουγγαρίζω, μαγειρεύω, μαζεύω σκουπίδια, διορθώνω ηλεκτρικά. Στις διακοπές διακόπτω το μυαλό μου. Θέλω να πηγαίνω σε μέρη οικεία, στο ίδιο νησί, στο ίδιο σπίτι, με τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

Τα ίδια πράγματα σε επαναλαμβανόμενα πατρόν. Επειτα από λίγες μέρες μπαίνει ο εγκέφαλος στο ρελαντί. Γίνεσαι αυτοποτιζόμενος. Ακριβώς σαν φυτό. Και λίγα λόγια. Ξέρω ζευγάρια που έχουν χωρίσει στις διακοπές, επειδή προσπάθησαν να «ξαναβρούν τη σχέση τους». Χριστός και Παναγία!

Μη μου το κάνεις εμένα αυτό, να με βάλεις να «συζητήσουμε για τη σχέση μας». Καλύτερα να δέσω μια πέτρα στον λαιμό μου να φουντάρω ανοιχτά της Πανόρμου. Ευτυχώς ο δικός μου με καταλαβαίνει, αλλιώς δεν θα ήταν «ο δικός μου». Στις διακοπές παραιτούμαι από την υποχρέωση να είμαι ένας προσαρμοστικός, ευγενής, ενδιαφέρων άνθρωπος. Γίνομαι το άλλο -μια μονόχνωτη εσώκλειστη.

Διακόπτω τις τυπικούρες, τις ψεύτικες ευγένειες, τα κοινωνικά παντός είδους και μεταμορφώνομαι σε οστρακόδερμο. Βαθιά αλλού, βαθιά εκτός. Υστερα από λίγες εβδομάδες αναδύομαι από το καβούκι μου καινούργια, φρέσκια και έτοιμη για όλα.

Κι αυτό είναι το καλύτερο δώρο που φέρνει η ωριμότητα της ηλικίας. Να μπορείς να στείλεις στον διάολο όλα τα προκατασκευασμένα κλισέ και να χαρίσεις στον εαυτό σου ό,τι του έχει λείψει. Για το καλοκαίρι που έρχεται, σας εύχομαι να γευτείτε λίγο απ αυτό το σπάνιο δώρο.

Θα τα ξαναπούμε κατόπιν αδείας.

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό...

..Γυρίζει κι αρμενίζει, καλέ, τα πέλαγα τους πειρατές θερίζει, καλέ, και τους χαλά στον ήλιο, στο φεγγάρι και στη βροχή .. και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή...

Μες του Αιγαίου....

Πυξίδες

Ζωή,σαν ένας λεκές από υγρασία

διάβασα κάπου.

Μα...φεύγει έτσι η ζωή ;

Kαι σε λεκιάζει ποτέ η υγρασία ;

Δεν ξέρω...

Ζορίζονται οι ώρες μου ξανά, και τέτοιες στιγμές, ποτέ δεν ξέρω.

Δυο οι επιλογές και μια η απόφαση.Που επείγει.Που πρέπει να παρθεί.

Βορράς και Νότος.Δίπλα, μέσα μου, έξω...

Ομιχλώδης, ψυχρός, μουντός, μα σταθερός, προστατευτικός για μένα ο πρώτος.

Φωτεινός, ζεστός, αλλά κάποτε νευρώδης, ξένος κι αλήτης ο δεύτερος.

Δυο τόποι, δυο χρόνοι, δυο μήνες, δυο πόλεις, ένας άνθρωπος, μια ζωή...

Μια ζωή με υγρασία ακριβώς πίσω από το στέρνο, ούτε βόρεια, ούτε νότια.

Και οι πυξίδες κι οι φάροι, διακοσμητικοί...

Που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;

Που πας ε...;