Kόκκινη Πέμπτη

Και ήρθαν ξαφνικά στο μυαλό μου αναμνήσεις από άλλες Πασχαλιές. Τότε που είμασταν παιδιά, που τούτες τις μέρες τις ζούσαμε έντονα. Μαζί με τους γονείς, τους παππούδες, με συγγενείς σε μια κατάσταση βαθιάς κατάνυξης και ιλαρότητας. Συνήθως, ή μάλλον πάντα, το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης πηγαίναμε στην εκκλησιά να μεταλάβουμε. Ζητούσαμε συγχώρεση από τους γονείς και τους παππούδες πρώτα, και μετά ξεκινούσαμε ντυμένα με τα καλά μας ρούχα, που μύριζαν λεβάντα και ήταν φρεσκοσιδερωμένα, για την εκκλησιά.

Η μητέρα τραγουδούσε χαμηλόφωνα, «Τι ονό, τι ονόματα ωραία, άνοιξη, άνοιξη και Πασχαλιά... ». Εμείς τα παιδιά, μόνο μεταλαβιά παίρναμε εκείνη τη μέρα. Μετά επιστρέφαμε στο σπίτι.

Η γιαγιά ζύμωνε τα τσουρέκια που μοσχοβολούσαν. Το σπίτι μύριζε μαχλέπι, μαστίχα και βανίλια. Μύριζε ακόμη αγάπη. Με αγάπη και φροντίδα, αναβιώναμε συνήθεις παλιές. Ξυπνούσαμε μνήμες, μα συνάμα, «κεντούσαμε» το παρόν. Εκείνα τα ζυμωμένα μοσχοβολιστά τσουρέκια, τα κουλουράκια που έφτιαχνε η γιαγιά, οι πίτες, συμβόλιζαν την ευγονία, την αναγέννηση, και την κάθαρση της ψυχής και του σώματος.

Μαζί με τα τσουρέκια πάντα εκείνη τη μέρα βάφαμε και τα αυγά. Κόκκινα. Δεν είχε τότε χρωματιστά, και θαρρώ πως σαν τα κόκκινα δεν έχει καλύτερα. Στο δώμα, το δωμάτιο που ήταν αναμμένο το τζάκι και καθόμασταν όλη η οικογένεια, ένα κόκκινο ύφασμα φάνταζε και γέμιζε χαρά τα παιδικά μας μάτια. Μα που να καθήσουμε εμείς τα πιτσιρίκια; Θέλαμε να συμμετέχουμε σε όλη αυτή τη γιορτή που γινόταν στο σπίτι. Να πάρουμε μέρος στα δρώμενα. Συνήθως γυαλίζαμε τα αυγά. Μας έδινε η γιαγιά ένα πανάκι που το είχε ραντίσει με ξύδι και τα τρίβαμε απαλά. Λαμπρά αυγά, για την λαμπρή.

Κι αν κάποιο από μας κοβόταν, κι έτρεχε αίμα, τότε προσεκτικά μας το σκούπιζαν και το δένανε, γιατί είχαμε λέγανε μέσα μας το αίμα του Χριστούλη και δεν έπρεπε να το χάσουμε.


Τα θυμήθηκα όλα αυτά, τα σεβάσμια, καθώς σήμερα είδα τις μανάδες να πηγαίνουν τα παιδιά τους, όπως τότε πήγαιναν εμάς, στην εκκλησιά. Μεγάλη Πέμπτη, σκέφτηκα. Τα παιδιά παν να μεταλάβουν. Παρατήρησα τα καθαρά τους πρόσωπα, τα καλά τους ρούχα. Και μετά, είδα μια γυναίκα νέα, με το μωρό στην αγκαλιά, που κρατούσε μια μεγάλη άσπρη λαμπάδα δεμένη με γαλάζια κορδέλα.

Άνοιξη και Πασχαλιά...

Το πάρτυ γενεθλιών

Η αδερφούλα μου έγινε 39!!!

Ο αριθμητικός απολογισμός για το πάρτι είχε ως εξής:
10 καλεσμένοι σε 85 τετραγωνικά,
εκ των οποίων τα 3, παιδιά που δε θα μεγαλώσουν ποτέ...
7-8 κιλά τούρτα σοκολάτα γιατί αρέσει σε όλους...
20 ποτήρια,
3, 4, 5... ποιός μπορεί να ξέρει το μετά... μπουκάλια κρασί... (κάτι που να ταιριάζει με το φαγητό)
2-3 λίτρα κόκα κόλα
2-3 λίτρα πορτοκαλάδα
1 κιλό σαλιάρια (τοπικό γλυκό)
1 κιλό μηλοπιτάκια
20, 30, 40 τρουφάκια...;
50 φράουλες ποτισμένες με κονιάκ και σαντιγύ
2 κουτιά με γλυκά
20 πιάτα
άπειρα παγάκια

3 κουβάδες με νερό και χλωρίνη για το σφουγγάρισμα...
κομματάκια από τούρτα μέχρι και στο μπάνιο...

Συναισθηματική αξία:απεριόριστη!!!

Ταξίδι με τα καραβάκια του παρελθόντος

Μια ιστορία με παιδιά και μυρωδιές. Με εικόνες, χαμόγελα και ξεγνασιά. Ταξίδι στο βάθος του μυαλού εκεί που όλα είναι τακτοποιημένα, σαν εικονίσματα και κοιτούν με μάτια ορθάνοιχτα τους προσκυνητές.

-Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια σαγιονάρα που επιθύμησε να γίνει καράβι...

Τα καλοκαίρια ήταν ο παράδεισος των παιδιών. Με μια φέτα ζυμωτό ψωμί με φρέσκο βούτυρο και μαρμελάδα φράουλα στο χέρι, αράζαμε δίπλα στο μικρό πέτρινο αυλάκι, που καθοδηγούσε το ορμητικό, αφρισμένο νερό μέσα στους μπαχτσέδες..
Εκεί κόβαμε το «σαπούνι της γάτας» και προσπαθούσαμε να κάνουμε αφρό τρίβοντάς το μετά μανίας, μέσα στις παλάμες μας, κι αυτό για να μας κάνει το χατίρι άφριζε και έλιωνε...

Εκεί μια μέρα αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μακρινό ταξίδι...
Το ταξίδι της σαγιονάρας.
Χωμένα, ως πάνω από το γόνατο, στα μπουζένια νερά, αφήσαμε τη μια μας σαγιονάρα να ταξιδέψει... και μείς στο κατόπι της τρέχαμε να προλάβουμε το ταξίδι της...
Ακόμα την ψάχνω εκείνη τη μικρή πράσινη σαγιονάρα με τη μαργαρίτα πάνω της...


-Μια φορά κι έναν καιρό οι βραδιές ήταν γεμάτες αστέρια και πυγολαμπίδες - κωλοφωτιές τις λέγαμε τότε - και φωτάκια φορτηγών πάνω στο βουνό, και μυρωδιές βασιλικού και δυόσμου...

Σκαλοπάτια, δύο, τσιμεντένια, μπροστά στην ξύλινη - ανοιχτή, πάντα ανοιχτή και ξεκλείδωτη - πόρτα.
Άλλοτε καθισμένη στα σκαλιά άκουγα «τους μεγάλους» να αφηγούνται τα κατορθρώματά τους, άλλες πάλι φορές, χωμένη στην αγκαλιά του πατέρα μου, άκουγα το «θέατρο» από το ραδιόφωνο με τα φιλντισένια κουμπιά...

Μα τις περισσότερες βραδιές τις γέμιζε το παιχνίδι: Παιδιά, που στέκουν ακίνητα, σα θίασος μυστικός, παίζουν «αγαλματάκια ακούνητα αμίλητα αγέλαστα».
Μπροστά στη βιτρίνα με τα ξανθά μέλια.
Με θεατές μια σειρά από γυναίκες - μάνες, γιαγιάδες, θείες - που κάθονταν στον ξύλινο κορμό ενός δέντρου και έπλεκαν τις λευκές δαντέλες που θα στολίσουν το μέλλον μας. Σκοποί ακούραστοι των περασμάτων, ζητούσαν πάντα το σύνθημα και το παρασύνθημα μετά από κάθε νεαρή «καλησπέρα».
«-Τίνος παιδί είσαι συ?»

Κι όλα μαζί ...ένα παιχνίδι!
Κρυφτό, τζαμί, σχοινάκι, τσινιά, πόλεμος και ειρήνη, κυνηγητό...
Σκουμπανιάααα κι αμπεμπαμπλόμ και κλειδιά που κριτσιανούν.
Κόκκινες καλές ντομάτες τις πουλούν στην αγορά μια δεκάρα την οκά.
Σας δίνουμε ένα ναύτη που όλο μύγες χάφτει...

Μοσχοβολούσαν τ' αστέρια από τα χαμόγελα,
Η κληματαριά σιγοτραγουδούσε τα κουτσομπολιά των γυναικών
Κι έκρυβε μέχρι τα «εκατό» τα μυστικά του κόσμου όλου.

Καλοκαίρια άγουρα.
Μεσημέρια που μύριζαν χόρτα ξερά και ώριμα ροδάκινα.
Νύχτες που το παιχνίδι ξεγελούσε τους φόβους μας...

Ο κλειδωμένος μπουφές της γιαγιάς...

Η γιαγιά η Εριφύλη, ήταν μερακλού . Της άρεσαν τα όμορφα πράγματα, και ειδικά ότι είχε σχέση με το σπίτι. Στο μεγάλο μπουφέ της είχε σερβίτσια του καφέ, πολλά κανατάκια με μικροσκοπικά ποτηράκια για λικέρ, πιάτα του γλυκού που τα είχε κι αυτή από τη γιαγιά της. Εκεί έκρυβε και τα γλυκά, συνήθως τα τσιμπιστά που έφτιαχνε τα Χριστούγεννα και τα κουλουράκια της. Εκείνα τα κουλουράκια που έφτιαχνε σε σχήμα κοτσίδας και μοσχομύριζε το σπίτι. Δεν μας άφηνε να ζυγώσουμε στον μπουφέ, ήταν απαγορευμένη περιοχή. Κι εμείς δεν πλησιάζαμε αν και τον κοιτούσαμε παραπονεμένα. Μερικές φορές που ξεχνούσε το κλειδί πάνω στο μεγάλο ντουλάπι το ανοίγαμε και παίρναμε από κανένα κουλουράκι που το τρώγαμε στα γρήγορα μην τυχόν και μας πιάσει στα πράσα.


Το αγαπημένο λικέρ που μπορούσαμε ακόμη κι εμείς οι μικροί να πίνουμε ήταν το στομαχικό. Έτσι το λέγανε. Λικέρ που έφτιαχνε η γιαγιά από κράνα. Μας έδιναν ένα μικρό ποτηράκι κάθε φορά που πονούσε η κοιλιά ή το στομάχι μας. Χαράς ευαγγέλια τότε... κρατούσαμε το ποτηράκι όπως οι μεγάλοι και πίναμε γουλιά γουλιά και σιγά το λικέρ. Ήταν δυνατό. Και φυσικά δεν είχε καμμιά σχέση με το καθημερινό γάλα που μας ετοιμάζαν και κάναμε χίλια δυο κόλπα για να μην το πιούμε, κι ας είχε και κακάο μέσα.


Στη γιαγιά και στον παππού, τον καιρό εκείνο που η coca cola και όλα αυτά τα αναψυκτικά και οι χυμοί δεν κυκλοφορούσαν τόσο ευρέως, υπήρχαν εκείνες οι περίφημες λεμονάδες και πορτοκαλάδες «ΦΛΩΡΙΝΑ». Καμμιά σχέση με αυτά που πίνουμε σήμερα. Άλλη γεύση είχαν εκείνα. Σε μικρά μπουκαλάκια καμπυλωτά. Τα θυμάμαι σαν να είναι τώρα... Ο παππούς έπαιρνε πάντα μια κάσα. Μισή λεμονάδες και μισή πορτοκαλάδες. Και φυσικά δεν πίναμε κάθε μέρα. Τις κυριακές ή σε γιορτές.


Αυτό το πορτοκαλί δισκάκι με το καραφάκι και τα ποτηράκια γύρω γύρω ήταν το αγαπημένο της γιαγιάς. Το καθημερινό της. Αυτό που βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή, σε περίπτωση που ερχόταν κάποιος σπίτι απρόσμενα, για να τον κεράσει. Φυσικά λικέρ έπιναν μόνο οι γυναίκες... και είναι σίγουρο ότι θα ζήλευαν οι καημένοι οι άντρες. Κανείς δεν αντιστέκεται στο στομαχικό. Γιατρικό το έλεγε η γιαγιά. Και σίγουρα κάτι ήξερε.

Οι εποχές εκείνες πέρασαν, πάντα όμως κάτι υπάρχει για να μας τις θυμίζει. Χτες εκεί που έψαχνα στα κουτιά μου βρήκα ένα ημερολόγιο της γιαγιάς. Από αυτά τα μικρά, τσέπης με τις γιορτές μέσα. Είχε γραμμένα κάποια τηλέφωνα. Από τη μαμά μου, τους θείους μου τις φίλες της. Και στην τελευταία σελίδα, γραμμένη τη συνταγή από τα κουλουράκια. Με μικροσκοπικά γράμματα γύρω γύρω από τη σελίδα... σαν να την είχε περασμένη με κώδικα. Για να την διαβάσεις πρέπει να γυρίζεις το ημερολόγιο γύρω γύρω... Λες και ήθελε μαζί με τα κουλουράκια να κλειδώσει και τη συνταγή...

Άνεμος αλλαγής

To Σάββατο που πέρασε ήρθε η Έρη. Δεν δούλευε και το πήρε απόφαση, αφού πρώτα άλλαξε πολλές φορές γνώμη. Έφτασε απόγευμα Παρασκευής. Και μαζί είχε και την Κουκουβίτσα. Το ανήσυχο πνεύμα. Δεν την άφησε στον τρελογιατρό.Το Σάββατο μαζευτήκαμε το πρωί όλοι στον κήπο. Όλη η οικογένεια μαζί. Με καφεδάκι και κουβέντα για σχέδια. Ώρα αλλαγών...


Ο καιρός ήταν ζεστός και μας βοήθησε. Η Έρη ξήλωσε όλα τα ζαρζαβάτια από τον πίσω κήπο, σκάλισε και έστρωσε το χώμα να είναι έτοιμο να στρωθεί με γκαζόν. Πίσω αποφασίσαμε να γίνει ο χώρος που θα μπορούμε να καθόμαστε. Μεγάλο τραπέζι, πάγκοι, η Έρη είπε θα τα κάνει μόνη της, και την εμπιστεύομαι γιατί τα χέρια της πιάνουν.


Είχε φέρει και μια πολύ όμορφη και παράξενη πέργκολα και την έβαλε στο μπαλκόνι για να τυλιχτεί το γιασεμί που φέτος είχε πάρει φόρα και έγινε θηρίο. Μου αρέσει το κινέζικο γιασεμί και μιας και αντέχει το πολικό ψύχος το χαιρόμαστε τώρα που μεγάλωσε. Πριν 4 χρόνια όταν το βάλαμε μου φαινόταν μακρινή η μέρα που θα το καμάρωνα έτσι.


Στον κήπο κάτω στα παρτέρια η μαμά θέλει έναν βραχόκηπο. Δε θα της χαλάσουμε το χατήρι. Θα κάνουμε τον βραχόκηπο που θέλει και μάλιστα θα έχει και υδάτινο στοιχείο μέσα. Συζητάμε για το πως θα διαμορφώσουμε το χώρο, τα παρτέρια, και τι λουλούδια θα μπούνε. Υπάρχουν αντιγνωμίες αλλά δεν θα μαλώσουμε τώρα και γι αυτά. Στο τέλος θα βρούμε τη χρυσή τομή να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.


Νάνους, θέλω να έχει πολλούς. Τους λατρεύω. Αυτά στο τέλος. Αφού γίνουν τα βασικά. Η Έρη κλαδεύει τις τριανταφυλιές. Θα φύγουν όλες και όσες μείνουν θα είναι χαμηλές. Όχι πάνω στα φορούσια και στα κεραμίδια. Θα μπουν κισσοί εκεί. Επίσης και στον τοίχο τον μεγάλο που μου χαλάει την αισθητική. Κι εκεί δίχρωμος κισσός.


Κλαδεύει και τα δεντράκια και επιτέλους... το αγαπημένο μου ελατάκι φαίνεται πάλι.Ο μπαμπάς μας λέει κάτι και όλοι καταλαβαίνουμε... θα το στολίσουμε τα Χριστούγεννα. Μωρέ ξέρω πάλι τι θα συμβεί. Θα περνάς και θα τυφλώνεσαι από τα φωτάκια. Δεν έχουμε μέτρο εκείνες τις μέρες αλλά για πρώτη φορά θα πω, καλά κάνουμε. Φέτος θα ξεκινήσω από τα μέσα Νοέμβρη το στόλισμα.


Η Έρη φέρνει με το αυτοκίνητο 20 γλάστρες τεράστιες με χρυσάνθεμα. Θα μπουν στα παρτέρια. Υπέροχα χρώματα. Μωβ, λιλά, άσπρο, χρυσαφί, κίτρινο, άλλα δίχρωμα, και σε διάφορες ποικιλίες.


Έτοιμα και τα χρυσάνθεμα που θα μπούνε στα πυθάρια. Άρχισε να παίρνει χρώμα ο κήπος και είναι όμορφος. Δε θέλουμε να συμμαζευτούμε μέσα. Σάββατο και αργία στην πόλη. Γιορτάζουν την απελευθέρωση της. Σχετικά λίγη κίνηση στο δρόμο και αυτό είναι υπέροχο. Ησυχία... Ο κόσμος είδε καλό καιρό και έφυγε από την πόλη.


Τα δυο ζούζουλα δεν έχουν σταματήσει λεπτό, Πέρα δώθε. Κηνυγάνε έντομα, γαυγίζουν τις πεταλούδες, κλαίνει όταν η Έρη φεύγει. Δεν θα κάνω σχόλια αλλά είπαμε... μετά το Μήτσο ζώα τέρμα. Μεγάλη ευθύνη και δεν την αντέχω. Μου πέφτει βαριά. Όσο για την Κουκουβίτσα, αν είχα ένα τέτοιο ζώο το σίγουρο ήταν ότι μετά από λίγο καιρό θα ήθελα ηρεμιστικά. Δε σταματάει δευτερολέπτο. Σαν να το έχεις κουρδίσει...


Νάτην η κυρά Καλή... με κοιτάει. Όλη μέρα περπατάς... κάτσε λιγάκι να ξεκουραστείς. Ο Μήτσος πάλι όλη μέρα κοιμάται. Είναι και η ηλικίες μάλλον. Η Κουκουβίτσα νιάτο. Ο Μήτσος μεσήλικας πια. Τον πειράζει, τρώει το φαγητό του, αλλά εκείνος ο κακόμοιρος δεν παραπονιέται. Την αφήνει. Αδυναμίες, δεν κρύβονται...


Και το βράδυ μετά από τόσο τρέξιμο και τόσο παιχνίδι όλοι πέσαμε ξεροί. Ήθελαν να τους κάνω λουκουμάδες. Παρόλο που δεν είχα κουράγιο για τίποτα γιατί μαζευτήκαμε αργά στο σπίτι τους το έκανα το χατήρι. Και μηλόπιτα. Η Έρη μάλλον βογκούσε με το δίκαιο της. Πονούσαν τα δάχτυλα της. Από τις τριανταφυλίες και τα αγκάθια είχαν πληγωθεί.


Όλοι γύρω από το τζάκι με κουβεντούλα, μέχρι να έρθει η ώρα να πάμε να κοιμηθούμε. Γιατί και την επόμενη είχε συνέχεια. Και φυσικά δεν θα τελειώναμε. Θα έπρεπε να ξανάρθει η Έρη.

Το σπίτι γεμάτο τριαντάφυλλά. Από αυτά που κλαδέψαμε. Μου αρέσει να έχει το σπίτι πολλά λουλούδια. Νιώθεις όμορφα. Και σου φτιάχνουν και τη διάθεση. Περάσαμε καλά το Σαββατοκύριακο αυτό και μακάρι να μπορέσουμε να το ξανακάνουμε. Να είμαστε όλοι μαζί και να δημιουργούμε. Ο καθένας όπως μπορεί. Με τον δικό του τρόπο. Γιατί αυτό έχει αξία. Να νιώθουν όλοι καλά σε ένα σπίτι. Στο σπίτι τους.

Βράδυ στον κήπο...

H Έρη είχε καιρό να έρθει. Λόγω ζέστης δεν το αποφάσιζε να ξεκινήσει. Την περιμέναμε από το Σαββατοκύριακο, αλλά ήρθε χτες. Κοιμόμουν την ώρα που έφτασε. Ξύπνησα από φωνές... ακουγόταν από τον κήπο. Είναι όμορφο να ξυπνάς με φασαρία... να νιώθεις ότι είναι κόσμος κάτω... Όλο το πρωινό αλλά και μετά το μεσημέρι η Έρη έβγαζε προγράμματα. Πως θα έρθει να κάνει τον κήπο, το σπίτι κάτω, μέχρι και την σοφίτα σκέφτεται... να κάνουμε λέει ένα playroom... όποιος έχει αυπνίες να πηγαίνει εκεί να περνά τα βράδυα του. Μάλλον το μόνο που καταφέραμε ήταν να αγχώσουμε τον μπαμπά μας. Ο καημένος θα πίστεψε ότι θα το γκρεμίσουμε το σπίτι με αυτά που λέγαμε... Του εξηγήσαμε ότι δεν θα πειράξουμε τίποτα απ' όσα εκείνος έχει κάνει. Απλά θα συνεχίσουμε στα βήματα του...

Ήταν χαρούμενος που είχε όλη την οικογένεια μαζί. Το ίδιο κι εμείς. Καιρό είχαμε να κάνουμε οικογενειακό συμβούλιο,άσχετα αν o μπαμπάς δεν μπορεί να μιλήσει ακόμη. Τελικά όταν θέλεις κάτι... συνεννοούμαστε με άλλους κώδικες. Πέρασε έτσι ευχάριστα η μέρα και ήρθε το απόγευμα. Έπρεπε να ετοιμαστούμε. Είχαμε κανονίσει να ψήσουμε πιο αργά, αλλά περιμέναμε και κόσμο.Όλοι μαζί λοιπόν ξεκινήσαμε...


Ο κήπος τώρα το φθινόπωρο είναι μια απόλαυση. Η δροσιά που μας χαρίζει ανεκτίμητη! Και εμείς το απολαμβάνουμε...


Η Έρη ξεκινά την προετοιμασία για το άναμμα της φωτιάς. Απαραίτητα τα ξύλα. Το προσάναμμα. Εγώ κάνω όπως λέει τον φωτορεπόρτερ... και άμα με πιάσει απειλεί θα μου βγάλει όσες φωτογραφίες δεν έχω βγει στη ζωή μου όλη.... Απειλή, αλλά δεν θα το κάνει!


Στο μεταξύ έρχονται και οι επισκέπτες μας. Ο κήπος έχει γεμίσει φωνές, γέλια και είναι τέλεια. Ο Μήτσος κρυμμένος τέτοιες ώρες. Είναι οι ώρες περισυλλογής...


Καλέ που είναι όλοι....; Μη χειρότερα...


Οι γυναίκες στην κουζίνα, οι άντρες βολτάρουν στον κήπο. Ηρεμία, ωραία δροσιά, και όλοι έχουν απίστευτο κέφι. Όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι μια γλυκειά βραδυά.


Η φωτιά ετοιμάζεται. Καθαρίστηκε η ψησταριά, κάρβουνα και ξύλα κι αυτά έτοιμα. Η φλόγα λείπει, αλλά θα έρθει η ώρα της...


Νάτην κι αυτή! Οι άντρες με την Έρη πιάσαν κους κους έως ότου η φωτιά ετοιμαστεί. Είναι η ώρα αυτή που σηκώνει κουβεντούλα, και τσιπουράκι. Λίγο πριν καθήσουμε στο τραπέζι.


Α ναι... κι όταν οι ιστορίες είναι παράξενες, μένεις να κοιτάς όλο απορία. Όπως και η Έρη εδώ που ακούει την ιστορία για το «Καρκαγάν»!


Οι μεγάλοι,λέμε τώρα... κάθησαν γιατί κουράστηκαν να σουλατσάρουν πέρα δώθε. Και οι ιστορίες σταμάτησαν. Πιο ύστερα πάλι όταν θα είμαστε όλοι μαζί. Σκέφτομαι πόσο όμορφα είναι να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς. Και να μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές...


Σκέφτομαι επίσης ότι κάτι λείπει για να είναι η βραδυά αυτή τέλεια. Κάτι πολύ σημαντικό... Κι ελπίζω ότι κάποτε θα είναι αλλιώς...


Έτσι κρατάω στη σκέψη και στην καρδιά μου όλο το βράδυ αυτούς τους λογισμούς... Να με συντροφεύουν... Να με κάνουν να νιώθω λίγο καλύτερα...


Αλλά με την Έρη δίπλα, ούτε να σκέφτεσαι δεν μπορείς. Έτοιμη η φωτιά και θέλει τα κρεατικά. Ώρα να αρχίσει το ψήσιμο...


Κάθε φορά που το κάνει μοιάζει με ιεροτελεστία. Όλα σιγά σιγά και με την ώρα τους. Ακόμη και το πως θα τα βάλει πάνω στη σχάρα... ακόμη κι αυτό λέει έχει σημασία...


Είμαστε οι δυο μας... συζητάμε διάφορα. Για τη θεσσαλονίκη, για τη δουλειά της, για το τι σκέφτεται να κάνει στο μέλλον... Θα μάθει Ισπανικά.Ε όταν εγώ μιλούσα.... αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Καλά θα κάνει. Σκέφτεται να αλλάξει αυτοκίνητο... ουφ πάλι...; σκέφτεται πολλά!Και είναι καλό αυτό.


Είναι σχεδόν έτοιμα όλα... και η κουβέντα μας για την ώρα. Σιγά σιγά να ετοιμαζόμαστε για το τραπέζι. Με ζακέτες γιατί αρχίζει και κάνει ψύχρα... αλλά αυτό δεν μας πτοεί. Όλα είναι καλά...


Το υπόλοιπο της βραδυάς κύλησε υπέροχα. Με πολύ συζήτηση, αστεία, ιστορίες και γέλια!Οικογενειακές στιγμές που χρόνια είχαμε να ζήσουμε. Γιατί μπορεί να βρισκόμασταν με τους θείους αλλά εκείνα τα τραπέζια τα μεγάλα χάθηκαν στον χρόνο. Και τώρα ο μπαμπάς συνέχεια το ζητά... Και δεν γίνεται να του χαλάσει κανείς την καρδιά!


Το διάλυσαμε κατά τις 2. Εγώ και η Έρη το ξενυχτίσαμε. Όπως πάντα. Με καφέ και κουβέντα. Χάρηκα που ήρθε και ελπίζω να το ξανακάνει σύντομα. Ήταν πολύ όμορφη η βραδυά που ζήσαμε...

Daddy! Daddy cool!!!

Ένας πατέρας περνώντας από τη κρεβατοκάμαρα του γιου του έμεινε κατάπληκτος όταν είδε το κρεβάτι του ωραία στρωμένο και όλα τακτοποιημένα και καθαρά. Μετά είδε ένα φάκελο τοποθετημένο σε περίβλεπτη θέση στο μαξιλάρι. Όνομα παραλήπτη "Μπαμπάς". Με το χειρότερο προαίσθημα, άνοιξε το φάκελο και διάβασε το γράμμα με τρεμάμενα χέρια:
Αγαπημένε μου πατέρα,

Με μεγάλη μου λύπη και θλίψη σου γράφω, γιατί κλέφτηκα με την καινούργια μου φιλενάδα και ήθελα έτσι να αποφύγω τη σύγκρουση με εσένα και τη μαμά. Έχω βρει το πραγματικό πάθος με την Τζίνα και είναι τόσο συμπαθητική.

Ήξερα ότι δεν θα την εγκρίνατε εξαιτίας των σκουλαρικιών στη μύτη και στη γλώσσα, των τατουάζ, των κολλητών δερμάτινων ρούχων μοτοσικλέτας αλλά και επειδή είναι αρκετά μεγαλύτερη μου.

Αλλά δεν είναι μόνο το πάθος, μπαμπά. Είναι έγκυος. Η Τζίνα λέει ότι θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι μαζί.

Έχει δικό της τροχόσπιτο και μένει στο δάσος. Έχει μαζέψει αρκετά καυσόξυλα για όλο το χειμώνα.

Ονειρευόμαστε να αποκτήσουμε πολλά παιδιά. Η Τζίνα μου άνοιξε τα μάτια, με έκανε να καταλάβω πως η μαριχουάνα δεν βλάπτει στην πραγματικότητα κανένα. Θα την καλλιεργούμε και θα την ανταλλάσσουμε με άλλα άτομα στη κοινότητα για όση κοκαΐνη και Ecstasy θέλουμε. Εντωμεταξύ θα προσευχόμαστε ώστε η επιστήμη να βρει τη θεραπεία για το AIDS και έτσι η Τζίνα να είναι καλύτερα, εξάλλου το αξίζει!

Μην ανησυχείς για εμένα μπαμπά, είμαι 15 χρονών και ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου. Κάποια μέρα, είμαι σίγουρος πως θα έρθουμε πίσω να σας επισκεφτούμε για να γνωρίσεις τα εγγόνια σου.

Ο Γιος σου,

Πιτ


Υ.Γ. Μπαμπά, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι αλήθεια. Είμαι πέρα στο σπίτι του Νικ. Απλά ήθελα να σου θυμίσω πως υπάρχουν χειρότερα πράγματα στη ζωή από τον έλεγχο που είναι στο συρτάρι του γραφείου μου.

Σ' αγαπώ πολύ!

Πάρε με όταν θα είναι ασφαλές για μένα να γυρίσω σπίτι.

Father and Daughter