Η θεσσαλονίκη σήμερα ίδια νυφούλα. Ντυμένη στα άσπρα. Χιονίζει από χτες ασταμάτητα. Και τούτη την ώρα ρίχνει ένα πυκνό και όμορφο χιόνι. Έτσι όπως κάθομαι στον υπολογιστή κοιτώντας από το παράθυρο σκέφτομαι διάφορα. Δε θα μπορέσουμε να πάμε στο νοσοκομείο. Ο καιρός δεν μας το επιτρέπει. Κανείς δεν νιώθει καλά με αυτή την προοπτική, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς. Την μέρα των Χριστουγέννων είδαμε το μπαμπά. «Γέρο Όλυμπε...» του είπε η μαμά, «βάστα γερά! Σε χρειαζόμαστε...». Άκουσε, κι ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Μέσα σε μια εντατική όλη η αλήθεια της ζωής...
Σκέφτομαι πατέρα ότι είμαι πολύ τυχερή που πήρα πράγματα από σένα. Που σου μοιάζω τόσο. Που είμαι τόσο απόλυτη με τις θέσεις μου. Που είμαι τόσο κάθετη στη ζωή μου. Τα πισωγυρίσματα δεν έχουν νόημα. Οι εγκλωβισμοί σου βάζουν χειροπέδες και σε δένουν. Δεν τα χρειαζόμαστε εμείς αυτά... μάθαμε να ζούμε μόνοι μας. Και για να είσαι μόνος πρέπει να είσαι δυνατός. Φέτος είναι τα πρώτα χριστούγεννα που δεν είσαι μαζί μας. Και τίποτα δεν είναι όμορφο. Τίποτα δεν λάμπει. Όλα είναι μουντά και γκρίζα. Τα χαμόγελα βγαίνουν μουδιασμένα. Με προσπάθεια.
Χιονίζει γερό Όλυμπε... κι εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να σε ζεσταίνουν οι νιφάδες που απαλά πέφτουν πάνω σου...
Πέρασαν σχεδόν και τα Χριστούγεννα. Μέρες γιορτής για κάποιους, ξεκούρασης ή λήθης για άλλους.Και ποιος δεν τα περίμενε τα Xριστούγεννα; Κυρίως οι μικροί, αλλά και εμείς οι μεγάλοι.
Τα μαγαζιά στολισμένα και παντού βλέπεις φωτάκια, στολίδια, Αϊ-Βασίλιδες να χορεύουν και να τραγουδούν. Τάρανδους μπαλόνια, δέντρα γεμάτα πολύχρωμες και γυαλιστερές μπάλες, που και να μην θες να τις κοιτάξεις δεν γίνεται.
Ιστορίες με τάρανδους, νεράιδες και καλικαντζαράκια τριγυρίζουν σε κάθε παιδική φαντασία. Ο Αϊ-Βασίλης είναι τώρα ο πρωταγωνιστής και το πρόσωπο που δίνει ζωντάνια και χαρά στις μέρες που ακολουθούν. Ολοι οι μικροί ήρωες ανυπομονούν τον ερχομό του... μπαίνουν στο κρεβάτι τους και ανυπομονούν να ξυπνήσουν, να τρέξουν στο σαλόνι και να ανοίξουν τα δώρα τους.
Τα ζαχαροπλαστεία και οι φούρνοι γεμάτα με λιχουδιές που χορταίνεις και να τα κοιτάς μόνο... χιονισμένα βουνά στολίζουν τους πάγκους (κοινώς κουραμπιέδες), μελομακάρονα, γλυκά, σοκολατένιες λιχουδιές και πολλά άλλα που σου ανέβαζουν την διάθεση!
Τα ΜΜΕ βομβαρδίζουν με διαφημίσεις για δώρα, ταξίδια κ.α που κάνουν τη ζωή μας βασανιστική! Τι να πρωτοαγοράσεις; Μακάρι να υπήρχε και αυτός ο Αϊ-βασίλης...
Όπως και να έχει τα χριστούγεννα είναι μια ευχάριστη νότα στη ζωή των ανθρώπων. Όλοι αφήνουν στο συρτάρι τις υποχρεώσεις, έστω και για λίγο, και μπαίνουν στο πνεύμα του. Χαρά και προσδοκία για το καινούργιο έτος, αναζογόωνηση... λύπη όμως και λησμονιά για τη χρονιά που φεύγει...
Χτες σε μια προσπάθεια να μαζευτεί όλη η οικογένεια και να μπορέσει ήρεμα να μιλήσει και να βουτήξει την ψυχή της στο ποτήρι της γαλήνης, το ποτήρι έσπασε. Λυπάμαι που το προκάλεσα εγώ αυτό το σπάσιμο. Λυπάμαι που χάλασα ότι προσπαθήσαμε να κάνουμε. Ξέρουν όμως καλά, ότι πόνεσα πολύ και ότι ζόρισα πολύ τον εαυτό μου για να μην φτάσει στα άκρα. Γνωρίζω ότι μπόρεσαν να καταλάβουν... είδαν...
Το κόκκινο χρώμα κυριαρχεί παντού αυτές τις μέρες. Απο την χοντρή κάλτσα του Αϊ-Βασίλη, μέχρι και στο αίμα που μας ανεβαίνει στο κεφάλι καμιά φορά...
Xαρούμενες φωνές παιδιών από νωρίς το πρωί γέμισαν τον αέρα με τα κάλαντα. Μουσική στους δρόμους από μπάντες του Δήμου που παιανίζουν χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Παραμονή χριστουγέννων και μάλλον είναι δύσκολο να μην σε αγγίξει το πνεύμα. Το έχει ανάγκη η καρδιά να ξαλαφρώσει και να νιώσει για λίγο χαλαρή. Δίχως έννοιες και σκέψεις. Παραμονή χριστουγέννων και δεν μπορείς να μην νιώθεις αγάπη, ακόμη και για όσους ή ότι σε πλήγωσε. Στην άκρη τα μαύρα. Οι επόμενες ώρες είναι ώρες ζεστές. Ώρες αγάπης. Ώρες μοιράσματος συναισθημάτων.
Το σπίτι μυρίζει από τη γαλοπούλα που ψήνεται. Οι μυρωδιές μπερδεύονται. Κανέλα, βούτυρο, βανίλια. Μέλι και μανταρίνι. Συνθέτουν ένα άρωμα άκρως χριστουγεννιάτικο. Το απόγευμα περιμένουμε το βαπτιστήρι μας -είναι πολλών αυτό, δεν ανήκει μόνο στη νονά του- να του δώσουμε τα δώρα του. Το βράδυ ένα τσούρμο τρελές, με την καλή την έννοια θα κάνουμε μαζί χριστούγεννα. Όπως κάθε χρόνο. Σκέφτομαι πως τελικά κάποια άτομα γίνονται σαν μέλη της οικογένειας με τα χρόνια. Και είναι όμορφο να έχεις φίλους κοντά σου.
Παρότι είμαι χάλια, από μια δηλητηρίαση που με τσάκισε εδώ και 4 μέρες, ελπίζω να νιώθω καλά το βράδυ. Αλλά ακόμη και να μην αλλάξει τίποτα, δεν έχει σημασία. Θα είναι ένα βράδυ όμορφο, αυτό είναι σίγουρο.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους εύχομαι! Ακόμη κι αν δεν είναι όπως θα θέλαμε, ας σκεφτούμε ότι έρχονται πολλά ακόμη στα χρόνια που ακολουθούν...
H μπάντα του Δήμου στους δρόμους της Τούμπας που παίζει τα κάλαντα και εύχεται καλά Χριστούγεννα...
Μια φορά κι έναν καιρό ένα σπουδαίο παιδί μπήκε στον κόσμο του «Κάνε μια Ευχή». Το παιδί αυτό μας διηγείται...
Σήμερα ήρθαν στο σχολείο μας εθαλοντές του «Κάνε μια Ευχή». Φαινόντουσαν κανονικοί άνθρωποι, αλλά μετά κατάλαβα πως ήταν μαγικοί! Και η μαγεία τους ήταν η αγάπη τους για τους άλλους και η θέληση τους να την κάνουν πράξη. Και μας μίλησαν για τον κόσμο του «Κάνε μια Ευχή»... έναν κόσμο όπου άρρωστα παιδιά ξαφνικά δεν νιώθουν άρρωστα. Ζούνε απίστευτες εμπειρίες με τις οικογένειες τους και νιώθουν ότι η ζωή είναι όμορφη. Μέσα από αυτές τις φανταστικές εμπειρίες τους παίρνουν δύναμη για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες τους.
Και πως γίνεται αυτό; Mέσα από μια ευχή!
Όταν ξέρουν οι εθελόντες της ομάδας του «Κάνε μια Ευχή», ότι ένα παιδί είναι άρρωστο, το επισκέπτονται και το ρωτάνε: Aν θα μπορούσες να έχεις οτιδήποτε στον κόσμο, να ταξιδέψεις οπουδήποτε, να γνωρίσεις οποιονδήποτε, να γίνεις οτιδήποτε... τι θα ήθελες;
Ποια είναι αυτή η κρυφή ευχή που λαχταράς πάνω από οτιδήποτε στον κόσμο;
Στη συνέχεια η ομάδα του «Κάνε μια Ευχή» δουλεύει για να γίνει η ευχή πραγματικά μαγική.Να νιώσει το παιδί το πιο τυχερό του κόσμου! Στην προσπάθεια αυτή βοηθάνε πάρα πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές ιδιότητες και επαγγέλματα. Και το παιδί μέχρι τη μέρα που θα πραγματοποιηθεί η ευχή του σκέφτεται και περιμένει. Με αγωνία και λαχτάρα για το τι θα συμβεί. Μέχρι τη μέρα της ευχής!
Έτσι ο Αντώνης που αγαπάει τα διαστημόπλοια, πήγε στη ΝΑΣΑ σαν επίσημος αστροναύτης. Φόρεσε τη στολή και εκτοξεύτηκε. Και η Σταυρούλα απέκτησε έναν αληθινό παπάγαλο που μιλάει, τραγούδαει και της κάνει παρέα. Και που έχει μάθει και το όνομα της, πριν ακόμη τη γνωρίσει. Και ο Σταύρος έγινε καπετάνιος σε ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο... με όλο το πλήρωμα στις διαταγές του.
Και τα παιδιά μετά τις ευχές τους γίνονται αστέρια... έτσι λένε οι γιατροί και οι γονείς τους...γιατί πετάνε από τη χαρά τους και θέλουν να γίνουν καλά!
Κι εγώ γίνομαι Μαγικό Παιδί, σαν τους εθελοντές του «Κάνε μια Ευχή», και βοηθάω να γίνουν αυτές οι ευχές πραγματικότητα. Κάθε φορά που αγοράζω ένα «αστέρι ευχής» στο σχολείο και γράφω πίσω την ευχή μου για τα άρρωστα παιδιά. Κάποιοι εθελοντές ξεκίνησαν έτσι όταν ήταν μικροί. Κι εγώ όταν μεγαλώσω μπορώ να γίνω εθελοντής, και από τώρα, που είμαι μικρό παιδί ξέρω ότι...
Υπάρχουν αρρώστειες που είναι πολύ πιο βαριές από μια γρίπη, αλλά δεν είναι κολλητικές ή κληρονομικές. Κι εσείς οι γονείς, δεν θα πρέπει να φοβάστε όταν παίζω με ένα παιδί του «Κάνε μια Ευχή».
Υπάρχουν παιδιά που χάνουν τα μαλλιά τους. Δε νιώθουν όμορφα και ντρέπονται. Γι αυτό δεν θα τα κοιτάξω περίεργα, και θα τα πλησιάσω πρώτα εγώ για να παίξουμε.
Τα παιδιά προσβάλλονται πολύ σπάνια από αυτές τις αρρώστειες, σαν τον καρκίνο. Εκατό φορές σπανιότερα από τους μεγάλους. Γι αυτό δε φοβάμαι για τον εαυτό μου, δε φοβάμαι να βοηθήσω όπως μπορώ.
Η υγεία είναι ένας θησαυρός και όλοι μαζί για να τη διατηρήσουμε πρέπει να τηρούμε κάποιους κανόνες. Έχετε αρρωστήσει ποτέ βαριά ώστε να μπείτε στο νοσοκομείο; Εύχομαι όχι, υπάρχουν όμως παιδιά που πρέπει να περάσουν πολλές μέρες στο νοσοκομείο, μέχρι να γιατρευτούν. Όσο κουράγιο και δύναμη κι αν έχουν, όσοι φίλοι, γνωστοί κι αν έρχονται με λουλούδια, σοκολατάκια και ευχές υπάρχουν ώρες που τα παιδιά αυτά χάνουν το κουράγιο τους. Οι γιατροί λένε ότι πιο θαυματουργό φάρμακο στις περιπτώσεις αυτές είναι το κέφι!
Κι εδώ ακριβώς έρχεται το «Κάνε μια Ευχή»! Κάπου στη Γλυφάδα, πίσω από το παλιό αεροδρόμιο του Ελληννικού, κρύβεται το μυστικό εργαστήρι. Το εργαστήρι των ευχών. Ελάτε μαζί μου να σας ξεναγήσω...
Να μαστε εδώ. Εδώ είναι η είσοδος. Εδώ έρχονται οι ευχές των παιδιών. Η Σταυρούλα τις παίρνει, τις γράφει σε μέγαλα χαρτιά και τις κρεμά με μανταλάκια για να τις βλέπει. Ύστερα σηκώνει το τεράστιο ακουστικό του τηλεφώνου και καλεί τα μέλη της ομάδας των Ευχών. Στο τεράστιο υπόγειο του Εργαστηρίου θα βρείτε το Σωτήρη. Τον οδηγό της ομάδας. Στο γκαράζ με την τεράστια πισίνα - σωστό λιμάνι - θα δείτε όλων των ειδών τα οχήματα. Αεροπλάνα και ελικόπτερα για όσα παιδιά εύχονται να γίνουν πιλότοι. Πλοία για όσα θέλουν να γίνουν καπετάνιοι. Γαλέρες για πειρατές και φόρμουλα 1 για όσα εύχονται μια μέρα να γίνουν Sumacher! Kαι ο Σωτήρης μπορεί να τα οδηγήσει όλα!
Στον πρώτο όροφο θα βρείτε την Ελεάνα και την ομάδα της να μιλούν στα τηλέφωνα και να συμβουλεύονται τεράστιους χάρτες. Η Ελεάνα ξέρει απ έξω και ανακατωτά όλες τις χώρες, τις πρωτεύουσες και τα αξιοθέατα του κόσμου. Αν ένα παιδί ευχηθεί να ταξιδέψει στην Disneyland της Αμερικής, στους καταρράκτες του Νιαγάρα, στον πύργο του Άιφελ, στην Αλάσκα ή στο Σινικό Τείχος, η Ελεάνα μπορεί να βρει πλοία, τρένα και αεροπλάνα να κινήσει γη και ουρανό και να κανονίσει ακόμη και το πιο δύσκολο ταξίδι.
Και όπως η Ελεάνα ξέρει όλα τα μέρη του κόσμου, έτσι και η Φαίδρα, που θα τη βρείτε στο δεύτερο όροφο, γνωρίζει όλους τους διάσημους του κόσμου. Οι πιο πολλοί ηθοποιοί, καλλιτέχνες, επιστήμονες, αθλητές από όλον τον κόσμο την γνωρίζουν και μάλιστα της μιλάνε στον ενικό!
Βέβαια υπάρχουν και παιδιά που εύχονται να γίνουν κάτι. Τραγουδιστές, ηθοποιοί, αθλητές, μοντέλα, αστροναύτες κ.α. Εκεί αναλαμβάνει δράση ο Σαράντης. Ο εκπαιδευτής του Εργαστηρίου Ευχών. Το γραφείο του στον τρίτο όροφο, σωστό πανεπιστήμιο! Θέλεις να γίνεις τραγουδιστής; Θα μάθεις ορθοφωνία. Θέλεις να γίνεις αστροναύτης; Θα σου μάθει αστρονομία και θα σε πάει στη ΝΑΣΑ για μετεκπαίδευση. Θέλεις να γίνεις ηθοποιός; Θα βρει σκηνοθέτη να αναδείξει το ταλέντο σου και θα γυρίσετε μαζί και ταινία. Ξέρει τα πάντα και μπορεί να σε διδάξει!
Κι αν ένα παιδί ζητήσει ένα ποδήλατο με πέντε ρόδες, ή ένα κρεβάτι που πετάει, ή ένα εκκλησάκι στην αυλή του; E, τότε θα αναλάβει δράση η Ασπασία. Η πιο έμπειρη σχεδιάστρια, κατασκευαστής και εφευρέτης των πιο τρελών αντικειμένων που έχετε δει! Εκείνη και η ομάδα της μπορούν να φτιάξουν ότι ευχηθείτε σε χρόνο ρεκόρ στο υπερσύγχρονο εργαστήρι τους, δίπλα στο γκαράζ του Σωτήρη.
Ακούσατε μουγκρητά, γαυγίσματα και τιτιβίσματα; Mην τρομάζεται! Έρχονται από τον ζωολογικό κήπο του Τόνι που βρίσκεται στον κήπο του Εργαστηρίου. Ε βέβαια! Γιατί μπορεί κάποιο παιδί να ευχηθεί να είχε ένα ζωάκι. Ένα σκύλο, μια γάτα... έναν ελέφαντα! Και ο Τόνι έχει από όλα τα ζώα.Τα ταίζει, τα προσέχει και τα πηγαίνει βόλτα.
Σας σύστησα λοιπόν σε όλη την ομάδα. Εκτός από μένα... Ξέρετε ποιος είμαι; o Πρόδρομος. Ναι, ναι ο Πρόδρομοςπου ήταν κάποτε ένα μικρό άρρωστο παιδί που ευχήθηκε να γίνει πειρατής στο Εργαστήρι των Ευχών. Και πήρε τόσο κουράγιο όταν η ευχή του πραγματοποιήθηκε που έγινε καλά. Μεγάλωσε και ζήτησε να δουλέψει στο Εργαστήριο των Ευχών. Για να μπορεί να βοηθά κι αυτός άλλα άρρωστα παιδιά να γίνουν γρήγορα καλά.
«Και ποια είναι η δουλειά σου Πρόδρομε;» ίσως αναρωτηθείτε. «Η πιο δύσκολη». Εγώ και η ομάδα μου γυρίζουμε τα νοσοκομεία της Ελλάδας και μαθαίνουμε τι εύχονται τα παιδιά που παλεύουν να νικήσουν μια μεγάλη αρρώστεια. Ξέρετε πως; Χρησιμοποιούμαι ένα μικρό χάρτινο αστέρι. Καθόμαστε το βράδυ γύρω από το κρεβάτι του μικρού μας άρρωστου φίλου και ένας από εμάς ανεβαίνει κρυφά στον πάνω όροφο και πετάει το αστέρι απο το παραθύρο. Το αστέρι πέφτει αργά και περνάει από το παράθυρο του δωματίου...
«Ωχ... πέφτει ένα αστέρι», λέμε στο φίλο μας, «κάνε γρήγορα μια ευχή»...Κι εκείνος κάνε την πιο τρελή ευχή που υπάρχει. Του λέμε «καληνύχτα» και «περαστικά» και φεύγουμε για το εργαστήρι. Δίνουμε την ευχή μας στην Σταυρούλα κι εκείνη τη γράφει σε χαρτί, την κρεμάει σε ένα μανταλάκι κι αρχίζει τα τηλέφωνα. Λίγες μέρες μετά, το άρρωστο παιδάκι θα ζήσει την ευχή του.
«Τώρα όμως πρέπει να σας άφησω». Έχω να φέρω σε πέρας μια ακόμη ευχή ενός αρρωστου παιδιού. Εσείς όμως μην ξεχάσετε το αστέρι μας. Αν το δείτε κάπου, να ξέρετε ότι είναι το Αστέρι του «Κάνε μια Ευχή». Που με τη βοήθεια τους καθώς και τη δική σας μπορεί να κάνει τα παιδιά να πιστέψουν στον εαυτό τους και να γίνουν καλά. Γιατί μπορεί να είναι ένα αστέρι χάρτινο, αλλά η ευχή του βγαίνει πάντα αληθινή!
