28/12/09

Είμαι καλά...



Είμαι καλά, Μητερούλα... αυγή μου... Σπεύδω να καλοπιάσω το φόβο σου. Είμαι καλά. Κάθομαι κάτω απ' τον ίσκιο της λύπης μου, κι αφήνω την πένα μου να κλάψει... Μάνα... Τρεμούλα των χεριών.... Χιόνια που ξεφεύγετε απ' τη μπόλια... Στεναγμέ που μετράς το μισεμό μου... Είμαι καλά.

Πρώτον Σεβαστή μου...
Πρώτον έρχομαι να ρωτήσω... μα δε ρωτώ.
Εδώ δεν ρωτούν. Εδώ όλοι είναι καλά...
Κι ας ανεμίζουν οι κρεμάλες από πάνω τους.
Κι ας τρώει τα πόδια τους η ύαινα, η πίσσα...
Ολοι είναι καλά.
Πρώτον Μητερούλα υγείαν έχω
και το στήθος μου φωνάζει σαν πρόβατο βραχνό
κι ο ραβδιστής μετράει την ώρα του στα πλευρά μου.
Πρώτον Μητερούλα... Μα συγχώρα με και σήμερα.
Συγχώρα με και σήμερα που δε θα μάθεις την αλήθεια.
Η αλήθεια γέρασε και δεν ταξιδεύει.
Δεν περνά την θάλασσα.
Η αλήθεια μανούλα είναι βόλι. Και δεν θα στην πω.
Είμαι καλά.


Σήμερα κλείνω τα χίλια γράμματα.
Μα έχεις χρόνους να πάρεις μήνυμά μου.
Μα συγχώρα με. Συγχώρα με και σήμερα
για τα χίλια <είμαι καλά>.
Τα χίλια ψέματά μου.


Πήρα ξανά για να σου γράψω.
Εχω την κάρτα μου στα γόνατα.
Και τη χαιδεύω σαν περίλυπο πουλί.
Το χέρι πια το γράφει μοναχό του
το μικρό, πικρό του, μάθημα
Είμαι καλά.


Ξέρω... Αχ Μητερούλα...
Ξέρω, πως σου στέλνω κάθε μέρα,
την ταχτική δόση της πίκρας μου. Ξέρω,
πως τη χαιδεύεις τούτη την ψευτιά μου...
Πως τη ραίνεις με δάκρυα και παραμιλάς.Ξέρω.
Μα δεν κάνει φτερά άλλη λέξη από 'δω...
Είμαι καλά.


Μπορείς, ακριβή μου, να τη διαβάσεις και δίχως φώς.
Δεν είναι καν ανάγκη ανάγκη να τη διαβάσεις.
Φτάνει μόνο ναρθεί, ν' ακουστεί στην εξώπορτα...
η φωνή του ταχυδρόμου.
Τότε Μανούλα μπορεί και να μην είμαι καλά.
Μα εσύ να πιστέψεις τη γραφή μου.
Είμαι καλά.


Είμαι καλά αφού μπορώ και σέρνω το μολύβι.
Είμα καλά αφού μπορώ και το ψελίζω.
Είμαι καλά αφού μπορώ κι αραδιάζω στο χαρτί,
τα τσακισμένα τούτα λόγια...
Είμαι καλά.


Αχ, να μπορούσα να'χα έναν ουρανό
γεμάτο από ψεύτικα τέτοια πουλιά.
Και να τα'χυνα στο διάστημα...
Για να'ρχονται κι όταν εγώ δεν θ' ανασαίνω.
Να'ρχονται και να ραμφίζουνε το τζάμι του σπιτιού μας.
Αυτό που κοιτάζει κατά την θάλασσα.
Και να κελαιδούνε. Να κελαιδούνε σμήνη τις ψευτιές.
Είμαι καλά.


Μανούλα εσύ... Εσύ που διαβάζεις με τα δάχτυλα.
Εσύ που μιλάς τη γλώσσα των χεριών...
Ακούμπα τα χείλη σου στο χαρτί.
Ετσι όπως εύρισκες, σαν ήμουνα παιδί, τον πυρετό μου..
Και διάβασε στ' άγραφο χαρτί. (Σβήσε το <καλά>).
Και διάβασε απ' την καρδιά μου.


Μάνα... Αχ... Μάνα... Μάνα...
Το κορμί που κανάκεψαν τα χέρια σου.
Έλυωσε σήμερα κάτω απ' το λιθάρι.
Η φωνή που νανούριζε τον ύπνο σου.
Βέλαξε κάτω απ' το μαχαίρι.
Μα εσύ, γέλα ακριβή μου. Γέλα...
Πες πως ξύπνησες απ' όνειρο κακό.
Και γέλα να το διώξεις.
Γέλα. Κι εγώ - ησύχασε μανούλα -
<Είμαι καλά>.


Σήμερα μου χύσανε το φως μου. Είμαι καλά.
Ειμαι καλά. Χτες κάψανε τα νύχια μου.
Τρόμοι μου πήραν τη μιλιά μου. Είμαι καλά.
Σεισμοί γκρεμίσανε τα φρένα μου. Είμαι καλά.
Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.
Είμαι καλά. Είμαι καλά. Είμαι καλά... Είμαι καλά...


Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω.
Γι' αυτό, το σκάβω, το σμιλεύω επιτύμβιο.
Πάνω σ' αυτό τον ανεμοδαρμένο γκρεμνό...
Σ' αυτό το τρελό Νεκροταφείο,
πως όλοι οι νεκροί του...


ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!!!


Μενέλαος Λουντέμης

ΥΓ. Κι εσύ πατερούλη μου αγαπημένε, είσαι καλά εκεί ψηλά στα γαλάζια σύννεφα. Δε χρειάζεται πια να γράφεις γράμματα. Ούτε να ταιριάζεις τις λέξεις και να φοβάσαι μη γίνουν βόλι και σκοτώσουν. Μπορείς πια να κρατάς το χέρι της μητέρας σου και να χαμογελάτε κι οι δυο...



7 σχόλια:

ksipnistere είπε...

Είμαστε ένα νέο blog ανοιχτό προς όλους τους blogger ευχόμαστε και ελπίζουμε και στην δική σας στήριξη και είμαστε πάντα στη διάθεσή σας για ότι χρειαστείτε
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων
..esi pou eisai pou ksereis poio kala apo emas tous bloggerw se parakaloume na steileis kai se allous an theleis tin diefthinsi mas...to blog mas einai gia olous
www.ksipnistere.blogspot.com
email : ksipnistere1@gmail.com

Benikos place είπε...

Kalhmera karabaki, xronia polla :))

Καραβακι είπε...

Καλές γιορτές και σε σας Νικόλα και Βένια και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.

fractal είπε...

ΑΖΑ
Eίμαι και εγώ εδώ και περιμένω,
Ένα τηλέφωνο..
ένα μήνυμα
κάτιτίς
Φ΄λιά πολλά

Ελευθερία είπε...

Γλυκερια μου με τις ευαισθησιες σου.Ευχομαι Καλες γιορτες Με το Καλο ο Νεος χρονος υγεια ευτυχια και χαρα. Πολλα φιλια

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ 2010 ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕ ΥΓΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Μενέλαος Λουντέμης πολύ αγαπημένος συγγραφέας των εφηβικών μου χρόνων.

Iαν.2008- "Μην αργείς. Γιατί ώσπου νάρθεις,
θα περπατήσω όλη την Υδρόγειο του πόνου μου.
Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια κι' όλους τους γκρεμούς.
Γιατί να περιμένω, είναι σαν να πεθαίνω.
Γι' αυτό: Μην αργείς!"

Μάρτ 2008 - «Νιόνυφη η μέρα ανέβηκε απ’ το λόφο στολισμένη.
Και στην αλέα μια μέλισσα είπε το
«ανάστα η γη!»
(Κι ήταν γιορτάσι, η μυρωμένη αυτή της προσταγή)
Ανάστα η γη!» και πρόβαλε η αγάπη φλογισμένη!

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για το νέο χρόνο

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές