Δειλινό της ερημιάς

Δειλινό της ερημιάς
πολιτεία που με πας,
μες στους δρόμους
αρχαίος λυγμός



Αγόρι απ' τον Αρδηττό
κορίτσι απ' τον ουρανό
αίμα στάζει ο καημός
μενεξέδες ρίχνει στο φως



Μη ρωτάς τον καιρό
κρατάει το μυστικό
μια μέρα θα στο πω

Η μαγεία του βυθού

click στη photo

Πρόσω ολοταχώς...

Ξεκάθαρο μυαλό. Και λογική αν θες... Μην φοβηθείς το ταξίδι. Μπες μέσα στα γαλανά νερά του με πάθος κι είναι αυτό που θα σε ζωντανέψει. Θες δε θες. Θα σε κάνει να ξεφύγεις από το μοιραίο λάθος. Aυτό που σε κρατά πίσω. Που σου κλειδώνει τα συναισθήματα και την καρδιά. Άνοιξε τα φινιστρίνια της ψυχής διάπλατα και άρχισε να ζεις ξανά τα όνειρα σου...



* Η φωτογραφία από τον Έρωτα Στοχαστή

Το μπλε που δεν ξέχασα

Το ζητούσα διακαώς. Ήξερα τι ζητούσα. Το είχα στα μάτια μου. Αλλά δεν το έβλεπα πουθενά στην παλέτα των χρωμάτων μου. Χρόνια ονειρευόμουν το ταβάνι επάνω από το κρεβάτι μπλε. Σ’ αυτό το μπλε το ανύπαρκτο. Μπλε ονειρευόμουν και τον απέναντι τοίχο.
Το Ατάπαζαρ όχι, αλλά την προγιαγιά Μαρία, την σκέφτομαι πάντα. Για κείνη αποδέχθηκα το ταξίδι. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις πoυ θα σε βγάλει ένα ταξίδι.
Το πρώτο που αντίκρισα ήταν εκείνοι οι αλλόκοτοι βράχοι. Νεραϊδοκαμινάδες, μου είπε. Σε ένα τοπίο «ουκ εκ του κόσμου τούτου». Βράχοι σαν τους δερβίσηδες σ’ αυτή την ατέρμονη περιστροφή, υπόμνηση των κύκλων ζωής, της διαρκούς πρόβας θανάτου. Βράχοι που υπήρξαν σπίτια, στάβλοι, μοναστήρια, ναοί. Πόλεις μέσα στους βράχους και κάτω απ’ τη γη. Μνήμες και μουσικές, γεύσεις και άγιες εικόνες που νίκησαν τον χρόνο.
Φτάνουμε πάντα αργά το απόγευμα σε μια Σκοτεινή Εκκλησιά. Τα στοιχειωμένα φουγάρα και οι λαξευμένες εκκλησίες. Το αλλόκοτο εκείνο γλυπτό της φύσης, που αλλάζει σχήμα με τον αέρα. Ποτέ ο τόπος τούτος δεν είναι ο ίδιος, σαν τους ανθρώπους, αλλάζει αναλόγως με την πνοή. Χρόνο τον χρόνο γίνεται άλλος, αλλά τόσο ίδιος!
Παντού οι πρόγονοι, κι ας έφυγαν πια. Κάποιοι ψάλλουν. Πρώτα στην εκκλησιά τη μικρή. Στην εκκλησία του Αι Γιώργη ή του φιδιού, μετά. Και στην Κρυφή εκκλησία. Στην εκκλησία των Στεφάνων.
Εκεί το βρήκα. Αυτό που μάλλον πρωτόδα στα υφαντά, που τόσο καλά ήξερε να βάφει η γιαγιά Μαρία. Το μπλε που γύρευα και που δεν το συνάντησα αλλού πουθενά. Παρά μόνο τώρα στα υφαντά. Και στην εκκλησία των Στεφάνων.
Κι όλα έγιναν Μνήμη, Μήτρα, Κοιτίδα, Θάνατος, Θαύμα, Ζωή, Θεός, προγιαγιά Μαρία. Το μπλε που δεν ξέχασα και που δεν είχα ποτέ ξαναδεί. Γιατί δεν είχα καν γεννηθεί όταν έβαζε αυτό το μπλε η γιαγιά μέσα στο υφάδι της.
Ολα έγιναν Νύσσα, Νεάπολη, Σινασσός, Αβάνισσος, Προκόπι, Μαλακοπή, Αρχελαΐδα, Αραβησσός, Βάνησα, Καρβάλη. Αυτοί οι ηφαιστειογενείς βράχοι και «οι στοιχειωμένες γωνιές» κατέχουν το άδηλο κι αθέατο μυστικό να λύνουν τον γρίφο και να υπερβαίνουν τον χρόνο.
Αφού για κλάσματα χρόνου, κοιτώντας εκείνο το μπλε, σαν να το είδα κι εγώ. Αλλά δεν το θυμάμαι καθόλου...

Υδάτινη συμφωνία...

Yδάτινη συμφωνία μορφών και χρωμάτων. Ανοίγοντας το σακούλι του βυθού, ένας μοναδικός κόσμος ξεχύνεται από μέσα του κι αρχίζει να κινείται νωχελικά. Ένας κόσμος, που λικνίζεται στους ρυθμούς μιας σιωπηλής απόκρυφης μελωδίας...

Ιριδισμοί και αισθήσεις πλεγμένες ανάμεσα σε κοράλια. Φυκοστρωμένος ο βυθός, πλατύς και μαλακός σαν βελουδένιος. Ίχνη από έναν κόσμο γαλήνιο...


Μέσα του ανεβαίνει η θερμή αναπνοή της γης γεμάτη φωτιά και λάβα...


Γαλάζιες μέδουσες προβάλλουν κι εκεί λίγο πιο πέρα, μακρύς και κλωθογύριστος της Αφροδίτης ο κεστός σαν μεταξένιος.


Κάποτε, τα βράδια της εαρινής οπτασίας, οι άνεμοι σωπαίνουν, ν’ ακούσουν το τραγούδι του βυθού, το τραγούδι της θάλασσας. Μελωδία αισθαντική...


Ολόγυρα ξανθοπράσινες αχιβάδες, μούσκλια σγουρά, τρανά χρυσόμηλα, χιλιόπλουμα φυτά.
Κήπος ονειρεμένος...


Φυσαλίδες και κουκίδες πάνω στον υδάτινο χάρτη του βυθού. Που πάντα ενώνει τις πρώτες με τις τελευταίες...


Δεν υπάρχουν κακά ταξίδια στον κόσμο του βυθού. Μόνο κακοί ταξιδιώτες...

Νυχτερινή βαρκάδα...

Το καραβάκι μου, λίγο λευκό, λίγο γαλάζιο και η μουσική να αιχμαλωτίζει τον αέρα. Να χάνεται ο ήχος πέρα απ’ τα πέλαγα. Πέρα από το μωβ του ορίζοντα. Κι εγώ να ταξιδεύω. Στις θάλασσες του μυαλού μου να σε αναζητώ...

Στην παραλία...

Helpless from Keith Loutit on Vimeo.

Κοίτα μια νύχτα....

Ξέρεις πως νιώθω όταν με ανεβάζεις στα σύννεφα; Πως χτυπάει η καρδιά μου όταν καβαλάμε το φεγγάρι και καλπάζουμε στη θάλασσα του ουρανού; Όταν νιώθω το σώμα σου να κολλάει στο δικό μου;
Kαβαλάρηδες μέσα στη νυχτιά, μάρτυρες ενός ταξιδιού τόσο μαγικού... τόσο όμορφου...
Μου ψυθιρίζεις λέξεις. Μπλε, κόκκινες, μαβιές, φούξιες. Με φιλάς στο λαιμό. Κι γω τινάζω το χαλινάρι πιο δυνατά. Να ανέβουμε ακόμη πιο ψηλά. Να φτάσουμε στο τελευταίο σημείο του πόθου μας.
Εκεί που όλα επιτρέπονται. Εκεί που όλα είναι δυνατά. Εκεί που όλα μπορούν να συμβούν.
Μη σταματήσεις να με φιλάς. Μη σταματήσεις να μου μιλάς. Μην σταματήσεις να με αγαπάς.
Μην κόψεις το όνειρο και το φεγγάρι...

H παλέτα του ωκεανού

Fairuz

Fairuz θα πει τυρκουάζ. Θάλασσα που αγκαλιάζει τη στεριά. Ουρανός το σύμπαν. Νερό και αέρας μία φωνή. Ήχος ρευστού και αέρινου. Αγάπης ήχος. Εκεί που η αρχαία πέτρα στέκεται άπραγη. Η νύχτα θαμπή. Η ανθρώπινη αναμονή αμήχανη. Αμφίβολη η προσδοκία. Εκεί που η πραγματικότητα διψά να συναντήσει τον μύθο. Η φύση το θαύμα. Εκεί η σιωπή αποκτά φωνή. Η φωνή ψυχή.

Fairuz θα πει πάλλουσα ακινησία του κόκκινου μέσα στο γαλάζιο. Οι αναπνοές των ανθρώπων φλογίτσες καντηλιών. Να κρατήσει το θαύμα. Να το ζήσουμε. Να αλλοιώσει το κουρασμένο μας βλέμμα. Να το ακούσουμε το θαύμα. Μ' εκείνη την άλλη ακοή.
Fairuz θα πει προσευχή. Της γης προς τον ουρανό. Και απάντηση του ουρανού προς τη γη. Γιατί η προσευχή είναι διάλογος μυστικός. Υδρατμός προσευχής εξατμίζεται το τραγούδι στη ζέση της καρδιάς της. Και ανεβαίνει. Βροχή προσευχής πέφτει να δροσίσει, να ξεδιψάσει τις ψυχές μας.

Fairuz θα πει πάλλουσα ακινησία του κόκκινου μέσα στο γαλάζιο. Του αίματος που χύθηκε ανά τους αιώνες μέχρι σήμερα. Του παγωμένου και ρέοντος των πολέμων των λαών και των ψυχών. Της κάθε μιας ψυχής ο εσωτερικός πόλεμος αίμα μέσα στο γαλάζιο. Ενός Θεού που αγαπά ατελείωτα. Που συγχωρεί τα πάντα. Που στο τραγούδι της προσευχής μεταποιεί το αίμα σε φως.

Η γοητεία του πάγου

To μάτι χάνεται στο γκρι μπλε της θάλασσας. Στο βάθος το παγόβουνο επιβλητικό, στέκει ακίνητο στη σιωπή της μέρας διαγράφοντας μια πορεία μέσα στο χρόνο.


Ο ουρανός που προσπαθεί να ενωθεί με τη θάλασσα... Να γίνουν ένα. Να σπάσει το μπλε από το άσπρο των νεφελωμάτων. Και το λευκό του παγόβουνου να βαθεί με πινελιές γαλάζιες. Σαν πίνακας ζωγραφικής. Από τα χέρια της φύσης.


Το μπλε της θάλασσας που μοιάζει ονειρικό. Που δε χορταίνεις να το κοιτάς. Κι από πάνω τα σύννεφα λες και χύθηκαν από τα κανάτια του ουρανού για να μπερδευτούν μαζί του. Μαζί με το απόλυτο λευκό του βουνού που στέκει μεγαλόπρεπο μέσα στα παγωμένα νερά.


Μαχαιριές λευκού μέσα στο μπλε. Κομμάτια πάγου που κινούνται αργά, νωχελικά μέσα σε τη τούτη την απέραντη θάλασσα. Βαρκούλες που ταξιδεύουν στο χρόνο. Δίχως να βιάζονται. Δίχως να αναζητούν κανένα λιμάνι. Απλά ταξιδεύουν...


Χρώματα μαγικά. Θάλασσα κι ουρανός. Κι ένας ορίζοντας στο βάθος γεμάτος πινελιές γκρίζες. Απόλυτη σιωπή στη χώρα των πάγων. Μια σιωπή που σπάει μόνο από τους ήχους που κάνει ο πάγος όταν παφλάζει μέσα στο νερό.


Το απόλυτο μπλε σε εναλλαγές με τους τόνους του. Πότε πιο σκούρο και πότε πιο φωτεινό. Αλλού με φως και αλλού με σκιές. Σε μια απόλυτη αρμονία οι αντιθέσεις του.


Βαρκούλες από πάγο. Μέσα στα γαλανά νερά. Με φόντο τα σύννεφα που φουσκώνουν από πάνω τους. Ταξιδεύοντας μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Σε μια σιωπηλή διαδρομή. Γεμάτη από χρώματα.