25/4/08

Πέρασα...



Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ'όλα.Λίγο απ'όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν ειμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ'αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους,στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς,καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.




Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Mίλησα πολύ.Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες,στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ,πήγα και από εκεί...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ,έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή,με ακόνισε.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση σ'αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.


Κική Δημουλά

8 σχόλια:

natasssa24 είπε...

Υπέροχη! Ευχαριστούμε πολύ για το βίντεο!

aristodhmos είπε...

" Πήγα και στη θάλασσα. Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα. "
Το πήρα ομως ;;; η μηπως η ψυχή εμεινε κενή και το μόνο που κατάφερα ηταν απλά να γεμίσουνε τα ματια εικόνες και χρώματα ;;;;
Καλό σου απόγευμα

jimanic είπε...

Τι να σχολιάσει κανείς για την Δημουλά. Απλά τον σεβασμό του κανείς να εκφράσει...

Αza είπε...

Καλή Ανάσταση natassa24.Ας φύγει η λύπη από όλους μας,και το φως της ας δώσει χαρά στις καρδιές μας.

Αza είπε...

Καλησπέρα Άρη μου.Εικόνες και χρώματα είναι καλά υλικά για να γεμίσει η ψυχή μας!

Αza είπε...

Καλησπέρα Δημητρό.Δίκαιο έχεις.Οι λέξεις χάνονται στον άνεμο...όταν είναι να μιλήσεις για ανθρώπους σαν την Κική Δημουλά.

pigkouinos είπε...

Χαμένος στο δασός με τα ξωτικά Εκεί που όλα σταματούν Σε μια ψευδαίσθηση Σε μια σκιά σε ένα παράλογο παιχνίδι Της σάρκας με την σκέψη Της καρδιάς Υ.Σ Υποκλίνομαι Ένας αγράμματος σε ένα δασός που το κρύβει η ομίχλη του κοσμου τον ξωτικών 29/4/2008 8:36 μμ

Αza είπε...

Όμορφο το δάσος σου...γεμάτο ψιθύρους γλυκούς...Μακάρι να βρει ο καθένας μας το δικός του δάσος. Να είσαι καλά