Φωτιά στα χάρτινα...

Oύτε δέκα μέρες δεν έκλεισε το ‘10, και ήδη το σπίτι μας αρχίζει να γεμίζει χαρτάκια, χαρτούρες, τιμολόγια, αποδείξεις, τρυπητά διπλότυπα και παντός είδους έντυπα που να αποδεικνύουν τα έξοδά μας. Mαζεύουμε τα πάντα, βενζίνες, πάρκινγκ, αποδείξεις για την μπουγάτσα που ντερλικώσαμε, ύστερα από ξενύχτι, καθαριστήρια, πλυντήρια, μανικιούρ, κλειδαράδες, ως και μία απόδειξη ογδόντα λεπτών για μια φωτοτυπία, την οποία επέμενε να μου δώσει, προφανώς τρομοκρατημένος, ο νεαρός που λειτουργούσε το μηχάνημα.

Προχτές κράτησα απόδειξη για τέσσερα καρότα. Ποτέ στη ζωή μου δεν διανοήθηκα να κρατήσω μια απόδειξη για τέσσερα καρότα. Tο χαρτάκι της ταμειακής έφευγε μαζί με τη χαρτοσακούλα, τσιφ στην ανακύκλωση.
Όσο για τους υπαλλήλους της Eφορίας που θα πρέπει να ελέγχουν και να διασταυρώνουν την εγκυρότητα όλων αυτών των ανθυποχαρτακίων, τι να σας πω; Έχω λυπηθεί ποτέ μου εφοριακό; Ποτέ στο παρελθόν. Για τώρα, δεν παίρνω και όρκο...

Tα σούπερ μάρκετ της περιοχής μου (όπως και τα περισσότερα), δεν πωλούν μόνο είδη πρώτης ανάγκης. Διαθέτουν χιλιάδες και ιδιαιτέρως πολυτελή εμπορεύματα. Περνάνε όλα; Aν μαζί με τις πάνες και το γαλατάκι του παιδιού, χτυπήσω και μια κάσα γαλλικές σαμπάνιες, μισό κιλό φουαγκρά κι ένα παλαιωμένο τυρί των διακοσίων ευρώ το κιλό, μπορώ να τις αφαιρέσω από το εισόδημά μου; Ποιος σοβαρός κρατικός ελεγκτής θα κάτσει να εντοπίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα απλό κούρεμα-πιστολάκι και σε νύχια Λαίης Γκάγκα, ή σε μια τοποθέτηση εξτένσιονς που στοιχίζουν όσο οι δόσεις του αυτοκινήτου μου για έναν χρόνο; Kαι τα τρία «κομμωτήρια» είναι!

«O δρόμος για την Kόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις», είπε κάποιος. Mεγάλο ρητό. Kαι ο δρόμος που θα μας οδηγήσει όλους μαζί σε ησυχαστήριο για τα νεύρα μας, είναι χαραγμένος, ταπετσαρισμένος και ασφαλτοστρωμένος με... χαρτάκια αποδείξεων!

Θα πέσει πολύ γέλιο. Kαι πολύ δάκρυ.

Kουράγιο και στα δύο.

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη



"Φωτιά στα χάρτινα" και σε άλλη version. Δήμητρα Γαλάνη και Imam Baildi...

Έκτακτο δελτίο θυέλλης

Ξύπνησα νωρίς σήμερα. Έκανα καφεδάκι και κάθισα - το ι με γιώτα- να παρακολουθήσω τα πρωινάδικα. Υπέροχος χαραχτηρισμός. Πως λέμε σκυλάδικα... έτσι! Παρακολουθούσα τον Παπαδάκη στο Καλημέρα Ελλάδα. Απερίγραπτο ταπεραμέντο! Έλαβε ένα μήνυμα από μια τηλεθεάτρια που του έλεγε ανώνυμα ότι τον θεωρεί ηθικό αυτουργό για το ότι έκαναν γυαλιά καρφιά το γραφείο του Κούγια. Η αντίδραση του παρουσιαστή απερίγραπτη... «Κυρία μου, είσαστε καλά, συγκοινωνείτε με αφαλό;», ήταν η πρώτη του ατάκα. Στη συνέχεια την αποκάλεσε κουκουλοφόρο, της είπε ότι την φοβάται, της τα έσυρε και αφού ηρέμησε πέρασε στην υπόλοιπη ειδησεογραφία. Eίπε και πρότεινε τόσα χαριτωμένα τούτο το πρωινό... «Από δω και στο εξής, όποιος φοράει κουκούλα να μην γίνεται δεκτός μέσα σε πορείες!!!». Ε δεν μπορώ, θα βάλω 3 θαυμαστικά γιατί τέτοιες σκέψεις δεν τις συναντώ καθημερινά. Γι αυτό ξηλώστε ότι κουκούλα έχετε, διότι από δω και πέρα η κουκούλα θα θεωρείται ένοχη. Θα την ξηλώνουν αμέσως μόλις την εντοπίσουν. Αυτό θα πει ετοιμότητα!

Τελικά η λέξη κουκουλοφόρος να μου το θυμηθείτε, θα γίνει της μόδας. Θα κυκλοφορήσει το φετινό χειμώνα. Θα φορεθεί πολύ. Στη συνέχεια εντόπισε ο κ. Παπαδάκης και άλλους «κουκουλοφόρους τηλεθεατές». Όποιος διαφωνούσε μαζί του, ήταν κουκουλοφόρος.

Παρακάτω άκουσα το νόστιμο πως έκαναν αλκοτέστ σε μια πιτσιρίκα 12 ετών!!! Τη χτύπησε ένα αυτοκίνητο ενώ έκανε ποδήλατο, και όπως ορίζει ο νόμος πέρασαν και οι δύο οδηγοί από έλεγχο. Άκουσον, άκουσον!Αυτός ο νόμος τελικά όπου θέλει εφαρμόζεται σε τούτο το κράτος.

Το άλλο που με εκνευρίζει αφάνταστα, είναι κάτι καραγκιόζηδες, που απελπισμένα προσπαθούν να μας πείσουν ότι κόπτονται για την αλήθεια. Ότι νοιάζονται για τα παιδιά. Άνθρωποι που οι ίδιοι τα έχουν βάλει με τα παιδιά στη ζωή τους έβαλαν τη μασκά τη χαμογελαστή. Άνθρωποι που έχουν κάνει μηχανορραφίες. Που το μυαλό τους δουλεύει πονηρά, τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι καλοί αγωνιστές. Εμ πως γίνεται αυτό; Θαύμα!!! Θαύμα!!! Πως γίνεται καλέ, να είσαι καλός αγωνιστής όταν δεν είσαι καλός άνθρωπος; Θα με τρελάνετε;

Για πάμε παρακάτω στην ειδησεογραφία... έχει πολλά λαυράκια στο καλάθι τούτες τις μέρες. Καταστηματάρχες που τους έκλεψαν τις ταμειακές μηχανές, καλούνται να πληρώσουν στην εφορία πρόστιμο. Ο ΟΑΕΔ ανακοίνωσε ότι από σήμερα θα δίνεται το διπλό δώρο στους άνεργους, αλλά όσοι πήγαν να το πάρουν σήμερα γύρισαν με άδειες τσέπες. Ε, δεν πιστεύω να το πιστέψατε ότι θα δινόταν το δώρο!!! Μα... μπερδεύτηκαν οι άνθρωποι στον ΟΑΕΔ, νόμιζαν έχουμε πρωταπριλιά κι όχι χριστούγεννα.

Αρχίζω και θυμώνω. Με το ψεύτικο κράτος. Με τους ψεύτικους αγωνιστές. Με όλη αυτή τη σαπίλα που υπάρχει γύρω μου. Ρωτήσατε κύριε κράτος κανέναν άνεργο πως θα περάσει τις μέρες που έρχονται; Που φτάσαμε... Να βγαίνουν οι άνεργοι στα παράθυρα και να λένε πως δεν τα θέλουν όλα τα χρήματα τους, μη ζοριστείς κύριε κράτος. Ίσα ίσα να έχω να περάσω σαν άνθρωπος με αξιοπρέπεια.

θα βγει ο υπουργός κ. Παυλόπουλος σε λίγο και θα δεχτεί ερωτήσεις από εκπροσώπους της κοινωνίας. Μαθητές, γονείς, καταστηματάρχες, φοιτητές. Νομίζω ότι αυτό δεν το έχουμε ξαναματαδεί. Νέο κόλπο. Περιμένω με αγωνία να δω. Τι σόι πράγμα είναι αυτός ο κοινωνικός διαλόγος. Το νέο φρούτο. Η νέα μάσκα...Κι ενώ περιμένουμε άλλο νέο απίστευτο.

Ληστεία στο Αττικό Πάρκο!!! Πάμε καλά; Tι διάολο, τα θηρία πήγαν να κλέψουν; Nα τα κάνουν τι;;;; To μόνο που μπορεί να σκεφτεί το δικό μου μυαλό που στερείται και φαντασίας είναι ότι αντί για μολότοφ θα ξαμολάνε τα θηρία στις οδομαχίες από δω και πέρα. Κι αυτοί οι χριστιανοί πια ούτε μια ταμπελίτσα δεν έβαλαν. Βάλε μια ταμπέλα «το λιοντάρι δαγκώνει», να δεις θα πλησιάσει ο κλέφτης; Τι να πω η γυναίκα... έχω μείνει άφωνη.

H συνέχεια είχε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ένας Ιρανός πέταξε το παπούτσι του στον Μπους ενώ μιλούσε σε μια συγκέντρωση. Κρίμα που δεν τον πέτυχε. Βολή στην δημοκρατία! Και ο Ιρανός έγινε ήρωας στη χώρα που ο Μπους κάποτε ποδοπάτησε με τα δικά του παπούτσια. Ο απόλυτος εξευτελισμός... η απόλυτη δικαιοσύνη.

Δυο γυναίκες Ασιάτισες βρέθηκαν νεκρές σήμερα. Δυο γυναίκες που ζητούσαν ένα παράθυρο στον ήλιο. Αυτές σίγουρα θα περάσουν στα αζήτητα και στα ψιλά γράμματα. Ποιος έχει ώρα τώρα να νοιαστεί γι αυτές;

Kαι ξαφνικά φτάνει ένα μήνυμα από έναν τηλεθεατή που γράφει, «μην τους πιστεύεται τους συνταξιούχος κ Παπαδάκη», «κοιτάχτε τι κοιλάρες έχουν!!!». Αυτοί είμαστε!!! Ανόητοι, ανεγκέφαλοι, με πολύ πολύ λίπος στο μυαλό. Κοίτα τι βρήκε να γράψει ο άνθρωπος-είναι άραγε;- για τους συνταξιούχους που είδε να περιμένουν από τις 5 τα χαράματα για να πάρουν 400 και 500 ευρώ. Τι μεζούρα άρπαξε να μετρήσει κοιλιές. Τα μυαλά μας δεν ξέρω πότε θα μετρήσουμε... γιατί αυτά χρειάζονται σίγουρα μέτρημα, ζυγοστάθμηση, λάδια και φλάντζες.

Ρεπόρτερ ρωτώντας αγνώστους στους δρόμους της Αθήνας τι εύχονται για τα χριστούγεννα άκουσαν τα τρελά!!! Ο ήθελε έλεγε ο καθένας. Κανένας συνειρμός στην σκέψη. Λόγια περί ανέμων και υδάτων. Παλιά ευχόταν ο κόσμος ειρήνη, ευτυχία, καλές γιορτές. Τώρα δεν εύχεται. Παραμιλάει. Για την εφορία είπαν, για το πόσο χαζοί είμαστε είπαν, μόνο ευχές δεν έδωσαν. Αλλιώτικοι καιροί. Ας ξεχάσουμε τα παραδοσιακά. Μπήκαμε σε άλλη τροχιά. Αυτή την τύπισσα στην διαφημίση για το αίσθημα ευθύνης περί φορολογίας, πως την έπεισαν να βγει μπροστά σε τόσα εκατομύρια έλληνες και λέει τόσο ναζιάρικα να είμαστε συνεπείς; Aλκοτέστ της κάναν πριν την βγάλουν στο γυαλί; Μάλλον όχι...

Τέλος βγήκε και ο υπουργός. Χάρισε συγγνώμες και σεμνά χαμόγελα σε όλους. Ήπιος σε τόνους, αλλά πάντα υπέρ της αστυνομίας. Στα παιδιά που τον ρώτησαν τι έχει να τους πει για το μέλλον τους είπε πως αν έβλεπαν πως αντέδρασε η αστυνομία στα επεισόδια στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, τότε θα έλεγαν δόξα το θεό που βρίσκονται σε αυτόν τον άγιο τόπο!!!

Στον Άλφα ο Χορταρέας. Το μέγα μέντιουμ. Τον θυμάμαι πριν κάμποσα χρόνια στην Τούμπα που δεν είχε να πάρει ένα γάλα. Ήταν όμως έξυπνος. Είδε πόσοι απελπισμένοι υπάρχουν στον κόσμο και είπε να τους δώσει ελπίδες. Και αναρωτιέμαι... υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που τον ακούει αυτόν τον μασκαρά; Που τον πληρώνει για να του πει το μέλλον του;

Μια ηλικιωμένη κυρία δήλωσε ότι για όλα φταίει το Πασόκ και το Κου κου ε... κυρία μου τα γαλάζια παιδιά που στο διάολο είναι; Έπεσαν σε χειμερία νάρκη; Κι εσείς κυρία μου είναι μάλλον αργά για να καταλάβετε πως έχουμε μπερδευτεί τόσα χρόνια με τα χρώματα. Πως πασαλειφτήκαμε και γίναμε σαν μουτζούρες.

Ωραία τα λόγια. Καλά μας τα είπαν και σήμερα. Όμως τι έκαναν οι πολιτικοί τούτες τις ώρες, τούτες τις μέρες; Που η ελλάδα κάηκε απ άκρη σε άκρη; Τι έκαναν, ναι. Όχι τι θα κάνουν. Σαν τις δίαιτες που αρχίζουν από Δευτέρα.

Κι όχι τίποτα άλλο αλλά οι αστρολόγες μελλοντολόγες, έκαναν πρόβλεψη και βλέπουν πάλι Καραμανλή να βγαίνει στις επομένες εκλογές. Σαν τη λερναία ύδρα ένα πράγμα. Ένα κεφάλι του κόβεις, χίλια φυτρώνουν. Ο Αυτιάς παρακολουθεί τις προβλέψεις μαγεμένος! Έλεος...

Μετά από όλη αυτή την βρωμιά θα κλείσω με ένα αισιόδοξο μήνυμα. Με τα παιδιά που μόλις είδα να μοιράζουν μαργαρίτες στους αστυνομικούς στην ειρηνική διαμαρτυρία που κάνουν τώρα στη θεσσαλονίκη. Εκεί είναι ο παλμός. Εκεί χτυπά η καρδιά της ελλάδας που λαβώθηκε. Εκεί ας είμαστε κι εμείς... είναι ότι πιο φωτεινό υπάρχει στις ζωές μας τούτες τις γκρίζες και βαριές μέρες που διανύουμε.

Άγρια καιρικά φαινόμενα στις ψυχές μας

Ο καιρός ξαφνικά αγρίεψε. Μοιάζει με τους νέους που με ή χωρίς κουκούλες ξεχύθηκαν στους δρόμους τις τελευταίες μέρες. Χαμηλό βαρομετρικό στις καρδιές μας. Εν όψει γιορτών αλλά κανείς δεν μπορεί να χαρεί. Κανείς δεν μπορεί να χαμογελάσει. Όλοι είμαστε προβληματισμένοι και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Περίεργος καιρός...

Δε θα κάνω διαχωρισμό καλών ή κακών παιδιών. Γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν κακά παιδιά. Υπάρχουν κακοί γονείς, κακοί δάσκαλοι, κακοί πολιτικοί. Κακά παιδιά όμως, όχι.

Μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να μπούμε μπροστά στη σφαίρα για να σώσουμε το παιδί. Όμως δεν είχαμε τέτοια δύναμη. Η δολοφονία έγινε και τώρα μέσα σε αίθουσες δικαστηρίων δικάζεται ο ένοχος. Φωνές, θυμός, οργή. Ο κόσμος ζητά να τιμωρηθεί ο ένοχος. Είναι ο ίδιος κόσμος που μετά από λίγο καιρό θα έχει ξεχάσει το συμβάν και θα έχει προχωρήσει σε κάτι πιο επίκαιρο. Έχουμε μικρή μνήμη ως λαός.

Η σφαίρα που χτύπησε τον πιτσιρικά έκανε μεγάλη διαδρομή μέσα στα χρόνια για να τον πετύχει στο στήθος. Ξέκανε κι άλλους αθώους, εξοστρακίστηκε σε τοίχους δικαστηρίων βρώμικους από την πολυκαιρία, χτύπησε πάνω σε τσιμεντένιες ζαρτινιέρες, λοξοδρόμησε στη Θεσσαλονίκη θερίζοντας έναν δεκαεφτάχρονο Σέρβο στην μέση της Τσιμισκή. Ενδιάμεσα, πήρε μαζί της και μερικούς ακόμη. Κι όλα αυτά τα χρόνια, αυτή η σφαίρα δυνάμωνε από τη δική μας αδιαφορία. Αυτή η σφαίρα έτρεχε επί είκοσι τέσσερα χρόνια, με στόχο την καρδιά του πιτσιρικά. Κανείς δεν μπήκε στο δρόμο της να τη σταματήσει. Είμαστε πολύ ανήμποροι, πολύ ανίκανοι, πολύ χορτάτοι. Κι είμαστε όλοι ένοχοι.

Το κακό είναι ότι αν δεν σταματήσει τώρα την πορεία της θα εξακολουθεί να σφυρίζει αδέσποτη, ανεξέλεγκτη, και το ίδιο θανάσιμη, πάνω από τα κεφάλια μας. Και η τάξη του 2008, οι ενήλικες του μεθαύριο, με δικές τους πια οικογένειες, θα συντρίβονται από την ίδια σφαίρα, όταν θα χτυπήσει, ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, κάποιο από τα δικά τους παιδιά, που δεν έχει γεννηθεί ακόμα.

Και μετά θα στήνουμε πλιάτσικα πάνω στα νεκρά παιδιά. Πολιτικά πλιάτσικα που μέσα στην αναμπουμπούλα θα ζητάνε ψήφους, συσπείρωση, αγώνες, και μερικοί θα τρέχουν με το κόκκαλο στο χέρι γλύφωντας ότι προλάβουν.

Τηλεοπτικά πλιάτσικα με κάμερες παντού που θα δείχνουν το κλαμμένο πρόσωπο της μάνας και θα προβάλλουν στοιχεία για το τι παιδί ήταν ο νεκρός. Πόσο καλό, και από τι καλή οικόγενεια.Χρήσιμες πληροφορίες για να κατασπαράξει η κοινή γνώμη.

Επικοινωνιακά πλιάτσικα. Τι ωραία πλάνα, τι ωραίες φωτιές, τι μαζική διαδήλωση, τι κακοί κουκουλοφόροι, τι απελπισμένα παιδιά, τι γουρούνια οι μπάτσοι, επιτέλους, πού είναι η αστυνομία; Ολα αυτά, τα εντελώς αντίθετα, χωρίς το παραμικρό συμπέρασμα που θα μπορούσε να φωτίσει τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις - αυτό, προς Θεού, δεν θα συνέφερε κανέναν.

Ρατσιστικά πλιάτσικα. Μην ξεχάσουμε, βέβαια, και τους «αλλοδαπούς» που έκλεβαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Γιατί να χάσουμε την ευκαιρία να κάνουμε μαύρους στο ξύλο και καμιά εκατοστή πεινασμένους φουκαράδες; Αυτοί, έτσι κι αλλιώς, δεν μετράνε για ζωές κανονικές, αλλιώς έπρεπε να έχουμε τέτοιες εκρήξεις διαμαρτυρίας, σε όλη την Ελλάδα, τρεις φορές την ημέρα.

Ηταν υπέροχα. Και τώρα πάμε για σουβλάκια. Τι θα βάλεις στο ρεβεγιόν, Αλέκα μου;

Και η ζωή συνεχίζεται...