5/6/09

Στο δρόμο του ουράνιου τόξου


Είχα χρόνια να δω ουράνιο τόξο. Θέλεις η ζωή στην πόλη που δεν αφήνει ανοιχτούς ουρανούς, θέλεις τα τόσα που έχουμε να προλάβουμε και να κάνουμε, ίσως ακόμη και η εκδίκηση της φύσης που πλησιάζει... πολλά αυτά που μας το κρύβουν.


Η μυστηριακή αφή του ουράνιου τόξου στην ιστορία είναι εμφανής από τις πολλές μυθολογίες διαφόρων λαών που το θεωρούσαν σχεδόν πάντα ως ένα μονοπάτι μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ θεού και ανθρώπου. Στη δική μας μυθολογία η δημιουργός του μονοπατιού ονομάστηκε Ίρις. Στην εβραϊκή μυθολογία ήταν ένα σημάδι από το θεό προς τον Νώε και μια υπόσχεση πως δεν θα πλημμυρήσει ξανά ο κόσμος.


Στον παράξενο νανόκοσμο της κβαντικής φυσικής τα πάντα έχουν σωματίδιακη αλλά και κυματική φύση. Ανάλογα με το φαινόμενο που θέλουμε να εξηγήσουμε διαλέγουμε και ποια φύση μας βολεύει. Το φως, η ηλεκτρομαγνητική αυτή ενέργεια που ταξιδεύει ερμηνεύτηκε στους αιώνες και ως σωματίδια από τον Νεύτωνα και άλλους (φωτόνια με ταχύτητα και ορμή αλλά όχι μάζα από τον Einstein), αλλά και ως κύματα από τον Huygens και τον Young. Ας δούμε για λίγο το φως ως κύματα. Περνώντας το κύμα από ένα μέσο π.χ. αέρα σε ένα άλλο π.χ. ένα πρίσμα γυαλιού ή μια σταγόνα νερό προσπίπτοντας σε γωνία τότε το κύμα αυτό θα επιβραδυνθεί αλλά μερικώς και έτσι θα αλλάξει λιγάκι πορεία. Σαν να σπρώχνουμε ένα καροτσάκι του σουπερμάρκετ από την άσφαλτο στο γρασίδι αλλά σε γωνία. Το κάθε μέσο όπως το νερό η ο αέρας έχει το δικό του δείκτη διάθλασης φυσικά αλλά αυτός αλλάζει και λιγάκι με το κάθε κύμα. Το νερό δηλαδή θα επιβραδύνει σε διαφορετικό βαθμό το κόκκινο φως από το μπλε και έτσι το κάθε χρώμα θα αλλάξει διαφορετικά την κατεύθυνση του. Όπως το γρασίδι θα επηρεάσει τη πορεία διαφορετικά σε διαφορετικά καρότσια.


Όταν λοιπόν λευκό φως που αποτελείται από πολλά χρώματα πέσει πάνω σε μια σταγόνα φωτός, το κάθε χρώμα θα στρίψει σε λιγάκι διαφορετικές γωνίες. Από το πίσω μέρος της σταγόνας το περισσότερο φως θα ξαναβγεί και θα συνεχίσει το ταξίδι του όμως ένα μέρος θα ανακλαστεί και έτσι με τα χρώματα διαχωρισμένα πλέον θα επιστρέψει προς τα μάτια μας. Ενώ λοιπόν το φως ξεκίνησε από τον ήλιο αναμεμιγμένο ως λευκό, με την προβολή σταγόνων νερού στον αέρα, εμείς θα δούμε τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ο σύγχρονος του λόρδου Βύρωνα ρομαντικός ποιητής John Keats έγραψε πως η μαγεία του ουράνιου τόξου χάθηκε μόλις το άγγιξε η επιστήμη. Έχει δίκαιο, όμως όταν ο Νεύτωνας τοποθετούσε ένα πρίσμα μπρος στο φως που τρύπαγε τα παράθυρα του σπιτιού του, μας άνοιγε ένα άλλο παράθυρο ενός άλλου σπιτιού περισσότερου μαγικού. Του σπιτιού που φυλάσσονται κλειδωμένα τα μυστήρια της φύσης.

































6 σχόλια:

marilanni είπε...

Ειναι ενα απο τα ομορφα στολιδια του ουρανου και εγω απο κατω θεατης να το θαυμαζω και να αναρωτιεμαι ποτε θατο ξαναδω.Ωραια εγγραφη αζα.Καλη γλυκια νυχτα να εχεις.

Αza είπε...

Είναι όμορφη η παλέτα του ουρανού...Aς θαυμάσουμε το φεγγάρι απόψε.Που είναι τυλιγμένο μέσα στα σύννεφα.Καλό βράδυ marilanni!

Ελευθερία είπε...

Γλυκερια μου καλημερα αυτα ειναι τα τυχερα της καθαρης ατμοσφαιρας, Στο ρεθυμνο βλεπουμε συχνα ουρανιο τοξο ,αλλα στην αθηνα, δεν θυμαμαι ποσα χρονια εχω να δω.Φιλακια

Δημητρης είπε...

Εγώ παιδιά έχω δει και στην Αθήνα κάτι υπέροχα ουράνια τόξα... και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά (φτιαγμένα από υπέροχους ανθρώπους). Τούτα δεν τα είδα μόνο στην Αθήνα...
Την καλημέρα μου!!

Αza είπε...

Ελευθερίτσα μου κι εγώ είχα χρόνια να δω ουράνιο τόξο.Όσο για την καθαρή ατμόσφαιρα,δεν ξέρω αν ειδικά εδώ που είμαι έχει μείνει κάτι καθαρό.Σε λίγα χρόνια μόνο από ζωγραφιές θα το βλέπουμε το ουράνιο τόξο... Φιλάκια κι από μένα.Να είσαι καλά!

Αza είπε...

Είσαι τυχερός τότε Δημήτρη.Και σου εύχομαι να συνεχίσεις να βλέπεις ουράνια τόξα.Και κυριολεκτικά και μεταφορικά.Καλημέρα!