Υπάρχει µία θεωρία που λέει πως η γυναίκα είναι όσο δείχνει και ο άντρας όσο νιώθει. Βέβαια θα µπορούσαµε να πούµε και το αντίθετο και ίσως βολεύει σε κάποιες περιπτώσεις, ωστόσο νοµίζω πως η αρχική πρόταση είναι πιο κοντά στην πραγµατικότητα. Μιας και σιγά σιγά πλησιάζουµε προς τα σαράντα µας, όχι αυτά που µας κάνουν οι άλλοι, αλλά την ηλικία των σαράντα και µιας και όλα γύρω µας µεγαλώνουν και αναγκαστικά και εµείς ή αν δεν σας αρέσει το «εµείς» ας το κάνουµε «εγώ», είπα να γράψω τις σκέψεις µου για τον χρόνο και πως περνάει πάνω µας (µου). Τι αφήνει, τι παίρνει και στην τελική, τι θέλει από εµάς (εµένα); Δεν νοµίζω να µε πιάνει καµιά από αυτές τις κλασικές κρίσεις των δεκαετιών, γιατί προσωπικά χαίροµαι κάθε χρονική περίοδο της ζωής µου και βασικό µου πιστεύω είναι πως, κάθε ηλικία έχει τα µοναδικά καλά της και δεν την αλλάζω µε περασµένες ηλικίες. Έτσι και αλλιώς αυτή είναι και η λογική συνέχεια της ζωής, κατά την γνώµη µου πάντα.
Η λέξη «κρίση» µπορεί να µην είναι και τόσο όµορφη, αν και πολύ της µόδας έγινε τελευταία, γι’ αυτό, ας πούµε πως απλά σε κάποιες φάσεις της πορείας µας σταµατάµε για να σκεφτούµε ή για να κάνουµε έναν γρήγορο απολογισµό. Ας κάνουµε και εµείς έναν, για να δούµε τί γίνεται και αν θεωρήσουµε πως φτάσαµε περίπου στα µισά της καριέρας µας (οι 40άρηδες) ως άνθρωποι, τί πήρε και τί άφησε ο χρόνος, αν έχουµε θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο. Τώρα βέβαια για να µπορέσουµε να κάνουµε απολογισµό χρήσης θα πρέπει πρώτα να ανακαλύψουµε τον σκοπό της ζωής.
Ο σκοπός της ζωής λοιπόν, σύµφωνα µε εξακριβωµένες πληροφορίες, είναι ΝΑ ΖΟΥΜΕ, γιατί µόλις αφήσουµε τον µάταιο τούτο κόσµο, αυτόµατα δεν υπάρχει κανένας σκοπός.
Αφού λοιπόν βρήκαµε, εύκολα νοµίζω, τον σκοπό της ζωής που τόσα χρόνια ψάχνουν οι άλλοι και δεν βρίσκουν, περνάµε στην δεύτερη φάση του απολογισµού µας.
Πρέπει λοιπόν να ζήσουµε όσο περισσότερο γίνεται και φυσικά µε όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα, γιατί αλλιώς δεν θα είναι και τόσο όµορφα τα πράγµατα. Μέχρι τα 40 µας, νοµίζω πως το θέµα της ποιότητας της ζωής δεν µας νοιάζει ιδιαιτέρως, γιατί σε γενικές γραµµές -εκ των πραγµάτων και στατιστικά- είµαστε καλά και περνάµε καλά, και δεν έχουµε αφήσει εντελώς το παιδί που κρύβουµε µέσα µας. Ίσως κάπου γύρω µας, έχουµε µαµάδες και µπαµπάδες και δεν τα παίρνουµε όλα τόσο βαριά για να χαλάσουν την ποιότητα της ζωής µας. Ίσως να είναι και το µεταβατικό στάδιο κάπου εκεί για να περάσουµε στα πιο ουσιώδη της ζωής µας. Ίσως όµως και να χαλάει από εκεί και πέρα. Ένας άντρας, λογικά, σ’ αυτή την ηλικία έχει ήδη κάνει τουλάχιστον ένα γάµο και λογικά, πάντα µε βάση την στατιστική, θα έχει κάνει και κάποιον απόγονο. Το κλασσικό αυτό είναι.
Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα να γράφω ένιωθα πως πέρασαν πολλά χρόνια από την φοβερή εκείνη µέρα -για την µάνα µου τουλάχιστον- που ήρθα σ’ αυτόν τον κόσµο και ίσως πέρασαν χωρίς κάτι ενδιαφέρον. Αλλά όσο περνάει η ώρα, µάλλον το αντίθετο συµβαίνει.
Τα πρώτα 20-25 µας χρόνια µε τα σχολεία, τις σπουδές, πέρασαν πολύ γρήγορα. Άρα 15 χρόνια µε το ζόρι ζούµε και αν θεωρήσουµε πως ο µέσος όρος ζωής είναι στα 80 περίπου -και αυξάνεται συνέχεια- έχουµε τελικά πολύ χρόνο ακόµα για να κάνουµε όλα όσα «πρέπει» ή όλα όσα θέλουµε.
Μπέρδεµα µάλλον είναι όλο αυτό και ίσως δεν βγαίνει και άκρη γιατί µπερδεύεται το «πρέπει» µε το «έτυχε» και ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι καλοί συνοδοιπόροι στη ζωή. Καµιά φορά περνάς 10 χρόνια στην ίδια ρουτίνα και δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασαν και το µόνο που σε κάνει να αντιλαµβάνεσαι τον χρόνο, είναι τα παιδιά γύρω σου που µεγαλώνουν κάθε µέρα ενώ εσύ µένεις στάσιµος, χωρίς να µπορείς να αντιληφθείς τί πήρες και τί έδωσες και φτάνεις να το δέχεσαι σχεδόν µοιρολατρικά.
Από την άλλη µπορεί σε ένα - δυο µήνες ή και λιγότερο, να ζήσεις και να καταλάβεις τόσα όσα θα ήθελες δύο ζωές για να πάρεις χαµπάρι τι γίνεται. Και έτσι έρχονται σε αντιπαράθεση τα δέκα χρόνια µε τους δύο µήνες.
Φυσικά αυτός που για δέκα χρόνια ρουτινιάζει έχει σίγουρα κουραστεί και αρχίζει να σκέφτεται όλα τα κλασσικά, πως πέρασε ο καιρός, πως µεγάλωσαν τα παιδιά, πως έπεσαν τα µαλλιά, πως άσπρισαν, θυµάται παροιµίες για τα άσπρα µαλλιά στην κεφαλή… κλπ. κλπ.
Στην άλλη περίπτωση, η ροή δεν σε αφήνει να τα σκέφτεσαι όλα αυτά και αυτό που κάνεις είναι να παίρνεις όσα περισσότερα µπορείς από γύρω σου και να ευχαριστιέσαι τον χρόνο σου ακόµα και όταν κάθεσαι στον καναπέ σου και κοιτάς το ταβάνι.
Επανέρχοµαι όµως στο «πρέπει» και στο «έτυχε» γιατί για σας τους άντρες τουλάχιστον, κάπου εκεί είναι η αλήθεια. Αυτές οι δύο λέξεις καθορίζουν σε µεγάλο βαθµό το µέλλον µας και πρέπει να διαλέξουµε αν θα ζήσουµε µ’ αυτές αρκετά νωρίτερα. Τώρα το «έτυχε» πως µπορείς να το διαλέξεις δεν ξέρω.
Οι µελέτες λένε πως ο ρουτινάκιας ζει περισσότερα χρόνια, όµως απλά ζει. Δεν νιώθει, δεν αντιλαµβάνεται και όλα περνάνε κινηµατογραφικά από µπροστά του. Μπορεί και το σωστό να είναι κάπου στη µέση, µπορεί και πουθενά. Έτσι και αλλιώς όλα έχουν να κάνουν µε την αντίληψη του καθενός για τα πράγµατα.
Σύµφωνα µε τους γονείς µας, το σωστό είναι να ρουτινιάσουµε, γιατί αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής µας. Και τί άλλο να κάνεις άλλωστε; Σύµφωνα µε µένα όµως οι στίχοι του τραγουδιού του Χρ. Θηβαίου που λένε «και οι στιγµές που µου ‘δώσες αξίζουν µια ζωή», έχουν µεγαλύτερη βαρύτητα από την κλασσική καθηµερινότητα και είναι στιγµές που µπορούµε να τις πάρουµε από παντού, γύρω µας βρίσκονται και µας περιµένουν, ευτυχώς.
Σίγουρα πολλές φορές, αναγκαζόµαστε να ακολουθήσουµε τους ίδιους ρυθµούς κάθε µέρα, να κάνουµε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, όµως ο χρόνος που ουσιαστικά χρειαζόµαστε για να ζήσουµε, ίσως είναι µόνο µικρές στιγµές πολύ έντονες, που µπορούν να κλείσουν το βάθος του χρόνου που δηµιουργείται γύρω µας και µέσα µας.
Δεν ξέρω αν µπορούµε να πούµε κάτι περισσότερο, δεν ξέρω αν θέλω να πω περισσότερα, ας το αφήσουµε κάπου εδώ αυτό το θέµα και ας ψάξουµε τις στιγµές µας µέσα στο χρόνο και τα χρόνια. Όποιος θέλει! Όποιος πάλι δε θέλει, χάνει… αλλά είναι τυχερός γιατί δεν το ξέρει.
ΥΓ. Ευρύνοε σε ευχαριστώ. Ήταν ταμάμ το τραγούδι αυτή την ώρα...
