Συντροφιά με τη νύχτα...

Σου στέλνω ένα μπουκέτο...

Αχ, Ελλάδα σ' αγαπώ...

Γιατί δεν αγαπώ τη σημερινή Ελλάδα; Εύκολο. Ο καθένας μπορεί να γράψει (ειδικά τώρα) ολόκληρους τόμους γι' αυτό.

Τo δύσκολο είναι το αντίθετο. Γιατί αγαπάω την Ελλάδα; Θα προσπαθήσω να απαριθμήσω τους λόγους που με κάνουν να αγαπάω τη χώρα μου, ακόμα κι αν φανούν παιδαριώδεις.

Λοιπόν, αγαπάω την ελληνική φύση, το τοπίο της. Κάτι γίνεται όταν αράζω κάτω από λεμονιές, συκιές και πεύκα, όταν κρύβομαι από το ανελέητο φως σ' ένα σκιερό βραχάκι μιας γυμνής παραλίας. Γίνομαι ολόκληρη.

Αγαπάω το ελληνικό «παιδικό». Είμαστε ακόμα πιτσιρίκια, άτακτα, απείθαρχα, μας αρέσει να αμφισβητούμε, να παίρνουμε το χαρτζιλίκι των μεγάλων και να το τρώμε σε τσιχλόφουσκες αντί να το «αποταμιεύουμε» για ένα σοβαρό μέλλον. Μας λένε αεριτζήδες, εμείς απλώς καταλαβαίνουμε ότι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες.

Αγαπάω τους σπαραξικάρδιους στίχους των τραγουδιών της πίστας, την κλειστοφοβική ποίηση της Νικολακοπούλου, τη ρομαντική μουντρουχιά των Active Member, τα πολλά κιλά τρέλας του Ρασούλη. Κόβομαι για vintage Σαββόπουλο. Αγαπάω τους ταξιτζήδες, τις διπλές πίτες με γύρο, τους περιπτεράδες, τους καραγκιοζοπαίκτες, τους «φεύγα» γέρους στο Ζάππειο.

Αγαπάω τα συνθήματα σε δρόμους, τοίχους και γήπεδα. Αγαπώ το Λεμονοδάσος, τη βόρεια Κέρκυρα, όλες τις Κυκλάδες και όλες τις θείες της Σκιάθου που έμειναν απαράλλαχτες από τα χρόνια του Παπαδιαμάντη.

Αγαπάω ένα χωριό τέρμα Θεού στην Τήνο, που συμπτωματικά λέγεται «Αγάπη»... Αγαπάω τους ποιητές μας, επειδή ζωγράφισαν με λέξεις την Ελλάδα που όλοι έχουμε στην καρδιά μας, γλυκιά και πικρή, ηρωίδα και κότα, αγία και πόρνη. Δεν αγαπώ απλώς την Ελλάδα, τη λατρεύω. Αρνούμαι να την ανταλλάξω με το ξεπουλημένο μπορντέλο που μου αντιπροτείνουν να αποδεχτώ ως πατρίδα.

Δεν θα μασήσω. Αυτό που αγαπώ εγώ αισθάνομαι ότι βαστάει γερά, σε γερά θεμέλια. Δεν είμαι μόνη μου. Δεν είμαστε μόνοι μας. Δεν το πιστεύετε; Ε, ας βγούμε να μετρηθούμε. Κι αν τα πληκτρολόγια δεν είναι αρκετά, υπάρχει πάντα και ο δρόμος. Που, ως γνωστόν, γράφει τη δική του ιστορία.

Τελικά, η χώρα αυτή όσο και να μας πληγώνει καθημερινά, έχει κερδίσει την καρδιά μας.

Σχετικά με μάγισσες και άλλα παραμύθια...

Οι μάγισσες, στην πλειοψηφία τους, έχουν σκούπα. Μ' αυτήν κόβουν βόλτες στον αέρα κι όταν περπατάνε στο δάσος σβήνουνε τα ίχνη που αφήνουν ξοπίσω τους σκουπίζοντας το χώμα. Ετσι κανείς δεν τις βρίσκει, κανείς δεν τις ακολουθεί. Σκούπα κρατάνε και οι καθαρίστριες ως άλλες μάγισσες και σκουπίζουνε τα ίχνη τα δικά μας. Αυτά που αφήνουμε στο πέρασμά μας, φτύνοντας, πετώντας αποφάγια κι αποτσίγαρα, τσίχλες και καθετί. Απολυμαίνουν τα χερούλια στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και το τρένο, ξύνουν τις λάσπες απ' τους δημόσιους χώρους και γυαλίζουν τα τζάμια στο μετρό, για να καθρεφτίζουμε τη φάτσα μας και να δούμε αν είμαστε ωραίοι λίγο πριν κατέβουμε στη στάση μας. Τις προσπερνάμε αδιάφορα ή αποφεύγουμε και να τις αγγίξουμε ακόμα σαν να 'χουν πάνω τους όλες τις βρομιές μας. Εκείνες όμως, απ' τις βρομιές μας παθαίνουν καρκίνο, έχουν αναπνευστικά προβλήματα και γδαρμένα χέρια απ' τις χλωρίνες και τ' απορρυπαντικά, πρησμένα πόδια με κιρσούς και μέση κομμένη στα δύο. Παρ' όλα αυτά η δουλειά τους δεν συγκαταλέγεται στα βαρέα κι ανθυγιεινά. Καλή φάση. Μαγική. Μαγικά κι όσα βρόμικα παίζονται μέσα στις εταιρίες που δουλεύουν. Ωστόσο, αν μια καθαρίστρια κάνει να τρίψει αυτού του είδους τις βρομιές, τότε δεν κάνει καλά τη δουλειά της. Ενοχλεί. Και επομένως μετατίθεται δυσμενώς σε δύσκολο πόστο, απολύεται ή τη λούζουν με βιτριόλι στο πρόσωπο. Τόσο απλά και εκσυγχρονισμένα.

Παραδείγματος χάριν, παραμονές γιορτών η Κωνσταντίνα Κούνεβα, καθαρίστρια στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μαρούσι. Πριν από κάποια χρόνια ήταν ιστορικός επιστήμονας στη Βουλγαρία. Ως και λίγες μέρες πριν από τις γιορτές, είχε μια σκούπα και καθάριζε τα ίχνη μας.

Σαν μάγισσα κι αυτή σε κακό παραμύθι. Λένε ότι μίλαγε πολύ, ότι διαμαρτυρόταν ανοιχτά για τα προβλήματα του κλάδου της. Ηταν στόχος που επετεύχθη κατάμουτρα και παραδειγματικά. Τώρα έχει ένα κρεβάτι στον Ευαγγελισμό και μόνιμα σημάδια απ' το βιτριόλι. Ο φταίχτης κρύφτηκε σαν σκόνη κάτω απ' το χαλί. Μα το κυνήγι μαγισσών άρχισε.

Αυτή η ιστορία, με έκανε να σκεφτώ πολύ. Τι σόι άνθρωποι υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμμεσά μας. Πως κρύβουν με τόση μαεστρία το πρόσωπο τους και μοιάζουν με αγγέλους που έπεσαν από τον ουρανό. Αυτοί οι ίδιοι που μπορούν και διαπράττουν όλα αυτά τα εγκλήματα και που κανείς μας δεν μπορεί να τους υποψιαστεί, υπάρχουν γύρω μας. Δίπλα μας.

Ντρέπομαι για όλα αυτά. Και νιώθω θυμό. Ελπίζω κάποια μέρα σε τούτη τη χώρα να πάψουμε να κρύβουμε τη σκόνη κάτω από το χαλί. Να μάθουμε ότι η καθαριότητα είναι μεγάλη υπόθεση.Βέβαια πρέπει να ξεκινήσει ο καθένας από τον εαυτό του. Έτσι, ίσως βρούμε άκρη...

Eίπα συγνώμη στη ζωή πρώτη φορά...

Είχα πολλά χρόνια να δω τέτοιο χειμώνα. Τόσο χιόνι και τέτοιο κρύο. Το σκηνικό ταιριάζει απόλυτα με τις μέρες που ζούμε...


Παγωμένες. Μουδιασμένες κι εμείς, προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να νιώσουμε ζεστασιά...


Όλα κινούνται αργά. Το τοπίο μοιάζει απόκοσμο αλλά και όμορφο συνάμα. Το απόλυτο λευκό.Το λευκό του χειμώνα που σκεπάζει τα πάντα...


Σκεπάζει ότι έχουμε στις καρδιές μας. Το κρατά ζεστό. Αφήνει το κρύο και την παγωνιά μακρυά μας. Να μην μας αγγίζει...


Ο Μήτσος μάλλον έχει πάθει μελαγχολία. Δε σηκώνεται από το καλαθάκι του. Εκεί καθισμένος όλη μέρα. Και όταν πρέπει να βγει έξω τρέμει σαν το ψάρι...


Έχει μεγάλες φροντίδες ένα σπίτι το χειμώνα. Να καθαρίσεις τα χιόνια, να κόψεις ξύλα, να φροντίζεις τα λουλούδια,τα ζωντανά του. Μου αρέσει που τα κάνω όλα αυτά. Μου αρέσει που δεν έχω ώρες για να κάθομαι. Σκέφτομαι λιγότερο...


Και μετά όταν πέφτει το βράδυ κοντά στο αναμμένο τζάκι να κοιτάς τη φωτιά. Να χάνεσαι μέσα στις φλόγες της. Να ταξιδεύεις... εκεί που αγαπάς. Εκεί που η καρδιά γλυκαίνει και νιώθει όμορφα...


Τούτο τον χειμώνα θα τον θυμάμαι. Το ξέρω ότι θα είναι πάντα μέσα μου. Εικόνες... πολλές εικόνες... άσπρες και μαύρες. Εικόνες ζωής...


Και το λατρεμένο μου ελατάκι έτσι μέσα στα χιόνια θα μου φέρνει πάντα ένα χαμογέλο στα χείλη. Μια όμορφη ανάμνηση, γλυκειά...


Λευκός κλοιός γύρω μας. Όλα παγωμένα. Ανάσες, λόγια, μνήμες, όλα μοιάζουν σαν να σταμάτησαν. Κι όμως... όλα κινούνται...


Βαρυχειμωνιά φέτος. Ακόμη και στις καρδιές μας. Μα ακόμη κι έτσι είναι όμορφα... και ο χειμώνας παραμένει η αγαπημένη μου εποχή. Το μαύρο και το άσπρο παίζουν γύρω μας. Μέχρι να έρθει η άνοιξη...