28/10/10

Βανδαλισμός, το ανώτατο στάδιο του δημοτικού εκχωριατισμού


«Το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής είναι το πεζοδρόμιο...»
φωνή Στέλιου Καζαντζίδη, στίχοι, μουσική Μπάμπη Μπακάλη.
«Η μεγαλύτερη αθλιότητα της ζωγραφικής είναι στο πεζοδρόμιο της Κοζάνης» ζωγραφική Γ. Κόλλα, συγκολλητική ουσία των αφισοκολλητών παντός είδους και αίσχους.

Εδώ και μερικά χρόνια, μιας αποκριάς καιρό, ο κύριος Δήμος Κοζάνης ζήτησε από το ζωγράφο κ. Γ. Κόλλα, να ζωγραφίσει την πρόσοψη ενός δημοτικού ερειπίου το οποίο βρίσκετε στον κεντρικό πεζόδρομο. Να το βλέπουν οι μόνιμοι περαστικοί και ν’ αδιαφορούν αλλά κι οι εφήμεροι επισκέπτες και ν’ αναρωτιούνται για την ωραία ζωγραφική επί τοίχου που καλλιεργείται ως τέχνη στα χέρσα του δήμου. Ο άριστος καλλιτέχνης ζωγράφισε με την αισθαντικότητα που διακρίνει τον καλλιτέχνη ο οποίος ζει πλέον την πόλη και την αισθητική της, περισσότερο από κάθε άλλον τοπικό, μια σύνθεση στην οποία είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η οικιστική παράδοση της Κοζάνης. Το έργο ιδιαίτερα τιμήθηκε στον καιρό του (φωτογραφήθηκαν, δηλαδή καμάρωσαν μπροστά του, αρκετοί επιφανείς κι επιφανειακοί επί το πλείστον τύποι της πόλεως) με την πάροδο του χρόνου όμως έγινε εύκολη λεία των αφισοκολλητών κάθε είδους ακόμα και του ίδιου Δήμου.

Ο ζωγράφος για ν’ αποδώσει την παλιά, ρομαντική εικόνα της πόλεως και την κεντρική καρίνα της, (ο πεζόδρομος με τις πικροκαστανιές του) στην οποία σήμερα η κνίσα και μόνον αντιλαλεί, κι ιδίως το αρχαίο περίπτερο («Ο τραυματίας της Μούργκάνας;) έψαξε, ρώτησε, έμαθε, είδε, αισθάνθηκε ό,τι δεν αισθάνονται και δεν αισθάνθηκαν ποτέ αυτοί οι επιδερμικοί (αλλά τελεολογικά ...αναντικατάστατοι) άνθρωποι της δημοτικής παρέας, δηλαδή εξουσίας.

Αυτή η δημοτική ακηδία επί του καλλιτεχνικού δείχνει μια βαθιά περιφρόνηση στην τέχνη και τους δημιουργούς της. Θα μπορούσαν να πάρουν από κει το έργο -άλλωστε σε κόντρα πλακέ είναι φτιαγμένο άρα μεταφερόμενο- και να το στήσουν αλλού. Αλλά το αντιμετώπισαν ως αναλώσιμο υλικό της αποκριάς, όπως δηλαδή οι γελοίες κατασκευές της, τις οποίες σωρεύουν χύδην στους χώρους της ανακύκλωσης· έτσι κι αυτό το παρέδωσαν στην αγριότητα και αθλιότητα των ποικίλων ρυπαντών του δημόσιου χώρου, αλλά πάντα υπέρ το λαού.


Ακούσαμε πως ο νυν δήμαρχος, ο οποίος νόμιμα θέλει να δημαρχεύσει και στην ερχόμενη τριετία, δήλωσε ότι ο πολιτισμός είναι ο μοχλός (τι τύπου άραγε;) ανάπτυξης (τι τρόπου εννοείται;) της πόλης και των χωριών της.

Έτσι, ερωτάται το λοιπόν, με ποιά υπομόχλια μπορεί να ξηλωθεί τουλάχιστον το έργο αυτό, να καθαριστεί αν είναι δυνατόν και να κρατηθεί υπό του Δήμου ή να δοθεί όπου δει.
α. Με αυτά της αρμοδίας υπηρεσίας του Δήμου οπότε οδηγείται στον Νιάημερο ένθα ενεδρεύουν τα αδρανή υλικά της κάθε αποκριάς δια τα περαιτέρω.
β. Της ξηλωτικής αυτοδικίας από τη σέχτα των ανωνύμων φίλων του Γ. Κόλλα και της τέχνης γενικώς, η οποία, αν δεν συλληφθεί κλέπτουσα δημόσια περιουσία (διότι το παράγγειλε το έργο ο Δήμος άσχετα αν πλήρωσε τον καλλιτέχνη κι αυτό είναι ένα άλλο πένθιμο κρατούμενο), δεν θα έχει που να το τοποθετήσει εμφανώς· άρα θα το τεμαχίσει άπονα και θα διαμοιράσουν τις επιφάνειες που θα προκύψουν μεταξύ τους, όπως έκανε άλλοτε ένας άλλος καλός καλλιτέχνης των μεγάλων επιφανειών («και των μεγάλων πόντων») κ. Θάνος Καλαμπούκας (Αta), άψογος χειριστής του ρολού (που ταξιδεύει άραγε;) ο οποίος πουλούσε τα έργα του με το μέτρο και το πριόνι όταν χρειαζόταν να κόψει τεμάχιό τους αν ολόκληρος ο πίνακας ερχόταν μεγάλος στο σαλόνι της κυρίας. Διότι αυτά είναι της τέχνης τα φαρμάκια και τα μαρτύρια, να υφίσταται κάποτε και πριονισμόν, όπως οι μάρτυρες της ορθοδόξου ημών πίστεως και πατρίδος.
γ. Της δυναμικής, ολιστικής αντιμετώπισης του πράγματος. Ητοι επίθεση από τους επιχώριους αναρχικούς, προστάτες του κάθε ωραίου και λεπτού αισθήματος, με τσαπιά και σκεπάρνια ώστε να γκρεμιστεί αυτό το τείχος του αίσχους· τουλάχιστον να μη φαίνεται ο βαρβαρισμός της επιφάνειας και να μένει στο βάθος ο εκβαρβαρισμός μιας πόλης, στην οποία ο τρόπος της, επί της τέχνης, του πολιτισμού, των γραμμάτων είναι ο βασικός μοχλός κατεδάφισης κάθε ίχνους δημόσιας ευαισθησίας.

ΥΓ. Φυσικά μπορεί και να μείνει εκεί εσαεί ώστε να αποδεικνύει την αθλιότητα κι αχρειότητα του καλλιτεχνικού και πνευματικού, δημοτικού μας είδους.



Πηγή: Η Παρέμβαση

6 σχόλια:

dimitris είπε...

Kαλημερα '' Καραβακι'', την ''ζημια'' την εκαναν, ''αλλοι'' και ηρθανε τα συντροφια μετα και οποιος δεν ''προσεξει'' την φωτο, ριχνει την ''καταρα'' του, στην λαικη συσπειρωση.

Για την ''αληθεια'' του πραγματος, αλλωστε ο ευαισθητοποιημενος καλλιτεχνης πρωτα προτασει τους αγωνες της κοινωνιας και μετα το αισθητικο κομματι του εαυτου του.

Κακως κολλησαν αφισες[ ρεζουμε ]...

ΣΤΕΛΙΟΣ είπε...

Χα χα, πολύ γέλασα όπως τα γράφεις.
Μιλάς για Πολιτισμό αν δεν κάνω λάθος. Και για αισθητική. Μόνο που τα ψάχνεις σε λάθος κράτος...

Γραφεας Πεζικου είπε...

@: ΤΗΝ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΤΑΘΕΤΩ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΝΑΚΙ ΣΑΣ"... "Νυχτερίδες κι αράχνες"..
"Η ζωή μου όλη"...
"Το μερτικό μ απ τη χαρά"...
"Ε,καπετάνιε πάρε κι έναν ναύτη ακόμα"..ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΦΗΣΑ
"Το Αγριολούλουδο π'αντέχει"...
ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ!...

Καραβάκι είπε...

Δημήτρη,

έχει σημασία ποιος έκανε τη ζημιά;
Ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα κομματικά "χτυπήματα".Εκείνο που με λυπεί είναι το ότι υπάρχουν άνθρωποι δίχως κουλτούρα και παιδεία.
Κι αυτοί δυστυχώς βρίσκονται παντού.

Στέλιο,

έχεις δίκαιο.Σε τούτη τη χώρα τον πολιτισμό και την αισθητική την θάβουν όσο πιο βαθιά μπορούνε.Το κιτς είναι η νέα φιλοσοφία.Σε όλα τα επίπεδα...

κ. Χριστόδουλε,

ευχαριστώ για την κατάθεση σας.Αγαπημένα τραγούδια.

Ανώνυμος είπε...

Συγγνώμη για το διαφορετικό, επείγον θέμα:
3 ΝΕA ΗΦΑΙΣΤΕΙA σε Ινδονησία-Καμτσάκα ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ για ενδεχόμενο πολυετή ΗΦΑΙΣΤΕΙΑΚΟ ΧΕΙΜΩΝΑ και οι εγωμανείς πολιτικάντηδες εμποδίζουν ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ-ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ... ΩΣ ΠΟΤΕ;;;
http://www.iceagenow.com/Two_Russian_volcanoes_erupting_at_the_same_time.htm
http://www.youtube.com/watch?v=hxtcNWdm6Vw

Γραφεας Πεζικου είπε...

Καρβάκι:Μέχρι στιγμής έχω εισπράξει σε email δύο δυσάρεστες ειδήσεις,μαύρες και άραχνες,αγαπητών μου φίλων!Ο ένας έχασε την άρρωστη αδελφούλα Του κι ο άλλος την λατρευτή Μητέρα Του!..Η μόνη ευχάριστη είδηση είναι η δική Σου παραπάνω απάντηση μετά από δύο 2 μήνες σιωπής;